Fundering keermuurtje.

Nu de tuin er na de eerste opruimbeurt al een stuk aantrekkelijker uitziet, begint het te kriebelen om verder na te denken over de tuin. Waar we niet te lang mee willen wachten is het terras dat we aan de keuken en eetkamer willen laten grenzen. Omdat het huis op sokkels staat en de binnenvloer dus een halve meter boven de begane grond uitkomt, is het niet meteen evident om dat aan te pakken. Vooral omdat de tuin zelf nog een meter hoger komt.
Ons oorspronkelijke idee om een houten terras aan te leggen laten we varen omdat hout niet eeuwig goed blijft en in de winter behoorlijk glad kan worden. Bovendien lijkt een barbeque op een houten terras geen geweldig goed idee. Stenen kunnen we dan weer niet tegen het houtskelet aanwerken. Uiteindelijk kiezen we voor een combinatie. Tegen het huis leggen we een planken vloer van nog geen meter breed die op gelijke hoogte met de binnenvloer komt en net boven het stenen terras uitsteekt. Zo maken we een logische verbinding tussen de houten vloer binnen en het stenen terras buiten.
We besluiten alvast te beginnen met het bouwen van een steunmuurtje waartegen de grond wat kan opgehoogd worden. Daarop kunnen we dan een terras van klinkers of kasseien leggen. Wanneer we het materiaal voor het muurtje bestellen, valt ons oog op mooie kasseien. Waar we menen dat die een stuk duurder zullen zijn dan betonklinkers, blijkt het tegendeel waar te zijn. Vermits ons terras geen gewicht van auto's moet kunnen dragen, volstaan kasseien van vijf centimeter dik. Dat scheelt aardig in de prijs. Dat maakt het nog gemakkelijker om voor het meest duurzame materiaal te kiezen. We vinden ook een ouderwetse kleiklinker best de moeite en overwegen om die te combineren met de kasseien door een trapsgewijze verhoging naar de tuin te bouwen. Maar dat zijn nog voorlopige ideeën.
Dit weekend concentreren we ons alvast op de fundering voor ons steunmuurtje. We graven eerste een geultje uit op de juiste breedte en diepte. Met een ton rivierzand, een ton kiezels en ruim tien zakken cement gaan we aan de slag. Een paar uur later en na flink wat tobbes mixen, ligt de fundering erin. Na een dagje uitharden vullen we de grond aan, gelijk met de fundering. De eerste fase ziet er al goed uit.



Het overschot aan kiezels keren we achter het huis.

Sokkels.

Nadat de fundering is uitgehard, kunnen er betonnen sokkels geplaatst worden. Op die sokkels zal uiteindelijk het houtskelet rusten. Patrick, de aannemer voor het houtskelet zal daar zelf voor zorgen, zodat het allemaal wat vlotter verloopt. Met de strakke planning hebben we weinig tijd. Hij zal de werken donderdag 14 augustus uitvoeren zodat die betonnen sokkels nog een week kunnen uitharden. Volgens de huidige planning komt de kraan woensdag 20 augustus en wordt het hout donderdag 21 augustus geleverd. Dat is dan meteen de start van de werken. Spannend!

Wij moeten nog zorgen voor water en elektriciteit tegen donderdag. Bij de eerste poging om de buurman te bellen, krijgen we geen gehoor. Als ik later nog eens probeer, blijkt de brave man in Zuid-Frankrijk te zitten. Gelukkig zit zijn vakantie er net op en komt hij dinsdag naar huis. Dat komt dus in orde.
Donderdag is hij al vroeg op post en biedt me een kopje koffie aan terwijl we wachten op de aannemer. Wanneer die aankomt, gaat het allemaal snel. Ik ga nog op pad om een aansluiting voor de kraan te kopen. En dan kan het werk beginnen. Patrick plaatst de bekistingen en meet alles na met het plan in de hand, terwijl zijn handlanger beton maakt. Enkele uren later, in de vroege namiddag hebben we vijftien sokkels. De volgende kaap is genomen.

Maar er wachten ons nog lastige dagen. Patrick geeft me nog een flink pak huiswerk mee. Nu vertelt de man dat ik best vóór de levering van het hout het gedeelte tussen de sokkels afwerk. Dat wil zeggen, 150 vierkante meter zo'n twintig tot dertig centimeter ophogen, en daarna bedekken met anti-worteldoek en kiezels. Dat is wel erg kort met het lange weekend van 15 augustus voor de deur! Ik bel meteen de grondwerker om die ophoging in te plannen, en informeer naar prijzen van worteldoek en kiezels. Het ziet ernaar uit dat het allemaal nog zal lukken. Oef.

Minder leuk nieuws is dat we meteen een factuur hebben gekregen voor het hout dat nog niet eens geleverd is. We wisten wel dat het materiaal 8 dagen na levering moest betaald worden, maar deze factuur is gepredateerd. Een volle week. Dat vinden we wel vreemd en ongebruikelijk. Het ergste is dat onze lening nog niet in orde is. De akte moet nog verleden worden! Wanneer ik dat voorzichtig duidelijk maak, krijg ik een wat kille reactie van Patrick en vallen de woorden 'werken stilleggen'. Dat zint me hoegenaamd niet. Als Patrick eenmaal vertrokken is, bel ik de architect en leg dat probleem uit. Blijkbaar heeft Patrick al een nare ervaring met wanbetalers gehad, vandaar dat die tijdige betaling gevoelig ligt. De architect raad me aan maandag uit te vissen wanneer die lening precies in orde komt en hem dan terug te bellen.
Hij verzekert me dat alles wel in orde komt.

Funderingssleuven.

’s Morgens nemen we rustig de tijd. Peter krijgt straks de uitslag van de fundering en kan dan beslissen wat het wordt. Om half tien bellen we zelf toch maar eens. Blijkbaar net te vroeg, want Peter verwacht elk moment de uitslag. Hij belt tien minuten later terug. We kunnen met de sleuven werken. Een bodemplaat is niet nodig. Hoera!

Ik vertrek meteen naar de werf. Als ik daar aankom moet Stan nog een laatste laag stenen brengen voor de verharding. Daarna kan hij de sleuven uitgraven. Om het geknoei met die gespannen koorden te vermijden, vraagt hij om de sleuven op de grond af te tekenen. Na een kleine twee uur zijn alle sleuven klaar voor de stortbeton.

De beton komt pas tegen vier uur. Dat geeft me de tijd om op zoek te gaan naar een stroomgroep. Ik heb al een adres opgezocht en ga daar eens informeren. Zo’n stroomgroep wordt geleverd met een volle tank zodat we meteen kunnen beginnen. Wanneer de groep terugkomt, wordt een afrekening van het verbruik gemaakt. Ik leg de groep vast nadat ik ben bekomen van de prijs. Dat grapje zal ons ruim 600 euro extra kosten, en daar komt het verbruik nog bovenop.
Onderweg naar de werf krijg ik telefoon of de beton een uur vroeger mag geleverd worden. Dat komt goed uit, dan moet ik minder lang wachten. Tegen drie uur arriveren er twee betonmixers. De chauffeur vraagt waar de aannemer is. Hij bekijkt me meelevend als ik zeg dat ik dat zelf ben. Dan vraagt hij of er een betonpomp besteld is. Ik weet van niks en zeg hem dat ook. Hij kijkt bedenkelijk en mompelt hoe dat toch mogelijk is dat ze de mensen niet wat beter helpen. Dan legt uit dat hij met zijn betonmixer niet bij de achterste sleuven kan. Hij stelt vriendelijk voor om eens te informeren of er nog een pomp kan komen. Op vrijdagavond is de kans eerder klein maar we hebben geluk! Over een half uur komt er een pomp. Dat kost ons wat meer, maar het kan gewoon niet anders.

Ruim een uur, enkele kleine buien en een extra betonmixer later liggen de sleuven vol beton. De voorste strook ligt wat lager omdat die sleuf iets dieper was uitgegraven. Omdat er nog sokkels op moeten, kan dat later nog aangepast worden.
Ondertussen hebben we weer enkele mensen warm gemaakt voor de strobalenbouw. Niet dat deze betonrakkers straks met leem gaan rondrijden. Maar ze waren wel benieuwd hoe dat allemaal in zijn werk gaat.
Die zien we vast nog eens passeren.