Wilgen snoeien.

Toen vrienden van ons de site van de bleeslat bezorgden, vertelden we dat we zelf van plan waren nog eens in een natuurgebied van Natuurpunt wilgen te gaan snoeien om een gevlochten wilgenscherm te maken. Prompt kregen we een goed adres waar maar liefst zesentwintig knotwilgen staan die aan een snoeibeurt toe zijn: bij hen thuis.
Gisteren zijn we aan de slag gegaan. Nadat we zes wilgen hebben geknot, laden we de auto vol. We moeten behoorlijk stouwen maar we krijgen alles erin. In de auto lijkt het heel wat, maar als we de takken in de tuin leggen, valt het toch tegen. We zullen nog een paar keer terug moeten gaan. We zijn benieuwd hoeveel meter scherm we zullen kunnen maken. Deze voormiddag hebben we een tweede auto volgeladen. Daarmee kunnen we morgen beginnen. Dan zien we wel of we nog meer takken nodig hebben.
In de namiddag maken we de ondergrond voor het terras verder klaar. Dat willen we doen voor we ons scherm plaatsen. Dat werkt wel handiger. We hebben ondertussen de kasseien en klinkers voor het terras al besteld. Met een beetje geluk worden die volgende week geleverd en kunnen we binnenkort dat terras eindelijk maken.

Winterse taferelen.

De laatste weken is het rustig geweest in Casa Pixie. Tijd voor wat rust en bezinning. Met de winterse kou is het niet erg aanlokkelijk om aan de slag te gaan. We houden dan maar een beetje winterstop. Mooie plaatjes maken kan natuurlijk wel. Zeker met deze winterse taferelen. Geniet ervan...

Bomen planten.

Voorlopig ziet onze tuin er nog niet uit. Met al het werk dat binnen nog stond (en nog altijd staat) te wachten, hebben we die wat verwaarloosd. Plannen hebben we nochtans genoeg. Zoveel zelfs dat het moeilijk wordt om iets te beslissen. We besluiten dan maar het langzaam op te bouwen. We vertrekken van enkele grote lijnen en werken dan stilaan naar de details toe. Dat wil vooral zeggen dat we moeten proberen ons niet op die details blind te staren. Niet bepaald gemakkelijk.
Waar we vast mee willen starten zijn de bomen. Die kun je trouwens niet tot de details rekenen, natuurlijk. Het is ook het moment om bomen te planten. De beslissing welke bomen het worden is nog het moeilijkst. Er zijn zo veel bomen en we hebben maar een beperkte ruimte. De oplossing is om te vertrekken van de bomen die we echt willen.
Leibomen aan de straatkant vinden we al lang tof. Tegenwoordig is dat niet meer zo ouderwets, je ziet het steeds meer. We maken de wat typische keuze voor leilinden. Die geuren zo zalig. Met onze eik aan de straatkant volgt de plaats van de leibomen vanzelf. We maken een hoek met drie bomen aan de straat en een vierde dichter bij het huis. De palen zitten al snel stevig in de grond. Dan bevestigen we eerst de dwarslatten zodat we er nog goed aan kunnen. Daarna gaan de bomen erin.
Achteraan in de tuin planten we enkele fruitbomen. Daarover heeft iedereen een andere mening dus moeten we maar op ons gevoel verder gaan. We houden wel van walnoten, pruimen en kersen. Het lijkt ons geweldig om die uit onze eigen tuin te plukken en op te eten. Vier bomen lijkt ons voorlopig genoeg. We kiezen twee pruimelaars die elkaar kunnen bestuiven. We houden het op een kerselaar en hopen dat die op zijn eentje genoeg opbrengst geeft. In het ergste geval zoeken we later nog een plekje voor een tweede kerselaar. De notelaar komt achteraan in de tuin, daar heeft die plaats genoeg.
Nu is het aan de bomen om te groeien. Hopelijk kunnen we over enkele jaren volop genieten van de prachtige bloesems en een rijke oogst.

Haag weg.

Blijkbaar is onze buurman wat uitgekeken op zijn haag. Hij zit er langer op te kijken dan wij natuurlijk. Al speelt het ook mee dat hij ze moet onderhouden en wij niet. Bovendien staat de haag op zijn grond. Onlangs heeft hij het voorstel gedaan om die haag te vervangen door een houten schutting die we dan gezamenlijk op de perceelsgrens kunnen zetten.

Nadat we dat idee even hebben laten bezinken, zien we er wel wat voordelen in. Zodra die schutting er staat, kunnen we eindelijk echt beginnen aan het aanplanten van onze tuin. Liever dat we die haag nu vervangen dan over enkele jaren alsnog die stap te zetten terwijl de beplanting er al staat. Nog een belangrijk voordeel is dat de grens met de buurman dan duidelijker wordt. De haag loopt nu niet helemaal tot het einde van zijn perceel, en ook vooraan staat de haag een stuk van de rooilijn vandaan. Bovendien ziet die haag er niet overal even gezond meer uit.

We bespreken nog even wat voor schutting het dan moet worden en komen al snel tot een akkoord. Het wordt een houten schutting met betonnen palen en onderplaten. Niet meteen een enorm ecologische keuze, maar wel een duurzame. Af en toe moeten we compromissen sluiten.

Vandaag is het zover, de haag wordt uitgetrokken. Met een kleine tractor vordert dat goed, al wordt onze tuin zo behoorlijk omgewoeld. Omdat we nog moeten beginnen met de aanplanting zijn we blij dat het nu gebeurt. Wanneer de haag eenmaal weg is, lijkt onze tuin een pak groter. Nu zitten we weer even volop in de natuur. Maar we voelen ons toch een beetje te open en bloot. Hopelijk gaat dat niet al te lang duren.

Houtwal.

Nu het eindelijk niet meer zo verrekt koud is buiten, lonkt de tuin een beetje. Het eerste werk waar we ons aanzetten bestaat uit het opruimen van de takken die de grondwerker net achter ons lapje grond op een hoop heeft geveegd. We hebben besloten daar een houtwal van te maken. Dan hoeven we niet naar het recyclagepark of het hout allemaal te verhakselen. Op die manier maken we meteen een begrenzing aan de tuin en zorgen we voor een speeltuin voor de vogels. Het hout kan de komende jaren stilletjes vergaan. Als we later weer houtsnoeisel hebben, vullen we de wal weer aan. Zo weten we altijd wat we daar mee moeten aanvangen.
Met de hulp van de kinderen gaat het goed vooruit. We zijn best tevreden over het resultaat. Nu heeft de tuin tenminste al een begrenzing. De houtwal past heel mooi bij het bos erachter. Dat geeft een mooie overgang tussen wat onze tuin moet worden en een stukje ongerepte natuur. Vanaf nu zullen we ook het wilde gras systematisch maaien in de hoop dat er uiteindelijk een mooi grasveld overblijft. Na de eerste opruiming van wilde planten valt het in elk geval op hoeveel gras er ondertussen al opgeschoten is. Uiteindelijk heeft het weinig zin om gras te zaaien omdat we nog maar een vaag idee hebben hoe we onze tuin willen inrichten. Voorlopig zijn we tevreden als we het gras kort kunnen houden en de tuin er al een beetje groen begint uit te zien.

De hoop houtafval zoals die er vorig jaar uitzag

Het uitzicht nu, met rechts de voorlopige compostbak

Het zicht vanuit de eetkamer.

Sneeuw.

Zo zien voorbijgangers Casa Pixie in de sneeuw.

Een zicht vanuit de tuin.

Zo ziet de tuin er voorlopig uit.

Een detail van de lokale flora.

De mispelboom van de buurman.

Hard gewerkt.

Met al het struikgewas en de kleine boompjes op de grond kan men onmogelijk een sondering uitvoeren. Dus vraagt de architect ons vriendelijk om onze grond wat op te ruimen. Bij onze inspectie van de grond twijfelen we even of we dat wel zelf moeten doen. Er staan echt wel heel veel bramen en door het bos kan je de bomen niet tellen. W ziet het wel zitten om hier een paar dagen te komen snoeien, kappen en opruimen. Als het te veel wordt, kunnen we nog van gedacht veranderen.
Enkele zon- en zaterdagen later is het terrein onherkenbaar veranderd. Na de bramen, die we met een heuse machete te lijf gaan, volgen zowat tweehonderd kleine en enkele grotere bomen. Met de hulp van vake en zijn vriend liggen de bomen op een dag tegen de vlakte. Op de twee grootste na. Door een lek in het oliereservoir van de zaagmachine, moeten we de werkzaamheden staken.
Het resultaat is wel de moeite. Ons perceel is van een stukje wildernis veranderd in een kaal stuk bouwgrond. De eik die er in dat bos nogal klein uitzag, lijkt nu al een flinke boom. Nu begint de twijfel of we die moeten laten staan of niet. Wordt vervolgd...
Voor:

Na:

Architectuur en natuur: gezellig.

Onze architect Peter Vos is niet zomaar een man met een missie - het promoten van strobouw - hij heeft ook goede ideeën die hij tot leuke evenementen weet om te zetten. Bij strobouw heb je heel wat stevige wilgentakken nodig die je door de strobalen klopt om deze aan elkaar te binden. Veel kandidaat bouwers weten niet meteen waar ze die moeten halen. Aan de andere kant zit Natuurpunt vaak verlegen om werkvolk om knotwilgen te snoeien en zo de natuur te onderhouden. In principe is het dan niet zo gek om die twee problemen te combineren. De bouwers verwerven een deel van hun bouwmateriaal, natuurpunt krijgt gemotiveerd werkvolk en Casa Calida ontvangt gastvrij met gebak en koffie. Je moet er toch maar aan denken. En vooral dat idee ten uitvoer brengen.
En dat heeft vzw Casa Calida alweer glansrijk gedaan. Een kort en bondig berichtje naar klanten en leden van de vzw ging vorige week de deur uit. Al wordt tussen de regels wel duidelijk dat Casa Calida er zelf geen zicht op heeft of het idee wel zal aanslaan. De aanstaande bouwers zien het wel zitten en heel wat mensen geven zondagmiddag present aan de Kevie, het natuurdomein waar Casa Calida op uitkijkt. Gewapend met snoeischaren en onder begeleiding van een vriendelijke natuurpunter, wordt een reeks lage knotwilgen in geen tijd gekortwiekt. Daarna moeten de hogere exemplaren eraan geloven, al gaat dat heel wat moeizamer.
W. raakt in gesprek met een sympathiek koppel dat ook in dezelfde streek wil bouwen. Ze zijn al meteen zo vriendelijk om een handje toe te steken. Dat belooft voor onze toekomstige bouwprojecten. Niet dat we meteen plannen hebben gesmeed om elkaar te helpen, maar we zien er wel het nut van in. Het toont nog maar eens aan dat strobouw veel meer een sociaal gebeuren is dan de traditionele woningbouw. Met deze snoeidag heeft Peter Vos nog eens bewezen dat gezond verstand en strobouw ongelooflijk goed samengaan. Zoals ook architectuur en natuur goed kunnen samengaan. En dat allemaal in een gezellige sfeer.

Bij de koffie lukt het nog om Peter even te laten merken dat we nog op zijn plannen wachten. Blijkbaar is de organisatie van het bureau versterkt. Hij maakt zich sterk dat we begin februari onze plannen mogen verwachten...