Sneeuw.

Zo zien voorbijgangers Casa Pixie in de sneeuw.

Een zicht vanuit de tuin.

Zo ziet de tuin er voorlopig uit.

Een detail van de lokale flora.

De mispelboom van de buurman.

Bouwvergunning.

Sinds vorige week liggen er twee uitnodigingen te wachten om een pakketje op te halen bij de post. Arq ontvangt regelmatig pakketjes en met de drukte van de laatste dagen is het er nog niet van gekomen. Vanmorgen toch even tijd. Wat we niet hadden gemerkt, is dat een van de twee uitnodigingen geen pakket is, maar een aangetekend schrijven. En ja hoor, het zijn de papieren voor onze bouwvergunning.

Maar we zijn er nog niet. De bouwvergunning wordt pas van kracht op 2 augustus als Stedenbouw tegen dan geen bezwaar heeft opgestuurd. En om effectief te kunnen bouwen, moeten we nog twee formulieren invullen en aangetekend verzenden naar de gemeente en de dienst ruimtelijke ordening van de provincie. En dat acht dagen voor de aanvang der werken. De eigenlijke bouwvergunning moeten we dan nog op de werf aanplakken voor de start van de werken.

Aangezien we echt snel moeten starten om de funderingen klaar te hebben voor de aannemer, vullen we meteen alles in en sturen het op. We nemen als startdatum 7 augustus. Als de grondwerken nog daarvoor moeten gebeuren, zal dat geen probleem zijn. Strikt genomen hebben we geen bouwvergunning nodig voor kleine niveauverschillen.
Nu dat in orde is, ziet het er toch weer iets beter uit. Nu bang afwachten wat volgende dinsdag zal brengen.

Het strooien hutteke.

Maandagmorgen bellen we een kwartiertje na negen uur (we willen niet ongeduldig overkomen) naar de dienst ruimtelijke ordening. Het is even zoeken naar ons dossier maar dan komt de man terug aan de telefoon: 'Aha, da's die aanvraag voor dat strooien hutteke' (lezen met een zwaar Kempisch accent). Maar gelukkig is het dossier helemaal klaar. Diezelfde avond moet het op de gemeentraad enkel nog officieel goedgekeurd worden door het schepencollege.

De vergunning blijkt in orde op één zaak na. De autostaanplaats voor de woning beantwoordt niet aan de bouwvoorschriften. De voortuinstrook moet namelijk als tuin worden ingericht. Laat dat nu net het enige zijn dat de architect op onze vraag nog snel had aangepast. Ach, als het dat maar is, daar kunnen we wel mee leven. Vooral omdat we nu zeker weten dat we verder kunnen.

Hoe zal alles nu verder verlopen?
1 Goedkeuring door het schepencollege.
2 Het dossier wordt doorgegeven aan Stedenbouw.
3 Wij storten een waarborg voor eventuele schade aan het openbaar domein. Of we komen dat ter plekke betalen.
4 Als stedenbouw binnen de vijfentwintig dagen geen bezwaar heeft, kunnen we begin augustus starten.

Joepie, ons project staat nu echt in de startblokken. Wel nog even al die andere zaakjes regelen: de offerte van de aannemer nog eens goed napluizen, zorgen voor stroom op de werf, afspraken maken met de grondwerker en nog even zoeken naar een betrouwbare betonleverancier voor de fundering.
We moeten nog zorgen voor de dakbedekking. De aannemer heeft wel een prijs gegeven om die er op te leggen, we moeten enkel zorgen dat het materiaal geleverd worden. We weten eerlijk gezegd nog niet eens of we nu leien of pannen willen. Dat wordt nog een heuse zoektocht.
Toch alvast de architect op de hoogte brengen en de offerte van de aannemer die ondertussen in de bus is gevallen ondertekenen en opsturen. En dan uitzoeken hoe we bij Eandis die werfaansluiting moeten regelen.

Definitieve plannen.

We staan wat achter met het verslag, daar gaan we de komende dagen wat aan verhelpen.

Op vrijdag 30 mei hebben we een afspraak met onze architect Peter Vos om het bouwaanvraagdossier af te werken. Je kan in dit geval werkelijk van een dossier spreken. Niet alleen de plannen maar ook heel wat formulieren en contracten moeten allemaal in viervoud ondertekend worden. Ik begrijp meteen waarom Peter daar met enige tegenzin aan werkt. Onbegrijpelijk waarom al die zaken op papier moeten staan. Waarom kan al dat papierwerk niet digitaal heen en weer gestuurd worden?
Over de plannen zelf zijn we nog altijd opgetogen. We hebben er op voorhand goed over nagedacht zodat Peter meteen een ontwerp heeft gemaakt naar onze smaak. We hebben nog altijd geen twijfels. Aan de indeling binnen kunnen we achteraf nog wat sleutelen. In die materie is de bouwaanvraag niet bindend. Net zo met de ramen. Daar twijfelen we vooral voor de bovenverdieping nog over de hoogte van de ramen. Een houtskelet biedt hier het grote voordeel dat je in je 'huis' kan rondlopen als er nog geen muren zijn. We kunnen op dat moment ter plekke een definitieve beslissing maken.
Als voorlopige planning geeft Peter ons al goede hoop. De aannemers voor het houtskelet waar hij meestal mee samenwerkt, kunnen respectievelijk half augustus of begin september aan ons huis beginnen. Dat is even slikken, want nu wordt het menens.

We krijgen nog enkele opdrachten mee. Peter suggereert om voor ons dakterras met zicht op de tuin van de buren al bij de bouwaanvraag hun goedkeuring te voegen. We moeten dus snel hun handtekeningen vragen. Daarna kunnen we alvast op zoek gaan naar een grondwerker en een betonbaron. Als we daar zelf voor zorgen hoeven we geen aannemer te betalen om die zaken te regelen. Het betekent een mooie besparing die we later nog zullen kunnen gebruiken.
Hieronder de plannen...

Ruimtelijke ordening, aaarrrgh.

Onze allereerste ervaring met een dienst ruimtelijke ordening is niet bepaald mooi verlopen. Een paar minuten langer en ik was waarschijnlijk tegen de man in kwestie beginnen roepen.

Deze medewerker van de dienst ruimtelijk ordening in Z. had de kunst van de passieve onbeleefdheid al aardig onder de knie, niet gehinderd door enige vakkennis of -fierheid spijt het mij te zeggen.

Toen we binnenkwamen gebaarde hij ons om plaats te nemen op de daarvoor bestemde stoelen en gromde iets ondefiniëerbaars om maar van wal te steken. Tot daar ging het nog goed. Toen we de woorden "ecologisch verantwoord bouwen" en "strobalen en leem" uitspraken zag je letterlijk de man wegdromen naar betere tijden. De tijden van asbest en eternit, van DDT en geen verplichte isolatie. De jaren van "het zal onze tijd wel duren" en "après nous le déluge".
De woorden "vuile hippies" lagen vast op zijn lippen.

Hij probeerde ons nog te paaien met: "Maar zo'n huis kan toch beter aan de rand of in het bos staan niet?" Contact met de natuur, hé, hé, hé, heb je hem. Nee hoor vertelden wij hem, zo'n huis moet het net van de zonnewarmte hebben, dus veel bomen is geen optie. Ah, dan had hij er vast een fout beeld van. "Maar in zo'n woonwijk", probeerde hij nog, "zal het toch vast misstaan", zo in het dorp is daar toch niet de plaats voor". Aha vertelden wij hem, net dat is toch de ecologische gedachte. Dichtbij winkels, scholen en in het geval van Z. dé winkel van ecologische bouwmaterialen in Vlaanderen achter de hoek!
Zie je wel, kraaiden wij ... we denken zelfs aan de lokale middenstand. Er kon zelfs geen lachje af.

Op de site van de gemeente Z. zie je een ander verhaal, subsidies worden toegekend en aanmoedigingspremies gegeven voor fotovoltaïsche zonnepanelen, zonneboilers, groendaken en zoveel meer ... nu nog "de medewerkers" overtuigen. Aan een beleefdheidscursus is ook hoge nood volgens mij.

Héhé, dit lucht even op ;-)