Uitstel ?

Hoe langer we nadenken over de onmogelijkheid om de aannemer tijdig te betalen, hoe meer we overtuigd raken dat we de werken beter uitstellen. Liever nu uitstellen dan wanneer de werken al bezig zijn. Uiteindelijk levert dat heel wat voordelen op. Zo kunnen we alles op het gepaste moment betalen en hoeven we niet met een ongemakkelijk gevoel rond te lopen. Bovendien hebben we zo wat meer tijd om tussen de sokkels alles proper af te werken. Een extra voordeel is dat we geen stroomgroep moeten huren en onze werfkast (die we dit weekend tweedehands op de kop hebben kunnen tikken) in orde kunnen brengen. Het zal trouwens heel moeilijk worden om de wachtbuizen te leggen als de werf vol hout ligt en de kraan er staat.
We zullen dus morgen de bank en de notaris bellen en daarna in samenspraak met de architect een nieuwe startdatum vastleggen. Het zal waarschijnlijk wat overredingskracht vragen. Maar we zijn er ondertussen zeker van dat dit de beste uitkomst is.

Sokkels.

Nadat de fundering is uitgehard, kunnen er betonnen sokkels geplaatst worden. Op die sokkels zal uiteindelijk het houtskelet rusten. Patrick, de aannemer voor het houtskelet zal daar zelf voor zorgen, zodat het allemaal wat vlotter verloopt. Met de strakke planning hebben we weinig tijd. Hij zal de werken donderdag 14 augustus uitvoeren zodat die betonnen sokkels nog een week kunnen uitharden. Volgens de huidige planning komt de kraan woensdag 20 augustus en wordt het hout donderdag 21 augustus geleverd. Dat is dan meteen de start van de werken. Spannend!

Wij moeten nog zorgen voor water en elektriciteit tegen donderdag. Bij de eerste poging om de buurman te bellen, krijgen we geen gehoor. Als ik later nog eens probeer, blijkt de brave man in Zuid-Frankrijk te zitten. Gelukkig zit zijn vakantie er net op en komt hij dinsdag naar huis. Dat komt dus in orde.
Donderdag is hij al vroeg op post en biedt me een kopje koffie aan terwijl we wachten op de aannemer. Wanneer die aankomt, gaat het allemaal snel. Ik ga nog op pad om een aansluiting voor de kraan te kopen. En dan kan het werk beginnen. Patrick plaatst de bekistingen en meet alles na met het plan in de hand, terwijl zijn handlanger beton maakt. Enkele uren later, in de vroege namiddag hebben we vijftien sokkels. De volgende kaap is genomen.

Maar er wachten ons nog lastige dagen. Patrick geeft me nog een flink pak huiswerk mee. Nu vertelt de man dat ik best vóór de levering van het hout het gedeelte tussen de sokkels afwerk. Dat wil zeggen, 150 vierkante meter zo'n twintig tot dertig centimeter ophogen, en daarna bedekken met anti-worteldoek en kiezels. Dat is wel erg kort met het lange weekend van 15 augustus voor de deur! Ik bel meteen de grondwerker om die ophoging in te plannen, en informeer naar prijzen van worteldoek en kiezels. Het ziet ernaar uit dat het allemaal nog zal lukken. Oef.

Minder leuk nieuws is dat we meteen een factuur hebben gekregen voor het hout dat nog niet eens geleverd is. We wisten wel dat het materiaal 8 dagen na levering moest betaald worden, maar deze factuur is gepredateerd. Een volle week. Dat vinden we wel vreemd en ongebruikelijk. Het ergste is dat onze lening nog niet in orde is. De akte moet nog verleden worden! Wanneer ik dat voorzichtig duidelijk maak, krijg ik een wat kille reactie van Patrick en vallen de woorden 'werken stilleggen'. Dat zint me hoegenaamd niet. Als Patrick eenmaal vertrokken is, bel ik de architect en leg dat probleem uit. Blijkbaar heeft Patrick al een nare ervaring met wanbetalers gehad, vandaar dat die tijdige betaling gevoelig ligt. De architect raad me aan maandag uit te vissen wanneer die lening precies in orde komt en hem dan terug te bellen.
Hij verzekert me dat alles wel in orde komt.

Immotheker.

Het lijkt alsof we de afspraak met de Immotheker een eeuwigheid geleden hebben gemaakt. Eindelijk is het zover. Ik ben mooi op tijd voor de afspraak en na een korte uitleg over wat de Immotheker voor mij kan doen, steek ik van wal over ons project. Ik krijg sterk de indruk dat we geen domme dingen aan ’t doen zijn. De Immotheker moet toegeven dat de rentevoet in het voorstel van de bank helemaal niet slecht is.

Maar de rentevoet is slecht een deel van het verhaal en de man raadt me aan om zeker na te gaan hoe het zit met een eventuele brandverzekering en zichtrekening die mogelijk gekoppeld zijn aan die voordelige rentevoet. Ook de schuldsaldoverzekering blijkt bij de ene bank duurder uit te vallen dan bij de andere. Onze situatie wordt prompt uitgerekend en ik krijg meteen een idee van wat ons nog te wachten staat. Na een half uurtje zijn de belangrijkste zaken besproken. De immotheker geeft nog even mee dat hij net iets lager kan gaan met de rentevoet, maar ik lees op zijn gezicht dat het niet veel voorstelt.

Eenmaal thuis bespreken we de zaak en besluiten onmiddellijk onze eigen bank te bellen voor een nieuwe afspraak. Onze contactpersoon is de volgende dagen met vakantie maar wil ons wel nu, direct, meteen en ogenblikkelijk ontvangen. We pakken een en ander snel bijeen, dumpen de kinderen bij de grootouders en haasten ons naar de bank.
Er volgt opnieuw een zenuwslopend gesprek over fiscale optimalisatie en dies meer. In eerste instantie blijkt een nieuwe berekening minder gunstig uit te vallen. Blijkt dat de korting omdat we goede spaarders zijn, plots is weggevallen. We hebben precies zes maanden geleden een deel van ons spaargeld gebruikt om onze grond aan te schaffen. We zijn vanaf deze week dus geen goede spaarders meer (de bank kijkt zes maanden ver in het verleden om dat te bepalen). Meteen een reden om een hogere rente aangesmeerd te krijgen. Na wat zoekwerk vindt de bankdirecteur toch nog een betere korting waardoor onze rente uiteindelijk nog zakt. Joepie!

We krijgen bedenktijd tot maandag. Vrijdag kunnen we informeren of de rente volgende week stijgt of daalt. Dan kunnen we beslissen of we maandag of dinsdag onze lening afsluiten. Alweer iets dat we zeker niet mogen vergeten. Spannend!

Offerte houtskelet.

Tijdens het gesprek over de bouwaanvraag liet de architect al weten dat de aannemers voor het houtskelet half augustus of begin september beschikbaar zijn. Begin dit jaar hadden we gehoopt ergens in de zomer te kunnen starten. Dat gaat dus blijkbaar nog lukken. Al rekenen we er min of meer op dat het wellicht september wordt. Dan kunnen we deze zomer nog wat uitstapjes doen voor het echte werk begint.

Op een vrijdagavond ergens begin juli ontvangen we de offerte voor het houtskelet. Dat is even schrikken. Het gaat uiteindelijk over de grootste hap uit het budget, zo ongeveer de helft. Gelukkig had Peter al een vrij correcte raming gegeven. We wisten dus wat ons te wachten stond. Maar als het zo zwart op wit voor je neus ligt, geeft het toch een andere indruk.
De offerte bezorgt ons de eerste kopzorgen. We hebben nog geen bouwvergunning en de aannemer wil zo snel mogelijk ons akkoord zodat de lange houten balken tijdig besteld kunnen worden. Wat moeten we nu doen? Gokken dat de bouwvergunning inderdaad in orde komt? Toch nog even wachten voor we ons akkoord geven? We besluiten maandag de dienst ruimtelijke ordening te bellen en te informeren naar de status van onze bouwaanvraag. Dan weten we hopelijk iets meer en kunnen we een weloverwogen beslissing maken.

We hebben in elk geval plots heel sterk het gevoel dat we nu echt vertrokken zijn. Nu is er geen weg terug meer. En het zal ook gedaan zijn met rustig dromen en mijmeren. Binnenkort gaan we serieus aan de slag.

Hij is van ons, van ons!

De notariële akte is verleden.

We zijn dus blut. Nu, zo erg is dat niet, want voor ons was het bij het ondertekenen van de verkoopsovereenkomst al ons geld niet meer. Zo dierbaar is ons geld trouwens niet. En met de verkopers hebben we toch het idee dat het geld niet in slechte handen valt. Het zien er allemaal zo'n brave mensen uit. De moeder die net weduwe was geworden bij de verkoopsovereenkomst, kwam een stuk vinniger over. Haar man was toen net overleden, wat haar duidelijk had aangegrepen. Ik kon in deze kranige dame amper dat sukkelende vrouwtje van toen herkennen. En de zonen waren net als toen heel vriendelijk en mompelen weer dat het rustig wonen is in H. Met de op de klassieke leest geschoeide notaris krijgt het hele gebeuren iets onwezenlijks. Eigenlijk best een leuke ervaring. Ik kreeg bijna de slappe lach, maar bedacht net op tijd dat dat niet echt gepast is op een notariaat ;-)

Het blijft wel gek dat we in de plaats van dat geld een lapje grond krijgen op een plek die zo uit de richting ligt dat we er sinds de verkoop niet meer geraakt zijn. En nu hebben we er nog altijd niets te zoeken... Het is allemaal zo anders dan wanneer je een huis koopt. Dan krijg je tenminste die sleutel mee en kan je meteen een kijkje gaan nemen en concrete plannen gaan maken. Dan kan je er echt werk van beginnen maken. Met zo'n bouwgrond heb je dat niet. Nu is het wachten op het voorontwerp van de architect. Dat wachten wordt wel een stuk moeilijker. Tot nu toe was de grond nog niet echt van ons, dus konden we er toch niet aan beginnen. Voortaan mogen we volledig ons goesting doen op die grond. Hoewel, volledig ons goesting is veel gezegd. Wat ons eraan herinnert dat we eigenlijk toch iets willen doen dat niet in de bouwvoorschriften past. Misschien moeten we dat maar eerst eens aanpakken...