Wilgenscherm afwerken.

Na wat extra snoeibeurten hebben we genoeg takken om het wilgenscherm verder af te werken. Om de scheiding tussen het gezellige terras en de voortuin en inkom niet compleet te maken, werken we met een gebogen wand. Met die wilgentakken is dat niet zo moeilijk te verwezenlijken. We hopen zo het zicht naar de straat te blokkeren terwijl de scheiding heel open blijft. Het idee is alvast goed, het is nog even afwachten wat voor effect het in werkelijkheid zal geven. We twijfelen even over de precieze kromming en de uiteindelijke breedte van de opening. We stoppen wat wilgentakken in de grond en komen zo al snel tot een oplossing. Dan zetten we de kastanjepalen in de grond en starten met het vlechtwerk. We schieten aardig op, maar geraken niet helemaal tot de bovenkant. Dat stukje doen we binnenkort wel.
Met de korte takken bouwen we in de tuin een wilgenhut. Die zullen we dit jaar niet meer kunnen afwerken maar zo hebben we al de aanzet en kunnen de steunende takken al wortels maken.

Wilgenscherm.

Met het mooie weer en de zachte temperaturen is het zalig om buiten te werken. We beginnen al vroeg om de kastanjepalen in de grond te zetten. Het eerste deel van het gevlochten wilgenscherm zetten we aan de straatzijde van het toekomstig terras. We besluiten het scherm even hoog te maken als de muur binnen. We laten wel een opening aan de rechterkant zodat we vanaf de straat toch naar de tuin kunnen. Om het zicht van het terras naar de straat te beperken zullen we een tweede scherm maken dat een metertje voor het andere scherm staat.
Wanneer de palen stevig in de grond staan, beginnen we met het vlechtwerk. We zetten onze palen tachtig centimeter uit elkaar. Omdat de takken niet echt lang zijn, voorzien we nog een dikke tak tussen de palen. Voor een scherm van 2,40 meter lang, lijkt ons dat wel mooier. Anders worden de bogen veel te lang en zouden de takken niet stevig genoeg vastzitten.
Tegen de avond zijn onze takken op en is het scherm bijna klaar. Morgen zullen we de uitstekende twijgen nog afknippen. Dan zal het er iets netter uitzien. Nu hebben we nog meer zin om de rest van die wilgen te gaan knotten.
Zo zijn we alweer goed ecologisch bezig. We helpen onze vrienden van hun afval af, en bouwen ondertussen iets op met natuurlijk materiaal. Behalve de vele uren werk, kost het ons enkel de prijs van de kastanjepalen (oké toegegeven: en enkele ritjes met de auto). Het resultaat ziet er nog leuk uit ook. Wat wil een mens nog meer?

Wilgen snoeien.

Toen vrienden van ons de site van de bleeslat bezorgden, vertelden we dat we zelf van plan waren nog eens in een natuurgebied van Natuurpunt wilgen te gaan snoeien om een gevlochten wilgenscherm te maken. Prompt kregen we een goed adres waar maar liefst zesentwintig knotwilgen staan die aan een snoeibeurt toe zijn: bij hen thuis.
Gisteren zijn we aan de slag gegaan. Nadat we zes wilgen hebben geknot, laden we de auto vol. We moeten behoorlijk stouwen maar we krijgen alles erin. In de auto lijkt het heel wat, maar als we de takken in de tuin leggen, valt het toch tegen. We zullen nog een paar keer terug moeten gaan. We zijn benieuwd hoeveel meter scherm we zullen kunnen maken. Deze voormiddag hebben we een tweede auto volgeladen. Daarmee kunnen we morgen beginnen. Dan zien we wel of we nog meer takken nodig hebben.
In de namiddag maken we de ondergrond voor het terras verder klaar. Dat willen we doen voor we ons scherm plaatsen. Dat werkt wel handiger. We hebben ondertussen de kasseien en klinkers voor het terras al besteld. Met een beetje geluk worden die volgende week geleverd en kunnen we binnenkort dat terras eindelijk maken.

Schutting geplaatst.

Het heeft een tijdje geduurd om te beslissen over de schutting die op de scheiding met de buurman moet komen. Over de schutting zelf waren we het snel eens, we wilden allemaal iets dat lang meegaat maar toch een natuurlijke uitstraling heeft. We hebben dan gekozen voor betonnen palen en onderplaten waarop houten panelen rusten. Al vinden we het ecologisch niet de beste keuze, beton gaat wel behoorlijk lang mee. Met de houten panelen vinden we het een verstandige optie. Zelfs over het soort panelen blijken we goed met de buren overeen te komen: met horizontale planken. Dat valt al mee.
Maar een aannemer vinden is een ander paar mouwen. Hoewel wij het in principe graag zelf doen, zal dat met onze buurman niet lukken. Die ziet het niet zitten om zelf aan de slag te gaan. Dus wordt het zoeken naar een betaalbare aannemer. We hebben zelf al geïnformeerd naar de prijs van zo'n schutting. Dat maakt het makkelijker om offertes voor een volledige plaatsing te beoordelen. Die liggen onwaarschijnlijk veel hoger, maar na wat zoeken vinden we iemand in de omgeving die het voor een schappelijke prijs kan doen.
Nu is het eindelijk zover. Voor het weekend werden de panelen geleverd. Vandaag starten de werklui bij het krieken van de dag. Het is nog donker wanneer ze het materiaal beginnen te verslepen. We helpen zelf een beetje om panelen en palen aan te dragen en meters aan te reiken. De geul voor de betonnen platen graven we ook even zelf. Zo schiet het werk goed op.
Tegen de avond staat de hele schutting er. Terwijl het donker wordt, meten en passen de mannen de laatste schutting uit. Morgen nog even de grond aanwerken en de schutting is helemaal klaar.
Het is even wennen, maar we zijn toch erg tevreden. Het idee dat we binnenkort eindelijk definitief aan onze tuin kunnen gaan werken, staat ons wel aan. Al zullen we nog even wachten op wat warmer weer. Ondertussen kunnen we nog wat plannen en dromen.

Haag weg.

Blijkbaar is onze buurman wat uitgekeken op zijn haag. Hij zit er langer op te kijken dan wij natuurlijk. Al speelt het ook mee dat hij ze moet onderhouden en wij niet. Bovendien staat de haag op zijn grond. Onlangs heeft hij het voorstel gedaan om die haag te vervangen door een houten schutting die we dan gezamenlijk op de perceelsgrens kunnen zetten.

Nadat we dat idee even hebben laten bezinken, zien we er wel wat voordelen in. Zodra die schutting er staat, kunnen we eindelijk echt beginnen aan het aanplanten van onze tuin. Liever dat we die haag nu vervangen dan over enkele jaren alsnog die stap te zetten terwijl de beplanting er al staat. Nog een belangrijk voordeel is dat de grens met de buurman dan duidelijker wordt. De haag loopt nu niet helemaal tot het einde van zijn perceel, en ook vooraan staat de haag een stuk van de rooilijn vandaan. Bovendien ziet die haag er niet overal even gezond meer uit.

We bespreken nog even wat voor schutting het dan moet worden en komen al snel tot een akkoord. Het wordt een houten schutting met betonnen palen en onderplaten. Niet meteen een enorm ecologische keuze, maar wel een duurzame. Af en toe moeten we compromissen sluiten.

Vandaag is het zover, de haag wordt uitgetrokken. Met een kleine tractor vordert dat goed, al wordt onze tuin zo behoorlijk omgewoeld. Omdat we nog moeten beginnen met de aanplanting zijn we blij dat het nu gebeurt. Wanneer de haag eenmaal weg is, lijkt onze tuin een pak groter. Nu zitten we weer even volop in de natuur. Maar we voelen ons toch een beetje te open en bloot. Hopelijk gaat dat niet al te lang duren.