Houtwal.

Nu het eindelijk niet meer zo verrekt koud is buiten, lonkt de tuin een beetje. Het eerste werk waar we ons aanzetten bestaat uit het opruimen van de takken die de grondwerker net achter ons lapje grond op een hoop heeft geveegd. We hebben besloten daar een houtwal van te maken. Dan hoeven we niet naar het recyclagepark of het hout allemaal te verhakselen. Op die manier maken we meteen een begrenzing aan de tuin en zorgen we voor een speeltuin voor de vogels. Het hout kan de komende jaren stilletjes vergaan. Als we later weer houtsnoeisel hebben, vullen we de wal weer aan. Zo weten we altijd wat we daar mee moeten aanvangen.
Met de hulp van de kinderen gaat het goed vooruit. We zijn best tevreden over het resultaat. Nu heeft de tuin tenminste al een begrenzing. De houtwal past heel mooi bij het bos erachter. Dat geeft een mooie overgang tussen wat onze tuin moet worden en een stukje ongerepte natuur. Vanaf nu zullen we ook het wilde gras systematisch maaien in de hoop dat er uiteindelijk een mooi grasveld overblijft. Na de eerste opruiming van wilde planten valt het in elk geval op hoeveel gras er ondertussen al opgeschoten is. Uiteindelijk heeft het weinig zin om gras te zaaien omdat we nog maar een vaag idee hebben hoe we onze tuin willen inrichten. Voorlopig zijn we tevreden als we het gras kort kunnen houden en de tuin er al een beetje groen begint uit te zien.

De hoop houtafval zoals die er vorig jaar uitzag

Het uitzicht nu, met rechts de voorlopige compostbak

Het zicht vanuit de eetkamer.

Tweede wilgensnoeidag.

Casa Calida organiseert voor de tweede keer een wilgensnoeidag in Val Meer. Onze wilgentakken zitten ondertussen allemaal stevig in het stro, dat belet ons niet om vrolijk weer mee te doen. Het is gewoon een gezellige dag waarbij we onze vrienden wat helpen om een flinke voorraad aan te leggen. En we willen zelf wel eens proberen of een wilgentak echt gaat groeien als je zo'n tak vers geknipt in de grond stopt. Vorig jaar hadden we wat te lang gewacht en heeft maar één tak het overleefd.

We hebben dit jaar geluk want er liggen heel wat takken zomaar voor het rapen. Zo gaat het snel vooruit. Na ruim een uur moeten we toch nog wat bomen aanpakken met de ladder en de takkenschaar. Het weer zit mee: fris maar zonnig.

Na een paar uurtjes noeste arbeid wacht ons een kopje soep, thee of koffie en gebak. Boven in de kijkwoning ligt een interessante collectie boeken over strobouw om in te kijken. Het blijkt de uitgelezen plek om een gesprek aan te knopen.
Kunnen we tussendoor nog wat reclame maken voor onze blog.

Snoeiafval.

Bij het opruimen van de grond heeft het tuinafval zich behoorlijk opgestapeld (in werkelijkheid nog meer dan op de foto). We weten niet meteen wat we daarmee moeten aanvangen. De ene suggereert om het te verbranden (wat niet mag), een ander stelt voor om het naar het recyclagepark te brengen (wat veel tijd en gerij vergt) of het te laten ophalen (wat meestal geld kost). De dikke balken van de bomen zijn kort gezaagd en al snel gratis opgehaald door een vriend van vake. De kleinere takken en snoeihout liggen er nog.
Na wat informeren lijkt de beste optie om alles voorlopig te laten liggen en later te verhakselen. Dan kunnen we het als organisch afval in onze toekomstige tuin verwerken. Zo verbeteren we meteen de grond en geraken we er veel gemakkelijk vanaf. Zo blijkt alweer dat de simpelste of meest logische oplossing meestal de beste is.

Hard gewerkt.

Met al het struikgewas en de kleine boompjes op de grond kan men onmogelijk een sondering uitvoeren. Dus vraagt de architect ons vriendelijk om onze grond wat op te ruimen. Bij onze inspectie van de grond twijfelen we even of we dat wel zelf moeten doen. Er staan echt wel heel veel bramen en door het bos kan je de bomen niet tellen. W ziet het wel zitten om hier een paar dagen te komen snoeien, kappen en opruimen. Als het te veel wordt, kunnen we nog van gedacht veranderen.
Enkele zon- en zaterdagen later is het terrein onherkenbaar veranderd. Na de bramen, die we met een heuse machete te lijf gaan, volgen zowat tweehonderd kleine en enkele grotere bomen. Met de hulp van vake en zijn vriend liggen de bomen op een dag tegen de vlakte. Op de twee grootste na. Door een lek in het oliereservoir van de zaagmachine, moeten we de werkzaamheden staken.
Het resultaat is wel de moeite. Ons perceel is van een stukje wildernis veranderd in een kaal stuk bouwgrond. De eik die er in dat bos nogal klein uitzag, lijkt nu al een flinke boom. Nu begint de twijfel of we die moeten laten staan of niet. Wordt vervolgd...
Voor:

Na: