Wachten, wachten, wachten.

Met de offerte van het houtskelet is het startsein gegeven. Maar ondertussen kunnen we niet veel doen. Het is wachten op de bouwvergunning, wachten op de aansluiting van de elektriciteit, en wachten tot het bouwverlof gedaan is.
Met het lange weekend van 21 juli en de leuke bezigheden die daarmee gepaard gaan, weegt het wachten eventjes wat minder zwaar.
Tijdens ons bezoek aan de bank had ik nog telefoon gekregen van Eandis omdat ze willen weten of onze bouwgrond zonder nummer wel herkenbaar is. En of we hen willen contacteren als dat niet zo is. Want volgende week gaan ze ter plaatse een kijkje nemen om een offerte op te maken. Die mogen we volgens hen volgende week verwachten. Dat is goed nieuws, want dan kunnen we meteen een afspraak maken voor de definitieve aansluiting. Wellicht gaat het nog lukken voor 18 augustus.

Om ons bezig te houden, maken we een lijstje met adressen waar we onze dakpannen in bruin en antraciet op een echt dak kunnen bekijken. We vinden een (zeldzaam) adres van een huis met bruine pannen dat dicht bij antracieten exemplaren ligt en pinnen die op een googlemap. Nu nog even uitvissen wanneer we daar eens heen kunnen.

De definitieve bouwplannen zijn in Sketchup herwerkt. Met een behoorlijk - zij het voorlopig - resultaat...

Het strooien hutteke.

Maandagmorgen bellen we een kwartiertje na negen uur (we willen niet ongeduldig overkomen) naar de dienst ruimtelijke ordening. Het is even zoeken naar ons dossier maar dan komt de man terug aan de telefoon: 'Aha, da's die aanvraag voor dat strooien hutteke' (lezen met een zwaar Kempisch accent). Maar gelukkig is het dossier helemaal klaar. Diezelfde avond moet het op de gemeentraad enkel nog officieel goedgekeurd worden door het schepencollege.

De vergunning blijkt in orde op één zaak na. De autostaanplaats voor de woning beantwoordt niet aan de bouwvoorschriften. De voortuinstrook moet namelijk als tuin worden ingericht. Laat dat nu net het enige zijn dat de architect op onze vraag nog snel had aangepast. Ach, als het dat maar is, daar kunnen we wel mee leven. Vooral omdat we nu zeker weten dat we verder kunnen.

Hoe zal alles nu verder verlopen?
1 Goedkeuring door het schepencollege.
2 Het dossier wordt doorgegeven aan Stedenbouw.
3 Wij storten een waarborg voor eventuele schade aan het openbaar domein. Of we komen dat ter plekke betalen.
4 Als stedenbouw binnen de vijfentwintig dagen geen bezwaar heeft, kunnen we begin augustus starten.

Joepie, ons project staat nu echt in de startblokken. Wel nog even al die andere zaakjes regelen: de offerte van de aannemer nog eens goed napluizen, zorgen voor stroom op de werf, afspraken maken met de grondwerker en nog even zoeken naar een betrouwbare betonleverancier voor de fundering.
We moeten nog zorgen voor de dakbedekking. De aannemer heeft wel een prijs gegeven om die er op te leggen, we moeten enkel zorgen dat het materiaal geleverd worden. We weten eerlijk gezegd nog niet eens of we nu leien of pannen willen. Dat wordt nog een heuse zoektocht.
Toch alvast de architect op de hoogte brengen en de offerte van de aannemer die ondertussen in de bus is gevallen ondertekenen en opsturen. En dan uitzoeken hoe we bij Eandis die werfaansluiting moeten regelen.

Definitieve plannen.

We staan wat achter met het verslag, daar gaan we de komende dagen wat aan verhelpen.

Op vrijdag 30 mei hebben we een afspraak met onze architect Peter Vos om het bouwaanvraagdossier af te werken. Je kan in dit geval werkelijk van een dossier spreken. Niet alleen de plannen maar ook heel wat formulieren en contracten moeten allemaal in viervoud ondertekend worden. Ik begrijp meteen waarom Peter daar met enige tegenzin aan werkt. Onbegrijpelijk waarom al die zaken op papier moeten staan. Waarom kan al dat papierwerk niet digitaal heen en weer gestuurd worden?
Over de plannen zelf zijn we nog altijd opgetogen. We hebben er op voorhand goed over nagedacht zodat Peter meteen een ontwerp heeft gemaakt naar onze smaak. We hebben nog altijd geen twijfels. Aan de indeling binnen kunnen we achteraf nog wat sleutelen. In die materie is de bouwaanvraag niet bindend. Net zo met de ramen. Daar twijfelen we vooral voor de bovenverdieping nog over de hoogte van de ramen. Een houtskelet biedt hier het grote voordeel dat je in je 'huis' kan rondlopen als er nog geen muren zijn. We kunnen op dat moment ter plekke een definitieve beslissing maken.
Als voorlopige planning geeft Peter ons al goede hoop. De aannemers voor het houtskelet waar hij meestal mee samenwerkt, kunnen respectievelijk half augustus of begin september aan ons huis beginnen. Dat is even slikken, want nu wordt het menens.

We krijgen nog enkele opdrachten mee. Peter suggereert om voor ons dakterras met zicht op de tuin van de buren al bij de bouwaanvraag hun goedkeuring te voegen. We moeten dus snel hun handtekeningen vragen. Daarna kunnen we alvast op zoek gaan naar een grondwerker en een betonbaron. Als we daar zelf voor zorgen hoeven we geen aannemer te betalen om die zaken te regelen. Het betekent een mooie besparing die we later nog zullen kunnen gebruiken.
Hieronder de plannen...

Vieze/ingebuisde gracht.

Aan de straat ontsiert een niet al te prettig geurende gracht ons bouwperceel. Na een telefoontje met de technische dienst van de gemeente weten we wat we moeten doen om dat te verhelpen: een briefje sturen naar het schepencollege dat ons zal laten weten welke buizen we moeten kopen. De gemeente zorgt zelf dat de buizen geplaatst worden. Dat klinkt allemaal veelbelovend.
De vieze:


Een goede week nadat de brief verstuurd is, krijgen we al een positief antwoord en weten we wat we moeten bestellen (8 buizen met rek en kraag, 40 cm diameter en 2,5 m lengte). Na enkele offertes blijkt er behoorlijk wat prijsverschil te bestaan (van 650 tot 1100 euro!). Omdat het hier toch maar om betonnen buizen gaat, nemen we de goedkoopste. Die firma blijkt in de buurgemeente gevestigd, wat het transport beperkt en dus ecologisch gezien de beste keuze is!

Een week later krijgen we een telefoontje om het juiste adres te vragen en worden de buizen geleverd. Als we enkele dagen later een kijkje gaan nemen, blijken de buizen al onder de grond te zitten. Over de efficiëntie van de gemeentelijke diensten hoor je ons alvast niet klagen :-)

Tadaa, de ingebuisde: