Afdichting nok (bis).

Een tijd geleden hebben we gemerkt dat de afdichting van de nok niet volstaat. Nog steeds niet. We hebben het probleem vorig jaar al gesignaleerd bij onze architect. Zijn antwoord toen was ondermaats zodat we besloten het zelf aan te pakken (zie Afdichting nokligger). Sindsdien is het huis bij gewone neerslag perfect waterdicht zoals het hoort. Bij hevige wind met veel regen loopt het toch nog mis. Dan loopt het water langs de spanten naar beneden en dringt druppelsgewijs binnen.
Op dit moment is dat nog geen ernstig probleem omdat onze bovenverdieping nog niet klaar is. Uiteindelijk hebben we dat probleem maar drie keer gehad sinds we hier wonen. Maar dat mag niet blijven duren natuurlijk. Onze architect hebben we deze keer wijselijk overgeslagen. Ondertussen hebben we wel iemand gezocht die dat probleem voor ons wil aanpakken. Beter nog, we hebben iemand gevonden. Al zullen we nog even moeten wachten tot hij tijd heeft om dit werkje te klaren.
Gevolg is dat we ons terras daardoor even moeten uitstellen. Want op die plaats moet de hoogtewerker nog komen. Het is een beetje tegenslag, maar we hebben ondertussen nog genoeg andere klusjes op te knappen. We zullen in elk geval ons keermuurtje verder afwerken en de strook naast het huis alvast vlak maken.

Raamidee.

We zijn bij de architect langs geweest om het over een eigenzinnige en betaalbare oplossing voor de ramen te hebben. Het idee is vrij eenvoudig. In plaats van kaders met glas te laten maken, laten we enkel de opengaande vleugels maken en plaatsen we voor de vaste ramen het glas rechtstreeks in een kader van het houtskelet. Zo betaal je voor de vaste ramen veel minder.
De architect heeft die methode zelf toegepast in zijn bureau. Zo konden we alles meteen in detail bekijken. Aan de binnenkant plaats je balken waar de vaste ramen tegen geplaatst worden. Op de buitenkant zet je de ramen vast met hout naar keuze. Deze methode vraagt wel enkele specifieke details. Zo moet je boven- en onderaan zorgen voor een correcte afwatering zodat er zeker geen vocht in je muren terecht komt.

Het idee staat ons best aan. En we zien het wel zitten om zelf kaders in het houtskelet te maken waar het glas in geplaatst kan worden. Als we het ruwweg uitrekenen, maakt het al snel een verschil van een paar duizend euro. Dat is uiteraard een mooie stimulans.

Gaten in stromuren.

Net voor het weekend kregen we bericht van de architect dat hij onze muren nog eens wou bespreken. Aanleiding was het bezoek van Casa Calida op onze werf, dat een pittige discussie heeft losgemaakt binnen de vzw. Enkele bezoekers vonden de door ons gebouwde muren niet helemaal volgens de regels der kunst afgewerkt. De opmerkingen gingen over het niet inslijpen van de strobalen, over te weinig en te kleine schroeven, te lichte bevestigingshoeken en te veel gaten. Het verwondert ons enigszins, want Peter vond onze allereerste muur (die we ondertussen veel steviger hebben heropgebouwd) nog net kunnen. Toen heeft hij ons werk bekeken en verder geen dringende opmerkingen gegeven.

Het leek Peter best om ter plaatse alles eens grondig te bekijken en te bespreken. Zo gezegd, zo gedaan. Vandaag heeft hij dus alle muren bekeken en er een flinke sjot tegen gegeven. Hier en daar raadt hij aan om nog een paar extra stokken te kloppen in de onderste balen, die geven soms nog wat mee. Verder staat alles stevig genoeg. De belangrijkste opmerking was dat we de onvermijdelijke gaten die er nu nog zitten, zeker moet dichtstoppen voor we gaan lemen. Die gaten zijn koudebruggen die gegarandeerd voor condens en schimmelvorming zullen zorgen. Het was uiteraard de bedoeling die gaten nog zorgvuldig dicht te maken. Wij voeren dat werkje liever uit wanneer alle muren er staan. Stel dat we binnenkort toch besluit om een van die muren opnieuw op te bouwen, dan zou het gek zijn om al dat werk verloren te laten gaan. Het is trouwens een tijdrovend werk dat we beter doen terwijl we bijvoorbeeld op onze ramen wachten. Het is dus eigenlijk allemaal dik in orde. Blijkbaar wou Peter enkel wat zekerheid na de discussie van de vzw.

We hebben nog even het nut van de geul in de strobaal besproken en zoals we het nu bekijken, is het toch logischer die geul wel te maken. Het bespaart ons de moeite om nadien die ruimte tussen de balen vol te stoppen. Het maken van zo’n geul duurt minder lang dan stro tussen de balen te proppen. We hebben meteen een test gedaan en vinden dat een heggenschaar zeker zo goed werkt als een slijpschijf, en met veel minder lawaai. Vermits we geen grote slijpschijf hebben, besparen we zo bovendien een extra kost.

Nu de architect er toch is, bespreken we onze ideeën over de plaats en het formaat van de ramen voor de badkamer, keuken en kinderkamers. De hoogte van de onderkant staat al vast, we twijfelen nog over de hoogte van de ramen zelf en de breedte. Dat is dan weer een fantastisch voordeel van strobouw, je kan een stromuur altijd nog aanpassen of zelfs helemaal opnieuw opbouwen. Het kost alleen wat tijd.Buiten mag het dan vriezen, binnen wordt het snel aangenaam als het zonnetje op de 'ramen' schijnt.

In de hoek duiken onvermijdelijk gaten op die je niet mag vergeten op te vullen.

Het houtskelet verdwijnt stilaan nu de muren vorm geven aan de leefruimten.

Het begin van de muur van de keuken.

De muur van de badkamer waar de hoogte van de raam al duidelijk wordt, nu nog bedenken hoe breed dat raam moet worden.

Sokkels.

Nadat de fundering is uitgehard, kunnen er betonnen sokkels geplaatst worden. Op die sokkels zal uiteindelijk het houtskelet rusten. Patrick, de aannemer voor het houtskelet zal daar zelf voor zorgen, zodat het allemaal wat vlotter verloopt. Met de strakke planning hebben we weinig tijd. Hij zal de werken donderdag 14 augustus uitvoeren zodat die betonnen sokkels nog een week kunnen uitharden. Volgens de huidige planning komt de kraan woensdag 20 augustus en wordt het hout donderdag 21 augustus geleverd. Dat is dan meteen de start van de werken. Spannend!

Wij moeten nog zorgen voor water en elektriciteit tegen donderdag. Bij de eerste poging om de buurman te bellen, krijgen we geen gehoor. Als ik later nog eens probeer, blijkt de brave man in Zuid-Frankrijk te zitten. Gelukkig zit zijn vakantie er net op en komt hij dinsdag naar huis. Dat komt dus in orde.
Donderdag is hij al vroeg op post en biedt me een kopje koffie aan terwijl we wachten op de aannemer. Wanneer die aankomt, gaat het allemaal snel. Ik ga nog op pad om een aansluiting voor de kraan te kopen. En dan kan het werk beginnen. Patrick plaatst de bekistingen en meet alles na met het plan in de hand, terwijl zijn handlanger beton maakt. Enkele uren later, in de vroege namiddag hebben we vijftien sokkels. De volgende kaap is genomen.

Maar er wachten ons nog lastige dagen. Patrick geeft me nog een flink pak huiswerk mee. Nu vertelt de man dat ik best vóór de levering van het hout het gedeelte tussen de sokkels afwerk. Dat wil zeggen, 150 vierkante meter zo'n twintig tot dertig centimeter ophogen, en daarna bedekken met anti-worteldoek en kiezels. Dat is wel erg kort met het lange weekend van 15 augustus voor de deur! Ik bel meteen de grondwerker om die ophoging in te plannen, en informeer naar prijzen van worteldoek en kiezels. Het ziet ernaar uit dat het allemaal nog zal lukken. Oef.

Minder leuk nieuws is dat we meteen een factuur hebben gekregen voor het hout dat nog niet eens geleverd is. We wisten wel dat het materiaal 8 dagen na levering moest betaald worden, maar deze factuur is gepredateerd. Een volle week. Dat vinden we wel vreemd en ongebruikelijk. Het ergste is dat onze lening nog niet in orde is. De akte moet nog verleden worden! Wanneer ik dat voorzichtig duidelijk maak, krijg ik een wat kille reactie van Patrick en vallen de woorden 'werken stilleggen'. Dat zint me hoegenaamd niet. Als Patrick eenmaal vertrokken is, bel ik de architect en leg dat probleem uit. Blijkbaar heeft Patrick al een nare ervaring met wanbetalers gehad, vandaar dat die tijdige betaling gevoelig ligt. De architect raad me aan maandag uit te vissen wanneer die lening precies in orde komt en hem dan terug te bellen.
Hij verzekert me dat alles wel in orde komt.

Go!

We hebben met grondwerker Stan afgesproken om rond acht uur ter plaatse te zijn. Als ik aankom, blijkt hij al een uurtje bezig. Hij wil de slechte weersvoorspelling voorblijven. De groene toplaag en de berg snoeiafval liggen al achteraan ons perceel als een vervaarlijk grote composthoop.
Ondertussen meet ik af hoe ver en hoe breed er moet uitgegraven worden. Dat stuk graaft Stan helemaal af tot de diepte die onze architect op een paaltje aan de straat heeft aangeduid.
De eerste laag teelaarde gooit hij op een hoop achteraan. Dat is uitstekende grond om later in de tuin te gebruiken en die we dus best bijhouden. Tot onze grote verbazing blijkt die laag teelaarde ruim een halve meter dik te zijn. Meestal is dat maar zo’n dertig centimeter. Dat komt ons goed uit. Enkel op het diepste punt komt er groenige kleigrond boven. Die gebruiken we om de eerste paar meters aan de straatkant een beetje op te hogen. Het ‘bouwplateau’ ligt uiteindelijk veertig centimeter boven het straatniveau.

In de vroege namiddag is onze grond omgetoverd tot een bouwrijp perceel zoals dat heet. De plaats waar ons huis komt, ligt er vlak en proper bij. Aan de zijde waar we later onze siertuin willen, ligt nu een helling waar een graafmachine of tractor nog op kunnen om achteraan te geraken. Die helling beschermt ook de haag van de buurman tegen omvallen.
Net als Stan de laatste stukken vlak trekt en de overschot op de hoop kiepert, komt aannemer Patrick de funderingssleuven uitzetten. Mooi op tijd dus. We kloppen op gepaste plekjes paaltjes in de grond om koorden te spannen waar de sleuven moeten getrokken worden. Het funderingsplan wordt voortdurend geraadpleegd, want het moet juist zijn. Patrick bespreekt met Stan waar hij graag verharding heeft voor de kraan en een plek waar een vrachtwagen materiaal kan afleveren. Stan vraagt of hij nog even moet blijven zodat hij meteen de sleuven kan uitgraven. Ik bedenk net op tijd dat de sondering nog moet gebeuren voor we definitief kunnen beslissen over de fundering.

Ik besluit even onze architect te bellen want ik heb nog niemand gezien voor de sondering. Peter verzekert met dat ze zullen komen, maar dat het best laat kan worden.
Nadat de koorden gespannen zijn vertrekt Patrick weer. Ik meet nog even de sleuven na en met een gerust hart vertrek ik naar huis. Blij dat de eerste stap gezet is.

Set ...

We hebben afgesproken om half tien op de bouwgrond. Dat geeft me nog een beetje tijd om wat onkruid weg te kappen zodat we er een beetje door kunnen. We zoeken eerst de paaltjes van de landmeter, kloppen er een balk in de grond en spannen een koord langs de perceelsgrens. Ondanks het niveauverschil moeten we toch bijna al het onkruid langs de perceelsgrens wegkappen om de koord mooi strak te krijgen. Dan meten we 3 meter af om de zijgevel te bepalen. Om dat doen, kloppen we vooraan en achteraan twee palen in de grond met daartussen een plank evenwijdig met de straat. Op die plank kunnen we dan een spijker kloppen om de koord aan te spannen. Die plank geeft ons wat speling om de koord precies goed te plaatsen. Ook hier moeten we heel wat onkruid kappen om de koord strak te krijgen.

Volgende stap is de voorgevel. Eerst meten we ruwweg 12 meter van de as van de weg. Daar kloppen we weer twee palen in de grond met een plank haaks op de weg. Nu kunnen we precies afmeten vanuit de as van de weg. Dat doen we links en rechts van ons perceel en daartussen spannen we de koord die de voorgevel aangeeft.

Ondertussen is Stan, de grondwerker aangekomen. Peter bespreekt met hem de mogelijkheden en hoe alles best wordt aangepakt. En hij belt ook met de aannemer om af te spreken wanneer hij de funderingssleuven kan uitmeten. De sondering is gepland voor morgen en afhankelijk van het resultaat kan dan vrijdag de beton gegoten worden. In het slechtste geval volstaan sleuven niet en moeten we een betonplaat gebruiken. Dat kost meer en betekent extra voorbereiding en dus uitstel. Wij bekijken de zaken echter positief.

Nadat het plan de campagne op schrift gesteld is (gekribbeld op een klein papiertje), kan Stan vertreken.
Wij controleren nog even of de voor- en zijgevel haaks op elkaar staan. Op de kruising van de voor- en zijgevel, meten we 3 meter langs de voorgevel en 4 meter langs de zijgevel. De afstand tussen die twee punten moet volgens Pythagoras precies 5 meter zijn. Dat klopt uiteraard niet van de eerste keer en we moeten de zijgevel verschillende keren aanpassen tot we goed zitten.

Daarmee zijn de nodige voorbereidingen getroffen. We bespreken nog enkele details en vertrekken met een goed gevoel. Ik rijd langs de bouwmaterialenhandel en bestel 25 kuub beton, vrijdag te leveren om 16 uur. Dat blijkt geen probleem. Alles gaat goed!

En nu (speciaal voor C+++ mét foto's)

Ready ...

Eindelijk! Onze architect is terug uit vakantie zodat we kunnen bellen om de planning te bespreken. Peter is druk bezig met de uitbreiding van zijn kantoor. We moeten dan ook even onze situatie schetsen. Hij heeft snel door dat we spoedig in gang moeten schieten. Hij stelt meteen voor om de volgende dag naar onze bouwgrond te komen om de bouwlijnen uit te zetten. Hij begint op te noemen wat we nodig hebben, maar beseft plots dat hij zelf het materiaal nog heeft liggen, de aanbouw van zijn kantoor is toch helemaal uitgezet. Dat is al een probleem minder.

Hij vraagt of de grondwerken al uitgevoerd zijn. We herinneren hem eraan dat hij zelf een maand geleden gezegd had dat we dat nog niet moest doen. Maar we kunnen hem wel geruststellen dat we al een grondwerker hebben gevonden. Die moeten we straks bellen en vragen om morgen tegen elf uur naar de werf te komen (ja hoor, onze bouwgrond wordt vanaf morgen een werf). We beloven dat we zullen doen wat we kunnen, en hopen van harte dat onze grondwerker tijd heeft om langs te komen.

Volgende punt: de fundering en de sokkels. Ons huis komt op funderingssleuven waarop sokkels komen onder elke steunpaal van het houtskelet. Omdat we daar uiteraard geen ervaring mee hebben, stelt Peter voor om aannemer Patrick te vragen voor die sokkels te zorgen. De aannemer is toch bij hem bezig dus wordt de vraag ineens gesteld. Dat gaat in orde komen. Het lijkt Patrick inderdaad beter dat hij dat zelf doet om geen tijd te verliezen. Stilletjes zijn we blij dat we dat zelf niet moeten doen. De fundering van je huis is uiteindelijk toch wel erg belangrijk.

Nu we toch over funderingen bezig zijn, vragen we of de sondering nu al is uitgevoerd. We hebben dat ruim een maand geleden gevraagd, maar blijkbaar is dat nog niet gebeurd. Peter belooft de betrokken firma te contacteren en tot spoed aan te zetten. Daarmee zijn de belangrijkste punten bekeken. Vermits we onze architect morgen toch zien, besluiten we de andere vragen op ons lijstje tot dan te houden. We beperken ons tot de vraag of hij al een bestek klaar heeft. Dat moet hij nog eens nakijken.

Even later bellen we de grondwerker op. Geen gehoor. We proberen later opnieuw en krijgen de moeder aan de lijn. Na wat zoekwerk geeft ze het gsm-nummer van Stan, de oudste van drie broers die graag graven. De eerste poging haalt niets uit. Tegen de avond krijgen we de man eindelijk aan de lijn. We vragen of hij tijd heeft om morgen langs te komen om onze werf te bekijken. We durven nauwelijks te zeggen hoe snel hij zou moeten beginnen maar proberen voorzichtig met de vraag of hij nog deze week zou kunnen beginnen. Dat blijkt mogelijk te zijn.

Oef, we zijn vertrokken!

Hallo, architect?

Nu hebben we onze architect stilaan dringend nodig. Niet alleen om de werken voor de komende weken te plannen, maar ook voor het prijsbestek dat de bank vraagt om ons dossier voor het woonkrediet te vervolledigen. Ondertussen hebben we wel door dat het bouwverlof nog een weekje duurt, maar we gokken erop dat Peter al terug uit vakantie is en ons misschien wel verder kan helpen.

We hebben jammer genoeg dikke pech. Peter is net deze week met vakantie en gaat pas volgende week dinsdag terug aan de slag. Dat maakt onze timing alweer een stuk nipter. Niet alleen betekent dat uitstel voor de administratie van ons woonkrediet, dat volgens de bank al erg moeilijk op een maand tijd rond geraakt. Het verkort ook de tijd die we hebben om de grondwerken te laten uitvoeren en de fundering te voorzien.

Pixie ziet het niet goed komen. Arq volhardt in zijn vertrouwen in de architect. Dat komt allemaal in orde.

Bouwverlof .

Het besef dat ons na het bouwverlof een drukke tijd wacht, begint stilaan door te dringen. De bomen en het ergste onkruid op onze bouwgrond hebben we al een tijdje geleden opgeruimd, maar dat onkruid begint opnieuw te schieten. We vragen ons angstvallig af of de sondering al is uitgevoerd. Anders kunnen we opnieuw gaan kappen om het terrein toegankelijk te maken. We hebben nog geen verslag ontvangen, maar dat kan naar de architect gestuurd zijn. Die geniet ondertussen van zijn wellicht welverdiende vakantie. Van mij mag hij.

Pixie vraagt zich voortdurend af of alles wel goed komt. Arq heeft het volste vertrouwen in Peter Vos. Hij heeft voorgesteld om na het bouwverlof, wanneer onze bouwvergunning er werkelijk is, de grondwerken en funderingen uit te voeren zodat we tegen 18 augustus klaar zijn voor de aannemer. Volgende week maandag, 28 juli zal ik hem contacteren om er zo snel mogelijk aan te beginnen. We hebben nog drie weken, dat moet dan wel lukken.

Ondertussen hebben we die bouwvergunning nog altijd niet. Moeten we ons zorgen beginnen maken? Ach, we zien wel. Als Eandis maar werk maakt van die studie van onze bouwgrond en snel met een offerte komt. Want daar hangt veel van af. We moeten trouwens die wachtbuizen nog voorzien en een werfkast en dat soort gedoe.

Woeah.

Offerte houtskelet.

Tijdens het gesprek over de bouwaanvraag liet de architect al weten dat de aannemers voor het houtskelet half augustus of begin september beschikbaar zijn. Begin dit jaar hadden we gehoopt ergens in de zomer te kunnen starten. Dat gaat dus blijkbaar nog lukken. Al rekenen we er min of meer op dat het wellicht september wordt. Dan kunnen we deze zomer nog wat uitstapjes doen voor het echte werk begint.

Op een vrijdagavond ergens begin juli ontvangen we de offerte voor het houtskelet. Dat is even schrikken. Het gaat uiteindelijk over de grootste hap uit het budget, zo ongeveer de helft. Gelukkig had Peter al een vrij correcte raming gegeven. We wisten dus wat ons te wachten stond. Maar als het zo zwart op wit voor je neus ligt, geeft het toch een andere indruk.
De offerte bezorgt ons de eerste kopzorgen. We hebben nog geen bouwvergunning en de aannemer wil zo snel mogelijk ons akkoord zodat de lange houten balken tijdig besteld kunnen worden. Wat moeten we nu doen? Gokken dat de bouwvergunning inderdaad in orde komt? Toch nog even wachten voor we ons akkoord geven? We besluiten maandag de dienst ruimtelijke ordening te bellen en te informeren naar de status van onze bouwaanvraag. Dan weten we hopelijk iets meer en kunnen we een weloverwogen beslissing maken.

We hebben in elk geval plots heel sterk het gevoel dat we nu echt vertrokken zijn. Nu is er geen weg terug meer. En het zal ook gedaan zijn met rustig dromen en mijmeren. Binnenkort gaan we serieus aan de slag.

Definitieve plannen bis.

Bij onze architect draait het altijd uit op een gezellige babbel (tegenwoordig krijgen we wel steevast thee of koffie aangeboden). Gevolg is dat we de plannen een beetje oppervlakkig hebben bekeken. Eenmaal thuis met onze plannen zitten we die uiteraard grondig te bestuderen.
Al snel merken we toch een aantal zaken waar we ons vragen over stellen. Zo staat op de plannen dolomiet bij de autostaanplaats (die we trouwens liever voor het huis zien), staat bij de dakbedekking tegelpannen, hebben de raampartijen bovenaan een rand met bepleistering, staat een hele vloeropbouw genoteerd en hebben we nog onze twijfels over het raam naast het dakterras. De vraag is vooral of al deze details op de bouwaanvraag bindend zijn.
Na een telefoontje met de architect blijkt dat enkel die autostaanplaats best aangepast wordt. De rest zijn slechts details waar ruimtelijke ordening niet moeilijk over zal doen.
Ondertussen hebben de buren zich akkoord verklaard met ons dakterras. De door hen ondertekende bouwaanvraag met enkele kleine wijzigingen wordt uiteindelijk op 13 juni verstuurd. Nu maar duimen dat de gemeente er vaart achter zet, zodat we daadwerkelijk in september kunnen starten (we gaan er maar van uit dat augustus niet zal lukken). Door onze ervaring met de inbuizing van de gracht, hebben we er het volste vertrouwen in.

Definitieve plannen.

We staan wat achter met het verslag, daar gaan we de komende dagen wat aan verhelpen.

Op vrijdag 30 mei hebben we een afspraak met onze architect Peter Vos om het bouwaanvraagdossier af te werken. Je kan in dit geval werkelijk van een dossier spreken. Niet alleen de plannen maar ook heel wat formulieren en contracten moeten allemaal in viervoud ondertekend worden. Ik begrijp meteen waarom Peter daar met enige tegenzin aan werkt. Onbegrijpelijk waarom al die zaken op papier moeten staan. Waarom kan al dat papierwerk niet digitaal heen en weer gestuurd worden?
Over de plannen zelf zijn we nog altijd opgetogen. We hebben er op voorhand goed over nagedacht zodat Peter meteen een ontwerp heeft gemaakt naar onze smaak. We hebben nog altijd geen twijfels. Aan de indeling binnen kunnen we achteraf nog wat sleutelen. In die materie is de bouwaanvraag niet bindend. Net zo met de ramen. Daar twijfelen we vooral voor de bovenverdieping nog over de hoogte van de ramen. Een houtskelet biedt hier het grote voordeel dat je in je 'huis' kan rondlopen als er nog geen muren zijn. We kunnen op dat moment ter plekke een definitieve beslissing maken.
Als voorlopige planning geeft Peter ons al goede hoop. De aannemers voor het houtskelet waar hij meestal mee samenwerkt, kunnen respectievelijk half augustus of begin september aan ons huis beginnen. Dat is even slikken, want nu wordt het menens.

We krijgen nog enkele opdrachten mee. Peter suggereert om voor ons dakterras met zicht op de tuin van de buren al bij de bouwaanvraag hun goedkeuring te voegen. We moeten dus snel hun handtekeningen vragen. Daarna kunnen we alvast op zoek gaan naar een grondwerker en een betonbaron. Als we daar zelf voor zorgen hoeven we geen aannemer te betalen om die zaken te regelen. Het betekent een mooie besparing die we later nog zullen kunnen gebruiken.
Hieronder de plannen...

Sondering/Fundering.

Bij de bespreking van het voorontwerp stelde onze architect voor een bodemsondering te laten uitvoeren. Bedoeling is om de stabiliteit van de grond te kunnen vaststellen. Zo kan hij precies bepalen wat er nodig is voor de fundering. Het is beter zulke zaken op voorhand uit te zoeken dan later tijdens het bouwen vast te stellen dat de fundering zwaarder moet of eigenlijk lichter kan.

Wij zijn geen fans van beton en zouden liefst zo weinig mogelijk beton gebruiken. Nu we zijn ook weer niet zo fanatiek dat we de fundering zouden gaan metselen. Dat is ecologisch gezien meer verantwoord, maar het lijkt ons toch behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk is dat ook niet zo eenvoudig voor de gewone doe het zelver.

We hebben alvast besloten geen kelder te bouwen. Onze huidige kelder gebruiken we amper. Zonder moet dus best kunnen. Dan blijven er voor de fundering twee opties over, afhankelijk van de stabiliteit van de grond. Bij het Casa Calida moest Peter Vos wel een bodemplaat gebruiken omdat de grond te vochtig is. Dat vergt behoorlijk wat beton maar je krijgt er zekerheid voor terug. Wij zouden liefst alleen fundering voorzien onder de palen van het houtskelet. Dat beperkt de benodigde hoeveelheid beton en dat is best haalbaar voor een doe het zelver (dixit Peter Vos).
Even een voorbeeldberekening gemaakt:
- Voor een bodemplaat van 40 cm voor een oppervlakte van 10 bij 15 meter heb je 60 kubieke meter beton nodig.
- Voor een fundering van 50 op 50 cm, 1 meter diep onder vijftien palen heb je 3,75 kubieke meter beton nodig.

Zo weten we meteen wat we echt willen. Hopelijk bevestigt de bodemsondering ons vermoeden en kunnen we de paalfunderingen kiezen.

Buren.

Onze architect had het al gezegd, de buurman in H. is niet weinig nieuwsgierig. Let wel, op een vriendelijke manier hoor. Toen we onlangs met de kinderen een kijkje gingen nemen op onze grond, stond hij al meteen op het eind van zijn haag en groette ons vriendelijk. Hij wou duidelijk weten wat voor vlees hij in de kuip had. Hij leek me best tevreden. Want het had ook kunnen tegenvallen. Na achttien jaar zonder buren ben je natuurlijk gauw blij.
Hij verontschuldigde zich al snel voor de bamboe die al een aardig stuk op onze grond was doorgedrongen. Een jammerlijke vergissing geeft hij toe. Als er een graafmachine aan te pas komt, mogen we gerust zijn stuk bamboe ook uit de grond (laten) sleuren. De man was heel opgetogen over het ontwerp van onze architect en noemde het de hele tijd 'modern'. Wij zitten ons nu af te vragen of ons huis nu modern is. (nu ja, wat is modern?) Het wordt toch gebouwd volgens oude technieken en principes? We gebruiken verdorie hout, stro en leem. De vormgeving heeft inderdaad wel iets 'moderns' en het is in elk geval geen klassiek huis. Met de keuze om beneden te slapen en boven een leef- en werkruimte te voorzien kan je het bezwaarlijk een doorsnee woning noemen. Met alle duurzame principes die erin verwerkt zitten is het uiteindelijk wel erg eigentijds. Al zitten er heel veel ideeën in die al eeuwenoud zijn.
Sindsdien wordt ik 's morgens wanneer ik bramen uitroei of bomen omleg vriendelijk begroet wanneer D. met de honden gaat wandelen. Ik mag zelfs voor hun huis parkeren, want op onze grond ligt nog een vieze open gracht (daar wordt werk van gemaakt) die parkeren nogal moeilijk maakt. Ook zijn vrouwtje heb ik ondertussen al een paar keer gezien en van haar weet ik dat die kerstboompjes op onze grond wel degelijk in hun living hebben gestaan. Verder geen klachten hoor.

Nog eens.

We zijn nog eens langs geweest bij de architect. Dat klinkt gewichtiger dan het is, hoor. Toch zeker bij Peter Vos. Op de vraagbaak van bouwinfo hoor je wel eens mensen die echt moeten aandringen bij hun architect voor een kleine wijziging in het plan. Dan lijken die contacten met een architect telkens zo moeilijk en gevoelig te liggen. Alsof de visie van de architect veel zwaarder weegt dan de wensen van de mensen. Peter heeft het zelf meegemaakt dat klanten verrast waren dat hij effectief naar hen luisterde, hun vorige architect vertelde hen gewoon hoe hun huis er moest uitzien. Begrijpe wie begrijpen kan.

Bij PV lijkt het meer een informele babbel waar uiteraard over het plan en mogelijke wijzigingen wordt gepraat. Maar waar net zo goed over stro, wilgentakken, batibouw, architectuur en spontane samenwerkingsverbanden wordt gesproken. Blijkt dat toch weinig van zijn klanten er toe komen om samen de zaken aan te pakken. Heel wat strobouwers kennen elkaar en wisselen wel ervaringen en tips uit, maar echt samenwerken is zeldzaam. Peter was dan ook blij verrast dat we samen met collegabouwers uit onze streek wilgentakken gaan snoeien en alvast van plan zijn om elkaar regelmatig een handje toe te steken.

Wat het plan betreft hebben we Peter groen licht gegeven over het architecturale concept. Dat zit zo goed in elkaar dat we daar maar weinig op aan te merken hebben. We hebben wat wijzigingen gesuggereerd in de verdeling van de ruimte binnenin en de plaatsing van de ramen. Op onze suggestie om toch een vide in de woonkamer te voorzien heeft hij een goede suggestie gegeven. Maar daarover kan in een later stadium nog altijd beslist worden. Dat is een van de vele voordelen van deze bouwmethode. Als het houtskelet er staat kan je eens rondlopen en krijg je een veel beter zicht op de mogelijkheden van de ruimtes. Zo kan je de muren en ramen nog altijd wat aanpassen aan de nieuwe inzichten.
We hebben ondertussen min of meer besloten leidingen in de vloer te voorzien zodat vloerverwarming later kan aangesloten worden indien nodig. We zijn van plan om in eerste instantie met een kachel (op gas of pellets) het hele huis te verwarmen. Met het open plan en de goede isolatie zou dat voldoende moeten zijn. Zeker met de goed overdachte oriëntatie van het gebouw.

Nu moeten we nog wat meer wilgentakken verzamelen en eens uitkijken naar een leverancier voor onze strobalen. Met de hoeveelheid die we nodig hebben moeten we best op voorhand bestellen. Dat wordt weer een boeiende speurtocht.
Er zijn uiteindelijk maar enkele nadelen aan de gesprekken met Peter. Ten eerste dat we telkens dat hele eind naar Limburg heen en terug moeten rijden, en we altijd (altijd) file hebben. Ten tweede dat het zo gezellig is dat we er minstens twee uur blijven plakken. En ten derde dat de man zo gepassioneerd met zijn werk bezig is dat hij wel eens vergeet te vragen of we wat willen drinken. Al moet ik toegeven dat we zelf even gepassioneerd bezig zijn en pas achteraf merken dat we toch wel dorst hebben gekregen.

1e ontwerp: check!

Vorige week dinsdag zijn we naar Limburg gereden om ons voorontwerp te gaan bekijken. Door de ochtendspits en het smog-alarm zijn we meer dan anderhalf uur onderweg. Dus alweer iets te laat op de afspraak. Peter doet er niet moeilijk over. We gaan na een sanitaire stop direct over tot de grote onthulling.

De eerste aanblik verrast ons wel. Heel opvallend is het dak dat niet beantwoordt aan onze wensen: geen lessenaarsdak en geen zachte helling. Anderzijds is het geen gewoon dak. Je kan strikt genomen zelfs spreken van twee lessenaarsdaken, we krijgen dus meer voor hetzelfde geld!

Peter laat even het ontwerp zien waar hij niet tevreden over was maar gaat al snel over naar de goede versie. In het grondplan zie ik snel dat hij heel goed naar onze wensen geluisterd heeft. De plaatsing van de ruimten is precies zoals ik het voor ogen had. De badkamer ligt aan de oostelijke kant, met zicht op de tuin. De zon kan die kamer van 's morgens tot iets na de middag verwarmen. De keuken ligt ernaast met een directe toegang tot de tuin. Vooraan liggen de slaapkamers. Die zijn aan de kleine kant, een gevolg van onze wens om beneden te slapen. We waren zelf al tot het besluit gekomen dat dat niet haalbaar zal ziin. Een slaapkamer verhuist dus naar boven. Dat biedt meteen iets meer ruimte voor een iets grotere berging met aanpalende dressing. De voordeur ligt erg centraal in een insprong van het gebouw. Een leuk idee van Peter dat ons erg aanspreekt. Het was dan ook onze vraag om de tuin naar de binnenruimte te trekken. Een idee dan in de Japanse huizen nadrukkelijk aanwezig is.
Boven krijgen we een open ruimte waar onze boeken, een bureau en een zithoek komen. Aan de tuinkant krijgen we een groot dakterras naar het zuiden met zicht op de tuin. Het dakterras snijdt letterlijk door het zuidelijke dak en geeft het hele huis een apart karakter. De insprong naar onze voordeur doorbreekt het dak ook en laat nog een stuk over aan de straatkant, perfect voor onze PV-panelen.
Zo komen we bij de beste reden om die dakhelling te behouden. De hoek van 35° is de perfecte helling voor onze zonnecellen. Op een zacht hellend dak zouden die panelen niet zo mooi in het huis kunnen ingepast worden. Een bijkomend voordeel is dat dit ontwerp perfect past binnen de bouwvoorschriften zodat we daar geen wijzigingen hoeven te vragen, met alle administratieve rompslomp en verloren tijd van dien.

We zijn ondertussen al druk bezig de indeling binnen te hertekenen naar onze smaak en leefgewoonten. Het architecturale ontwerp laat dat perfect toe. Peter heeft zijn werk dus heel goed gedaan. De man kent echt zijn vak wel en hij bewijst hier dat hij erg goed kan luisteren.

Spannend.

Ons eerst ontwerp is klaar!

Maar we hebben het nog niet gezien. Dinsdag is het zover, en we kunnen amper wachten. We zijn er altijd zo zeker van geweest dat het er direct "boenk op" zou zijn, dat de twijfel nu toch toeslaat. Het is namelijk zo dat als we onze architect P.V. niet gevonden zouden hebben, we gewoon niet zouden bouwen, punt. Maar toch, we zijn zenuwachtig voor het resultaat, allebei.

Dat resulteerde dit weekend in het feit dat we er allebei van droomden. Ik geef even een bloemlezing.

Droom 1: W droomde dat het er niet al te slecht uitzag, maar dat de architect het al maar even bouwde, om goed te kunnen zien hoe het eruit zag, duh. Het gebouw zelf bestond uit een groot dak dat een overkoepeling vormde voor twee kleine huisjes, waar we nadien nog konden tussenbouwen als onze financieën wat rooskleuriger waren ;-) ook liep er een vijver als een slotgracht net om het huis. Maar toch, vrij positief.

Droom 2: Ik droomde dat we in grote getallen afgezakt waren naar het bureau met vrienden, familie, ouders van school (!) en véél kinderen. Dan werden de plannen op de muur geschenen met een overhead projector ... in de tuin zouden twee houten gebouwen komen waar we twee olifanten konden zetten, de keuken (in hout) zouden in twee kleuren hout komen (rood en wit, lelijk jong, verschrikkelijk) en er zou een groot schilderij moeten komen met daarop twee kersen. Er werden nog voorstellen gedaan, maar die waren door het wakkerworden snel vergeten. Maar het was iets met beesten, veel beesten. Oh boy.

Architectuur en natuur: gezellig.

Onze architect Peter Vos is niet zomaar een man met een missie - het promoten van strobouw - hij heeft ook goede ideeën die hij tot leuke evenementen weet om te zetten. Bij strobouw heb je heel wat stevige wilgentakken nodig die je door de strobalen klopt om deze aan elkaar te binden. Veel kandidaat bouwers weten niet meteen waar ze die moeten halen. Aan de andere kant zit Natuurpunt vaak verlegen om werkvolk om knotwilgen te snoeien en zo de natuur te onderhouden. In principe is het dan niet zo gek om die twee problemen te combineren. De bouwers verwerven een deel van hun bouwmateriaal, natuurpunt krijgt gemotiveerd werkvolk en Casa Calida ontvangt gastvrij met gebak en koffie. Je moet er toch maar aan denken. En vooral dat idee ten uitvoer brengen.
En dat heeft vzw Casa Calida alweer glansrijk gedaan. Een kort en bondig berichtje naar klanten en leden van de vzw ging vorige week de deur uit. Al wordt tussen de regels wel duidelijk dat Casa Calida er zelf geen zicht op heeft of het idee wel zal aanslaan. De aanstaande bouwers zien het wel zitten en heel wat mensen geven zondagmiddag present aan de Kevie, het natuurdomein waar Casa Calida op uitkijkt. Gewapend met snoeischaren en onder begeleiding van een vriendelijke natuurpunter, wordt een reeks lage knotwilgen in geen tijd gekortwiekt. Daarna moeten de hogere exemplaren eraan geloven, al gaat dat heel wat moeizamer.
W. raakt in gesprek met een sympathiek koppel dat ook in dezelfde streek wil bouwen. Ze zijn al meteen zo vriendelijk om een handje toe te steken. Dat belooft voor onze toekomstige bouwprojecten. Niet dat we meteen plannen hebben gesmeed om elkaar te helpen, maar we zien er wel het nut van in. Het toont nog maar eens aan dat strobouw veel meer een sociaal gebeuren is dan de traditionele woningbouw. Met deze snoeidag heeft Peter Vos nog eens bewezen dat gezond verstand en strobouw ongelooflijk goed samengaan. Zoals ook architectuur en natuur goed kunnen samengaan. En dat allemaal in een gezellige sfeer.

Bij de koffie lukt het nog om Peter even te laten merken dat we nog op zijn plannen wachten. Blijkbaar is de organisatie van het bureau versterkt. Hij maakt zich sterk dat we begin februari onze plannen mogen verwachten...

Babbel met architect.

Het is al even geleden dat we met onze architect hadden afgesproken, maar eindelijk is het zo ver. We worden om acht uur 's avonds verwacht op het kantoor. Peter heeft ons al laten weten dat het gesprek zeker anderhalf tot twee uur kan duren. Zelf zijn we zo vriendelijk geweest hem te vertellen dat hij dan best op twee en een half uur kan rekenen, onszelf kennende.

Op naar het verre Limburg. Met de drukte op de baan vrezen we te laat te komen. Enkele minuutjes na acht arriveren we. Oef, er brandt nog licht. We springen uit de wagen, grissen nog wat boeken mee ter inspiratie en lopen naar de voordeur van het romantische huis. We vinden even de bel niet tot we beseffen dat er een ouderwetse trekbel naast de deur hangt. Eerst gebeurt er niets. Dan horen we gestommel op de trap. De vrouw van Peter komt opendoen en vraagt ons vriendelijk wat we komen doen. We stamelen dat we een afspraak hebben met Peter. Verbazing staat op haar gezicht te lezen. Nee hoor, het is een vrije avond. Aaarrrrghhh, denk ik. Ze haalt er prompt de agenda bij. Op vandaag om acht uur stond een afspraak. De agenda wordt tegen het licht gehouden waarna mevrouw Vos onze naam mompelt. Maar we zijn duidelijk weggetypext. Oh nee.

Even later komt Peter, enigzins beduusd, zelf naar beneden. Een van de collega's had hem verteld dat we gebeld hadden om te zeggen dat we plots een huis gekocht hadden. Peter vond dat al raar omdat we toch zo "gedreven" leken. Goede punten voor ons, joepie, gedreven dus.
We denken al even dat we hier voor niets staan. Maar Peter maakt plaats aan de tafel en begint prompt onze mails op te zoeken. Het gesprek kan beginnen. Het lijkt allemaal niet echt professioneel. Misschien daarom dat hij er op hamert dat zoiets nog nooit gebeurd is. Ach, we weten ondertussen dat het eerder aan ons ligt. Al doen ook wij niets verkeerd. Zo is het lot.

Het gesprek verloopt heel gezellig. Peter wil weten wat onze wensen zijn, wat ons budget is en in hoever we zelf de handen uit de mouwen zullen steken. Het budget blijkt haalbaar als we bereid zijn zelf wat werk te verzetten. Wat we precies zelf gaan doen is nog niet aan de orde. Al zullen we vast zelf de strobalen plaatsen en bepleisteren. Ook de afwerking binnen zien we wel zitten.
Over onze wensen zijn we behoorlijk duidelijk. De stijl van Casa Calida bevalt ons wel. Verder willen we uiteraard een aantal earthship concepten integreren in ons strohuis. Dan spreken we vooral over de oriëntatie, geslotenheid op de noordzijde en openheid op de zuidzijde, en het licht hellende dak of lessenaarsdak (geen zadeldak voor ons!). We willen ook niet te groot bouwen. Blijkbaar een vraag die zelden gesteld wordt. Meestal dwingen budgettaire redenen dit af. Wij kiezen daar bewust voor, precies om een aantal groene ideeën te kunnen verwezenlijken: zonneboiler, waterzuivering, passiefhuisglas, superisolatie (stro!) en uiteindelijk photovoltaïsche panelen.

Na een tijdje stelt Peter een beetje verbaasd vast dat al wat we vertellen helemaal klopt. Meestal vragen mensen zaken die niet verzoenbaar zijn met andere wensen. Bij ons blijkt het hele verhaal perfect te kloppen. We hebben ons huiswerk dus goed gedaan. Het is een leuk compliment dat aangeeft dat we juist en doordacht bezig zijn met ons nest. Weeral goede punten voor ons, jeuj.

Als we terug naar de auto lopen zegt W al monkelend tegen mij "Amaai, ga dan samenwonen met Peter Vos hé". Tja, we komen goed overeen. Wij allemaal.

Openhuizendag: privé!

Vorig weekend zetten tientallen mensen voor de tiende keer hun huizen open op vraag van de bond beter leefmilieu. Bedoeling was geenszins architecturale hoogstandjes of etalagehuizen in de kijker te zetten. Nee, de huizen die je kon bezoeken waren stuk voor stuk lage energiewoningen, inclusief enkele passiefhuizen. Met onze ecologische bouwplannen in het verschiet konden we daar niet weg blijven.

W schrijft zich in om twee huizen te bezoeken. Enkele dagen later het spijtige bericht dat een van de twee niet kan doorgaan op de afgesproken dag. Dan houden we het maar bij die ene overblijver.
Zaterdag ploffen we de kindjes neer bij de grootouders en trekken naar het strobalen passiefhuis van architect Henk Van Aelst. Iets te laat (geen GPS) arriveren we ter plekke. Gek genoeg zijn er in geen velden of wegen auto's te bespeuren. Zijn die BBLers echt zo groen? Dat kan toch niet. Voorzichtig tik ik op de deur. De architect is gelukkig thuis. W heeft zich vergist! De architect houdt open huis op zondag!
Na de vraag of we van ver kwamen, krijgen we spontaan een privé rondleiding van meer dan een uur. Van Aelst blijkt een gepassioneerd architect die niets liever doet dan over zijn vak en zijn ecologisch huis vertellen. Hoe een gênante vergissing toch positief kan uitdraaien.

Hoe was dat huis? Best mooi en gezellig warm vanbinnen. We vallen toch meer voor de huizen van 'onze' architect, Peter Vos. Van Aelst was wel zo vriendelijk ons enkele goede tips te geven.