Winterse taferelen.

De laatste weken is het rustig geweest in Casa Pixie. Tijd voor wat rust en bezinning. Met de winterse kou is het niet erg aanlokkelijk om aan de slag te gaan. We houden dan maar een beetje winterstop. Mooie plaatjes maken kan natuurlijk wel. Zeker met deze winterse taferelen. Geniet ervan...

Schoolbezoek.

Vandaag is de klas van onze zoon op bezoek gekomen. Op school hadden ze gezien hoe vogels een nestje maken van takjes, stro en modder. 'Dat is een beetje zoals ons huis', had hij gezegd. Na wat meer uitleg was de nieuwsgierigheid gegroeid. Volgens de Freinet methode kan je vooral uit de praktijk leren. Een bezoek aan Casa Pixie kon dus niet uitblijven.
We laten de kinderen even wat rond het huis lopen zodat ze alles goed kunnen bekijken. De muren waar het stro zichtbaar is vallen in de smaak. Als voorbereiding hebben alle kinderen een vraag bedacht die we zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Het is een aangename verrassing om al die snuggere vragen te horen. Hopelijk zijn onze antwoorden even snugger of ten minste verhelderend. De buschauffeur luistert alvast erg geboeid. Na de uitleg laten we de klas in twee groepen even binnen kijken. De enthousiaste kreten van bewondering zijn geweldig om te horen. De waarheid komt tenslotte uit een kindermond.
Als souvenir nemen de kinderen nog wat leem mee. Want er worden al plannen gesmeed om op school een lemen huisje te bouwen. We wensen hen alvast succes bij hun bouwdromen.

Vaak voorkomend gesprek.

- Alles goed?
- Ja hoor.
- Hoe staat het met het strobalen huis?
- Goed, we wonen er al sinds half augustus!
- Oh, dan is ’t al af?
- Nee, nog lang niet. Maar we hebben alle nodige comfort. De badkamer is klaar, met een toilet, een bad en douche, de keuken is geïnstalleerd en we hebben zelfs een dressing voor al onze kleren. We slapen wel nog allemaal samen in één slaapkamer. Want de bovenverdieping is nog niet klaar.
- En lukt het om je te verwarmen met deze koude dagen?
- Dat lukt best, ondanks het feit dat de muren langs buiten nog moeten bepleisterd worden. We gebruiken voorlopig alleen de benedenverdieping dus hoeven we boven nog niet te verwarmen.
- En kun je het gewoon worden op het platteland?
- Dat is helemaal geen probleem. We voelen ons hier uitstekend. De kinderen zouden niet meer terug willen naar ons vroegere huis. Hier hebben ze veel speelruimte en ze gaan dan ook veel vaker buiten spelen. Het leven gaat hier een veel rustiger gangetje en dat bevalt ons wel. Hier hebben de mensen in de winkel nog tijd voor een babbeltje. En hulp wordt spontaan aangeboden als dat nodig is. Wat kan een mens nog meer willen.
- Hebben de kinderen zich gemakkelijk aangepast aan de school?
- We hebben gekozen voor een Freinetschool in de buurt en de kinderen vinden het daar fantastisch. Ze zijn goed opgenomen in de klas en voelen zich er helemaal op hun gemak. Dat had niet beter gekund. Alleen de oudste mist zijn beste vriendjes af en toe wel. Maar ik zou me zorgen maken als dat niet zo was.
- Lukt het dan om nog verder te werken?
- Het gaat natuurlijk een stuk langzamer nu. Dat is wel een beetje lastig omdat er nog zo veel zaken zijn die aandacht vragen. Het voordeel is wel dat we nu ook op een verloren uur al iets kunnen doen. Ik hoef niet meteen voor een hele dag naar de ‘werf’ te gaan. En telkens er iets gedaan wordt, hoe klein ook, geeft dat een goed gevoel en kunnen we er meteen van genieten. Het grote voordeel aan een onafgewerkt huis is dat we nog kunnen dromen hoe de rest zal worden. We hebben nog veel om naar uit te kijken.
- Ik hoor het al, je weet nog wat doen.
- Dat zeker.

Sneeuw.

Zo zien voorbijgangers Casa Pixie in de sneeuw.

Een zicht vanuit de tuin.

Zo ziet de tuin er voorlopig uit.

Een detail van de lokale flora.

De mispelboom van de buurman.

Kerstboom.

Met het herstellen van de muur in de eethoek merken we dat er door de barsten heel wat tocht binnenkomt. Met de tweede laag is het al een pak beter. Alleen de aansluiting met het stuk originele muur blijft na de tweede laag barsten. Met nog een extra laag komt het allemaal wel goed. Ondertussen nemen we de laatste muur van de slaapkamer onder handen. Daar moeten we eerst de muur nog wat beter uitvlakken.
Het is stilaan tijd voor onze eerste kerst in Casa Pixie. Onze nepboom is gelukkig niet te groot. Het worden weer mooie dagen.

Pannen of leien, wat wordt het?

De aannemer van het houtskelet zal ook ons dak leggen. Wij moeten alleen zorgen voor het materiaal. Dat brengt ons terug bij het grote vraagstuk wat er nu op dat dak moet komen. Oorspronkelijk wilden we een groendak. Veel ecologischer kan je moeilijk gaan. Jammer genoeg gooit de opgelegde dakhelling roet in het eten. Een groendak met een helling van meer dan twintig graden blijkt onmogelijk. De bouwvoorschriften schrijven trouwens leien of pannen voor. Veel keus hebben we dus eigenlijk niet. Op de plannen heeft Peter Vos als dakbedekking tegelpannen vermeld. We vragen ons af wat dat nu weer is. Zijn dat misschien die soort vlakke dakpannen die je steeds vaker ziet? Vermits Peter niet in de buurt is gaan we op internet op zoek. Kunnen we meteen ons licht opsteken over het verschil tussen leien en pannen.

Leien zijn gemaakt van natuurlijke leisteen die gekliefd wordt. Het is een op en top natuurlijk materiaal, maar ook duur. Er bestaan ondertussen kunstleien van vezelbeton. Dat vinden we als ecologisten geen geweldige keuze. Blijkt ook dat leien gewoon vlakke stenen zijn die elkaar behoorlijk moeten overlappen om een waterdicht geheel te krijgen. Omdat ze ook kleiner zijn dan pannen heb je er veel meer van nodig. Dat maakt een leien dak meteen een stuk duurder. Daar komt nog bij dat het leggen van een leien dak, niet van een leien dakje loopt.

We zijn al meteen overtuigd van de tegelpannen en zoeken enkele adressen waar we die pannen eens kunnen bekijken. We vinden al snel twee adressen die bovendien stortbeton kunnen leveren. Dat hebben we ook nodig, dus ga ik daar eens langs. Als reserve noteren we alvast het adres van Koramic in Londerzeel. Koramic is marktleider op het gebied van dakpannen en heeft een grote toonzaal, daar kunnen we echt alles bekijken, maar niet kopen.

Bij de eerste firma van bouwmaterialen informeer ik eerst naar de prijs van beton. Die ligt hoger dan andere leveranciers. Als ik wat informatie vraag over tegelpannen, krijg ik vlug wat brochures toegestopt. Op mijn vraag hoe de prijzen liggen, geeft de man lukraak een erg vage raming. Meer tijd lijkt hij voor mij niet te hebben. Op naar de tweede firma. Jammer genoeg sluiten zij een week tijdens het bouwverlof. Nu ja, gelijk hebben ze.

Blijft nog Koramic over. Daar wordt ik erg vriendelijk geholpen en krijg ik een heel duidelijke uitleg over de soorten vlakke pannen. Een tegelpan is niet meer dan een stevige vorstbestendige tegel die als pan gebruikt wordt. Ze worden net als leien gelegd, je hebt er dus ook veel van nodig en het kost meer manuren om een dak vol te leggen. Daarnaast heb je vlakke pannen, die net als een klassieke pan een sluiting hebben. Het zijn dus gewone dakpannen, maar dan vlak. Zo'n dak geeft een vrij strak uitzicht. Al oogt het niet zo mooi dan leien. Het prijskaartje oogt veel beter, dat ligt een pak lager dan de leien. En ook de plaatsing is veel eenvoudiger en sneller.
Wat ook helpt natuurlijk.

Uiteraard heb je bij de vlakke pannen ook keuze. Van klein naar groot, of anders gezegd, van duur naar goedkoop. Uiteindelijk blijkt dat Koramic volgend jaar zonnecellen op de markt brengt die mooi passen in deze grote vlakke pannen. De vriendelijk man zoekt voor mij zelfs op hoeveel de latafstand in dat geval met zijn. Het maakt de keuze een stuk makkelijker, ware het niet dat die pan ook in verschillende kleuren te krijgen is. De kleur blijkt uiteindelijk het grootste struikelblok. Zij vindt antraciet mooi, hij vindt donkerbruin wel iets hebben.

Wordt vervolgd.

Eandis.

Nu we een overeenkomst hebben met de aannemer voor het houtskelet, moeten we eerst zorgen voor elektriciteit op onze werf. Want dat duurt snel een maand. Oef, dan zijn we nog op tijd. De aannemer wil op 18 augustus beginnen, dat geeft ons ruim een maand tijd.

Goed dan, even uitzoeken op de site van Eandis hoe we te werk moeten gaan. De site is overzichtelijk en als je hen mag geloven kan je snel en simpel je aansluiting regelen via een formulier op die site. Laten we dat dan maar meteen doen. Even later blijkt het allemaal niet zo simpel. Het is een formulier dat alle klanten moet kunnen bedienen. Je krijgt dus vooral veel onnodige en verwarrende vragen. Waarom zou ik als particulier een industriële aansluiting willen vragen? Wat betekent decentrale productie < 10 kVA? Hoe kan ik voor een nieuwbouw een EAN code opgeven? Juist dat hoeft niet, waarom wordt het dan gevraagd, ik heb al opgegeven dat het een nieuwbouw betreft!

In de volgende stap wordt me gevraagd of ik klant ben of energieleverancier. Ik was toch vertrokken van het gedeelte voor particulieren? Hoe verwarrend allemaal. En dan pas kan ik beginnen met het invullen van mijn gegevens, wat nog eens enkele extra pagina's duurt. Zo wordt gevraagd wie de technische correspondent is, duh?

Dan komt het echte werk. Om welk soort aanvraag gaat het? Nooit gedacht dat er zoveel mogelijkheden bestaan. Maar wat is het verschil tussen al die opties? Als leek zegt het me allemaal wreed weinig. Na veel lezen en overwegen op goed geluk wat gekozen. Nu maar verzenden die hap. We zullen het wel horen als er iets niet klopt.
Het is dus niet simpel en niet snel. Maar het lukt uiteindelijk wel.

Grondwerker.

In afwachting van de goedkeuring van onze bouwaanvraag, gaan we op zoek naar een grondwerker. Enig speurwerk op internet levert ons al gauw enkele adressen in de buurt op. Grondwerkers zat blijkbaar. Op goed geluk pikken we er vier uit waar we eens langs willen gaan.
De eerste in de reeks ligt behoorlijk afgelegen tussen de velden, wellicht om al dat zwaar materieel gemakkelijker te kunnen huisvesten. In het kantoor geeft de vrouw des huizes meteen toe dat ze er niet veel van kent en haalt ze haar man erbij. Die is erg behulpzaam en geeft een duidelijke en heldere uitleg. Je ziet meteen dat die man leeft voor zijn werk. Hij stelt wat vragen over de bouwgrond en de werken die nodig zijn. Hij geeft gratis wat tips over extra maatregelen voor een correcte afwatering en bezorgt me al enkele betrouwbare adressen van leveranciers van bouwmaterialen. Dat kan later nog van pas komen. Hij schat dat hij een dag werk zal hebben aan ons project. Of dat dan in acht of tien uur zal lukken, kan hij moeilijk zeggen. Maar zo hebben we alvast een idee. Op de vraag of hij ons aan leem kan helpen, antwoord hij negatief. Het verwondert me een beetje en pas later hebben we door dat hij dacht dat het om klei ging.

Nummer twee is een grondwerker die op zowat vijfhonderd meter van onze bouwgrond woont. Dat spreekt ons toch wel aan. In eerste instantie rijden we er voorbij zonder het huisnummer op te merken. Al worden wij wel opgemerkt. Als we op onze passen terugkeer, klampen we op goed geluk zijn vrouw en schoonmoeder(?) aan. De vrouw neemt ons meteen mee naar de keuken waar twee kinderen spelen en de man nog van zijn koffie zit te genieten. we leggen de situatie uit en hij stelt voor maar meteen ter plekke te gaan kijken. Even later lopen we rond op de bouwgrond en bespreken we wat er ongeveer moet gebeuren. Hij heeft een goede kijk op de zaak en boezemt ons best wel vertrouwen in. Hij maakt een gelijkaardige inschatting van de hoeveelheid werk aan dezelfde uurprijs. Wellicht kennen ze elkaars prijzen wel. Ook deze man waarschuwt me voor eventueel wateroverlast. Onze grond heeft een behoorlijk niveauverschil. Aangezien het huis op betonnen sokkels zal staan en dus letterlijk boven de grond zweeft, zien we er even weinig graten in als de architect.
Terloops vragen we hem of hier in de buurt leem te vinden is omdat we de muren ermee willen bezetten. Dat lijkt hem hoegenaamd geen probleem 'aan de andere kant van de grote baan zit er overal leem in de grond'. Daarmee is de keuze meteen gemaakt. We zien gelijk het nut niet meer in van de volgende adressen op ons lijstje.

Definitieve plannen bis.

Bij onze architect draait het altijd uit op een gezellige babbel (tegenwoordig krijgen we wel steevast thee of koffie aangeboden). Gevolg is dat we de plannen een beetje oppervlakkig hebben bekeken. Eenmaal thuis met onze plannen zitten we die uiteraard grondig te bestuderen.
Al snel merken we toch een aantal zaken waar we ons vragen over stellen. Zo staat op de plannen dolomiet bij de autostaanplaats (die we trouwens liever voor het huis zien), staat bij de dakbedekking tegelpannen, hebben de raampartijen bovenaan een rand met bepleistering, staat een hele vloeropbouw genoteerd en hebben we nog onze twijfels over het raam naast het dakterras. De vraag is vooral of al deze details op de bouwaanvraag bindend zijn.
Na een telefoontje met de architect blijkt dat enkel die autostaanplaats best aangepast wordt. De rest zijn slechts details waar ruimtelijke ordening niet moeilijk over zal doen.
Ondertussen hebben de buren zich akkoord verklaard met ons dakterras. De door hen ondertekende bouwaanvraag met enkele kleine wijzigingen wordt uiteindelijk op 13 juni verstuurd. Nu maar duimen dat de gemeente er vaart achter zet, zodat we daadwerkelijk in september kunnen starten (we gaan er maar van uit dat augustus niet zal lukken). Door onze ervaring met de inbuizing van de gracht, hebben we er het volste vertrouwen in.

Hard gewerkt.

Met al het struikgewas en de kleine boompjes op de grond kan men onmogelijk een sondering uitvoeren. Dus vraagt de architect ons vriendelijk om onze grond wat op te ruimen. Bij onze inspectie van de grond twijfelen we even of we dat wel zelf moeten doen. Er staan echt wel heel veel bramen en door het bos kan je de bomen niet tellen. W ziet het wel zitten om hier een paar dagen te komen snoeien, kappen en opruimen. Als het te veel wordt, kunnen we nog van gedacht veranderen.
Enkele zon- en zaterdagen later is het terrein onherkenbaar veranderd. Na de bramen, die we met een heuse machete te lijf gaan, volgen zowat tweehonderd kleine en enkele grotere bomen. Met de hulp van vake en zijn vriend liggen de bomen op een dag tegen de vlakte. Op de twee grootste na. Door een lek in het oliereservoir van de zaagmachine, moeten we de werkzaamheden staken.
Het resultaat is wel de moeite. Ons perceel is van een stukje wildernis veranderd in een kaal stuk bouwgrond. De eik die er in dat bos nogal klein uitzag, lijkt nu al een flinke boom. Nu begint de twijfel of we die moeten laten staan of niet. Wordt vervolgd...
Voor:

Na:

Vieze/ingebuisde gracht.

Aan de straat ontsiert een niet al te prettig geurende gracht ons bouwperceel. Na een telefoontje met de technische dienst van de gemeente weten we wat we moeten doen om dat te verhelpen: een briefje sturen naar het schepencollege dat ons zal laten weten welke buizen we moeten kopen. De gemeente zorgt zelf dat de buizen geplaatst worden. Dat klinkt allemaal veelbelovend.
De vieze:


Een goede week nadat de brief verstuurd is, krijgen we al een positief antwoord en weten we wat we moeten bestellen (8 buizen met rek en kraag, 40 cm diameter en 2,5 m lengte). Na enkele offertes blijkt er behoorlijk wat prijsverschil te bestaan (van 650 tot 1100 euro!). Omdat het hier toch maar om betonnen buizen gaat, nemen we de goedkoopste. Die firma blijkt in de buurgemeente gevestigd, wat het transport beperkt en dus ecologisch gezien de beste keuze is!

Een week later krijgen we een telefoontje om het juiste adres te vragen en worden de buizen geleverd. Als we enkele dagen later een kijkje gaan nemen, blijken de buizen al onder de grond te zitten. Over de efficiëntie van de gemeentelijke diensten hoor je ons alvast niet klagen :-)

Tadaa, de ingebuisde:

Sondering/Fundering.

Bij de bespreking van het voorontwerp stelde onze architect voor een bodemsondering te laten uitvoeren. Bedoeling is om de stabiliteit van de grond te kunnen vaststellen. Zo kan hij precies bepalen wat er nodig is voor de fundering. Het is beter zulke zaken op voorhand uit te zoeken dan later tijdens het bouwen vast te stellen dat de fundering zwaarder moet of eigenlijk lichter kan.

Wij zijn geen fans van beton en zouden liefst zo weinig mogelijk beton gebruiken. Nu we zijn ook weer niet zo fanatiek dat we de fundering zouden gaan metselen. Dat is ecologisch gezien meer verantwoord, maar het lijkt ons toch behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk is dat ook niet zo eenvoudig voor de gewone doe het zelver.

We hebben alvast besloten geen kelder te bouwen. Onze huidige kelder gebruiken we amper. Zonder moet dus best kunnen. Dan blijven er voor de fundering twee opties over, afhankelijk van de stabiliteit van de grond. Bij het Casa Calida moest Peter Vos wel een bodemplaat gebruiken omdat de grond te vochtig is. Dat vergt behoorlijk wat beton maar je krijgt er zekerheid voor terug. Wij zouden liefst alleen fundering voorzien onder de palen van het houtskelet. Dat beperkt de benodigde hoeveelheid beton en dat is best haalbaar voor een doe het zelver (dixit Peter Vos).
Even een voorbeeldberekening gemaakt:
- Voor een bodemplaat van 40 cm voor een oppervlakte van 10 bij 15 meter heb je 60 kubieke meter beton nodig.
- Voor een fundering van 50 op 50 cm, 1 meter diep onder vijftien palen heb je 3,75 kubieke meter beton nodig.

Zo weten we meteen wat we echt willen. Hopelijk bevestigt de bodemsondering ons vermoeden en kunnen we de paalfunderingen kiezen.

Buren.

Onze architect had het al gezegd, de buurman in H. is niet weinig nieuwsgierig. Let wel, op een vriendelijke manier hoor. Toen we onlangs met de kinderen een kijkje gingen nemen op onze grond, stond hij al meteen op het eind van zijn haag en groette ons vriendelijk. Hij wou duidelijk weten wat voor vlees hij in de kuip had. Hij leek me best tevreden. Want het had ook kunnen tegenvallen. Na achttien jaar zonder buren ben je natuurlijk gauw blij.
Hij verontschuldigde zich al snel voor de bamboe die al een aardig stuk op onze grond was doorgedrongen. Een jammerlijke vergissing geeft hij toe. Als er een graafmachine aan te pas komt, mogen we gerust zijn stuk bamboe ook uit de grond (laten) sleuren. De man was heel opgetogen over het ontwerp van onze architect en noemde het de hele tijd 'modern'. Wij zitten ons nu af te vragen of ons huis nu modern is. (nu ja, wat is modern?) Het wordt toch gebouwd volgens oude technieken en principes? We gebruiken verdorie hout, stro en leem. De vormgeving heeft inderdaad wel iets 'moderns' en het is in elk geval geen klassiek huis. Met de keuze om beneden te slapen en boven een leef- en werkruimte te voorzien kan je het bezwaarlijk een doorsnee woning noemen. Met alle duurzame principes die erin verwerkt zitten is het uiteindelijk wel erg eigentijds. Al zitten er heel veel ideeën in die al eeuwenoud zijn.
Sindsdien wordt ik 's morgens wanneer ik bramen uitroei of bomen omleg vriendelijk begroet wanneer D. met de honden gaat wandelen. Ik mag zelfs voor hun huis parkeren, want op onze grond ligt nog een vieze open gracht (daar wordt werk van gemaakt) die parkeren nogal moeilijk maakt. Ook zijn vrouwtje heb ik ondertussen al een paar keer gezien en van haar weet ik dat die kerstboompjes op onze grond wel degelijk in hun living hebben gestaan. Verder geen klachten hoor.

Goodnight John-Boy.

Ik heb er een hekel aan dat mensen te pas en te onpas spreken over hun "droomhuis". We hebben ons droomhuis gezien of: we willen ons droomhuis bouwen.

Mijn droomhuis bestaat namelijk alleen in mijn gedachten. Dikwijls is het een oosters paleis met dikke tapijten, zuilen en oosters gebogen ramen. Soms een Indisch huis (genre vergane glorie) met een koele binnentuin maar met prachtige meubels en stofferingen. Vaak een Cubaanse schaduwrijke villa met prachtige planten in de patio en geweldige balkons. Ook is het wel eens een eenvoudige paalwoning op een exotisch strand. Maar het is er altijd volop zon en genoeg schaduw, dat wel.

Ooit was mijn droomhuis dat van de Waltons. Zuiderse charme uit de VS, met een "porch", geschilderde houten paaltjes en véél volk. Maar als ik het nu zo zie op een foto (dank u Mr. of Mevr. Google) dan denk ik, wat was daar nu toch zo speciaal aan dat het na al die jaren nog in mijn hoofd zit. Het zal wel met John-Boy te maken hebben, en met de gezelligheid dat die langvergeten serie uitstraalde zeker?

Goodnight John-Boy.

Spannend.

Ons eerst ontwerp is klaar!

Maar we hebben het nog niet gezien. Dinsdag is het zover, en we kunnen amper wachten. We zijn er altijd zo zeker van geweest dat het er direct "boenk op" zou zijn, dat de twijfel nu toch toeslaat. Het is namelijk zo dat als we onze architect P.V. niet gevonden zouden hebben, we gewoon niet zouden bouwen, punt. Maar toch, we zijn zenuwachtig voor het resultaat, allebei.

Dat resulteerde dit weekend in het feit dat we er allebei van droomden. Ik geef even een bloemlezing.

Droom 1: W droomde dat het er niet al te slecht uitzag, maar dat de architect het al maar even bouwde, om goed te kunnen zien hoe het eruit zag, duh. Het gebouw zelf bestond uit een groot dak dat een overkoepeling vormde voor twee kleine huisjes, waar we nadien nog konden tussenbouwen als onze financieën wat rooskleuriger waren ;-) ook liep er een vijver als een slotgracht net om het huis. Maar toch, vrij positief.

Droom 2: Ik droomde dat we in grote getallen afgezakt waren naar het bureau met vrienden, familie, ouders van school (!) en véél kinderen. Dan werden de plannen op de muur geschenen met een overhead projector ... in de tuin zouden twee houten gebouwen komen waar we twee olifanten konden zetten, de keuken (in hout) zouden in twee kleuren hout komen (rood en wit, lelijk jong, verschrikkelijk) en er zou een groot schilderij moeten komen met daarop twee kersen. Er werden nog voorstellen gedaan, maar die waren door het wakkerworden snel vergeten. Maar het was iets met beesten, veel beesten. Oh boy.

Stapel.

Hij is van ons, van ons!

De notariële akte is verleden.

We zijn dus blut. Nu, zo erg is dat niet, want voor ons was het bij het ondertekenen van de verkoopsovereenkomst al ons geld niet meer. Zo dierbaar is ons geld trouwens niet. En met de verkopers hebben we toch het idee dat het geld niet in slechte handen valt. Het zien er allemaal zo'n brave mensen uit. De moeder die net weduwe was geworden bij de verkoopsovereenkomst, kwam een stuk vinniger over. Haar man was toen net overleden, wat haar duidelijk had aangegrepen. Ik kon in deze kranige dame amper dat sukkelende vrouwtje van toen herkennen. En de zonen waren net als toen heel vriendelijk en mompelen weer dat het rustig wonen is in H. Met de op de klassieke leest geschoeide notaris krijgt het hele gebeuren iets onwezenlijks. Eigenlijk best een leuke ervaring. Ik kreeg bijna de slappe lach, maar bedacht net op tijd dat dat niet echt gepast is op een notariaat ;-)

Het blijft wel gek dat we in de plaats van dat geld een lapje grond krijgen op een plek die zo uit de richting ligt dat we er sinds de verkoop niet meer geraakt zijn. En nu hebben we er nog altijd niets te zoeken... Het is allemaal zo anders dan wanneer je een huis koopt. Dan krijg je tenminste die sleutel mee en kan je meteen een kijkje gaan nemen en concrete plannen gaan maken. Dan kan je er echt werk van beginnen maken. Met zo'n bouwgrond heb je dat niet. Nu is het wachten op het voorontwerp van de architect. Dat wachten wordt wel een stuk moeilijker. Tot nu toe was de grond nog niet echt van ons, dus konden we er toch niet aan beginnen. Voortaan mogen we volledig ons goesting doen op die grond. Hoewel, volledig ons goesting is veel gezegd. Wat ons eraan herinnert dat we eigenlijk toch iets willen doen dat niet in de bouwvoorschriften past. Misschien moeten we dat maar eerst eens aanpakken...

Babbel met architect.

Het is al even geleden dat we met onze architect hadden afgesproken, maar eindelijk is het zo ver. We worden om acht uur 's avonds verwacht op het kantoor. Peter heeft ons al laten weten dat het gesprek zeker anderhalf tot twee uur kan duren. Zelf zijn we zo vriendelijk geweest hem te vertellen dat hij dan best op twee en een half uur kan rekenen, onszelf kennende.

Op naar het verre Limburg. Met de drukte op de baan vrezen we te laat te komen. Enkele minuutjes na acht arriveren we. Oef, er brandt nog licht. We springen uit de wagen, grissen nog wat boeken mee ter inspiratie en lopen naar de voordeur van het romantische huis. We vinden even de bel niet tot we beseffen dat er een ouderwetse trekbel naast de deur hangt. Eerst gebeurt er niets. Dan horen we gestommel op de trap. De vrouw van Peter komt opendoen en vraagt ons vriendelijk wat we komen doen. We stamelen dat we een afspraak hebben met Peter. Verbazing staat op haar gezicht te lezen. Nee hoor, het is een vrije avond. Aaarrrrghhh, denk ik. Ze haalt er prompt de agenda bij. Op vandaag om acht uur stond een afspraak. De agenda wordt tegen het licht gehouden waarna mevrouw Vos onze naam mompelt. Maar we zijn duidelijk weggetypext. Oh nee.

Even later komt Peter, enigzins beduusd, zelf naar beneden. Een van de collega's had hem verteld dat we gebeld hadden om te zeggen dat we plots een huis gekocht hadden. Peter vond dat al raar omdat we toch zo "gedreven" leken. Goede punten voor ons, joepie, gedreven dus.
We denken al even dat we hier voor niets staan. Maar Peter maakt plaats aan de tafel en begint prompt onze mails op te zoeken. Het gesprek kan beginnen. Het lijkt allemaal niet echt professioneel. Misschien daarom dat hij er op hamert dat zoiets nog nooit gebeurd is. Ach, we weten ondertussen dat het eerder aan ons ligt. Al doen ook wij niets verkeerd. Zo is het lot.

Het gesprek verloopt heel gezellig. Peter wil weten wat onze wensen zijn, wat ons budget is en in hoever we zelf de handen uit de mouwen zullen steken. Het budget blijkt haalbaar als we bereid zijn zelf wat werk te verzetten. Wat we precies zelf gaan doen is nog niet aan de orde. Al zullen we vast zelf de strobalen plaatsen en bepleisteren. Ook de afwerking binnen zien we wel zitten.
Over onze wensen zijn we behoorlijk duidelijk. De stijl van Casa Calida bevalt ons wel. Verder willen we uiteraard een aantal earthship concepten integreren in ons strohuis. Dan spreken we vooral over de oriëntatie, geslotenheid op de noordzijde en openheid op de zuidzijde, en het licht hellende dak of lessenaarsdak (geen zadeldak voor ons!). We willen ook niet te groot bouwen. Blijkbaar een vraag die zelden gesteld wordt. Meestal dwingen budgettaire redenen dit af. Wij kiezen daar bewust voor, precies om een aantal groene ideeën te kunnen verwezenlijken: zonneboiler, waterzuivering, passiefhuisglas, superisolatie (stro!) en uiteindelijk photovoltaïsche panelen.

Na een tijdje stelt Peter een beetje verbaasd vast dat al wat we vertellen helemaal klopt. Meestal vragen mensen zaken die niet verzoenbaar zijn met andere wensen. Bij ons blijkt het hele verhaal perfect te kloppen. We hebben ons huiswerk dus goed gedaan. Het is een leuk compliment dat aangeeft dat we juist en doordacht bezig zijn met ons nest. Weeral goede punten voor ons, jeuj.

Als we terug naar de auto lopen zegt W al monkelend tegen mij "Amaai, ga dan samenwonen met Peter Vos hé". Tja, we komen goed overeen. Wij allemaal.

Compromis?

Sinds we onze bouwgrond gevonden hebben, is het nieuwe huis een constante in onze gesprekken en gedachten. Vooral sinds de afspraak met onze architect Peter Vos vastligt. Het gevoel dat het nu of nooit is, overheerst ons denken. Je kan je huis maar één keer ontwerpen, dus moet je het wel zo goed mogelijk doen.

Dat lukt alleen als je uitstekend geïnformeerd bent. W leest als een gek boeken over bouwen met strobalen en leem. Hij pluist naslagwerken uit over Japanse bouwmethoden en verdiept zich in energiezuinige huizen die de zon maximaal benutten. Ook internet moet eraan geloven. De lijst met favorieten breidt met rasse schreden uit. De concepten van het Earthship blijft W ondertussen verder begeesteren.

Bij de meeste ideeën over ons huis van de toekomst wijzen onze neuzen in dezelfde richting. Dat is prettig maar misschien niet zo uitzonderlijk voor mensen die bijna twintig jaar bij elkaar zijn.
De grootste discussie gaat over de fundering. W zit met die autobanden van de earthships in zijn hoofd. En blijkbaar luister ik te veel naar mijn vader om daar ook maar het minste vertrouwen in te hebben. Maar W wil per se het gebruik van beton minimaliseren. Het blijft een twistpunt tot we bedenken dat we nog een tuinhuisje kunnen bouwen. W opperde om daar een fundering van autobanden te voorzien en daarop de Nebraska strobouwtechniek toe te passen. Zo kunnen we die ‘loadbearing’ techniek ervaren. Tegen alle verwachtingen van W in blijk ik eigenlijk wel gewonnen voor dat idee.

Joepie, een compromis dus! Snel snel naar de architect ;-)

Wat we willen.

Al verschillende jaren praten we over verhuizen. Telkens in de zomer, want in de winter wonen we graag in 't Stad. Je kent dat wel ... de winkel om de hoek, de zoo en de winkelstraten op wandel- of fietsafstand. Maar in de zomer kriebelt het, en sinds we kinderen hebben kriebelt het erg.

Ik wil, allez ja "ik zou graag", een huis op den buiten. Kompleet met, en hou je nu vast, moestuin, kippen, boomgaard, yurt of zigeunerwagen, zwemvijver én een open haard. Voilà. Pixies wensen zijn niet mis.

Na lang zoeken hebben we beslist dat een kant en klaar huis naar onze wensen niet te vinden is, of misschien gewoon niet volgens ons budget? Om een lang verhaal kort te maken vinden we gewoon alles te lelijk, te klein, te duur of teveel verbouwingswerk!

Dus, wat blijft er over? Bouwen!
Maar het mag natuurlijk niet gewoon zijn, nietwaar ;-)
Volgens Man, ecologist in hart en nieren, is het niet verantwoord te bouwen, behalve als het een ecologische woning zou worden.