Posts tonen met het label Bodemsondering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bodemsondering. Alle posts tonen

vrijdag 8 augustus 2008

Funderingssleuven.

’s Morgens nemen we rustig de tijd. Peter krijgt straks de uitslag van de fundering en kan dan beslissen wat het wordt. Om half tien bellen we zelf toch maar eens. Blijkbaar net te vroeg, want Peter verwacht elk moment de uitslag. Hij belt tien minuten later terug. We kunnen met de sleuven werken. Een bodemplaat is niet nodig. Hoera!

Ik vertrek meteen naar de werf. Als ik daar aankom moet Stan nog een laatste laag stenen brengen voor de verharding. Daarna kan hij de sleuven uitgraven. Om het geknoei met die gespannen koorden te vermijden, vraagt hij om de sleuven op de grond af te tekenen. Na een kleine twee uur zijn alle sleuven klaar voor de stortbeton.

De beton komt pas tegen vier uur. Dat geeft me de tijd om op zoek te gaan naar een stroomgroep. Ik heb al een adres opgezocht en ga daar eens informeren. Zo’n stroomgroep wordt geleverd met een volle tank zodat we meteen kunnen beginnen. Wanneer de groep terugkomt, wordt een afrekening van het verbruik gemaakt. Ik leg de groep vast nadat ik ben bekomen van de prijs. Dat grapje zal ons ruim 600 euro extra kosten, en daar komt het verbruik nog bovenop.
Onderweg naar de werf krijg ik telefoon of de beton een uur vroeger mag geleverd worden. Dat komt goed uit, dan moet ik minder lang wachten. Tegen drie uur arriveren er twee betonmixers. De chauffeur vraagt waar de aannemer is. Hij bekijkt me meelevend als ik zeg dat ik dat zelf ben. Dan vraagt hij of er een betonpomp besteld is. Ik weet van niks en zeg hem dat ook. Hij kijkt bedenkelijk en mompelt hoe dat toch mogelijk is dat ze de mensen niet wat beter helpen. Dan legt uit dat hij met zijn betonmixer niet bij de achterste sleuven kan. Hij stelt vriendelijk voor om eens te informeren of er nog een pomp kan komen. Op vrijdagavond is de kans eerder klein maar we hebben geluk! Over een half uur komt er een pomp. Dat kost ons wat meer, maar het kan gewoon niet anders.

Ruim een uur, enkele kleine buien en een extra betonmixer later liggen de sleuven vol beton. De voorste strook ligt wat lager omdat die sleuf iets dieper was uitgegraven. Omdat er nog sokkels op moeten, kan dat later nog aangepast worden.
Ondertussen hebben we weer enkele mensen warm gemaakt voor de strobalenbouw. Niet dat deze betonrakkers straks met leem gaan rondrijden. Maar ze waren wel benieuwd hoe dat allemaal in zijn werk gaat.
Die zien we vast nog eens passeren.




donderdag 7 augustus 2008

Go!

We hebben met grondwerker Stan afgesproken om rond acht uur ter plaatse te zijn. Als ik aankom, blijkt hij al een uurtje bezig. Hij wil de slechte weersvoorspelling voorblijven. De groene toplaag en de berg snoeiafval liggen al achteraan ons perceel als een vervaarlijk grote composthoop.
Ondertussen meet ik af hoe ver en hoe breed er moet uitgegraven worden. Dat stuk graaft Stan helemaal af tot de diepte die onze architect op een paaltje aan de straat heeft aangeduid.
De eerste laag teelaarde gooit hij op een hoop achteraan. Dat is uitstekende grond om later in de tuin te gebruiken en die we dus best bijhouden. Tot onze grote verbazing blijkt die laag teelaarde ruim een halve meter dik te zijn. Meestal is dat maar zo’n dertig centimeter. Dat komt ons goed uit. Enkel op het diepste punt komt er groenige kleigrond boven. Die gebruiken we om de eerste paar meters aan de straatkant een beetje op te hogen. Het ‘bouwplateau’ ligt uiteindelijk veertig centimeter boven het straatniveau.

In de vroege namiddag is onze grond omgetoverd tot een bouwrijp perceel zoals dat heet. De plaats waar ons huis komt, ligt er vlak en proper bij. Aan de zijde waar we later onze siertuin willen, ligt nu een helling waar een graafmachine of tractor nog op kunnen om achteraan te geraken. Die helling beschermt ook de haag van de buurman tegen omvallen.
Net als Stan de laatste stukken vlak trekt en de overschot op de hoop kiepert, komt aannemer Patrick de funderingssleuven uitzetten. Mooi op tijd dus. We kloppen op gepaste plekjes paaltjes in de grond om koorden te spannen waar de sleuven moeten getrokken worden. Het funderingsplan wordt voortdurend geraadpleegd, want het moet juist zijn. Patrick bespreekt met Stan waar hij graag verharding heeft voor de kraan en een plek waar een vrachtwagen materiaal kan afleveren. Stan vraagt of hij nog even moet blijven zodat hij meteen de sleuven kan uitgraven. Ik bedenk net op tijd dat de sondering nog moet gebeuren voor we definitief kunnen beslissen over de fundering.

Ik besluit even onze architect te bellen want ik heb nog niemand gezien voor de sondering. Peter verzekert met dat ze zullen komen, maar dat het best laat kan worden.
Nadat de koorden gespannen zijn vertrekt Patrick weer. Ik meet nog even de sleuven na en met een gerust hart vertrek ik naar huis. Blij dat de eerste stap gezet is.



dinsdag 5 augustus 2008

Ready ...

Eindelijk! Onze architect is terug uit vakantie zodat we kunnen bellen om de planning te bespreken. Peter is druk bezig met de uitbreiding van zijn kantoor. We moeten dan ook even onze situatie schetsen. Hij heeft snel door dat we spoedig in gang moeten schieten. Hij stelt meteen voor om de volgende dag naar onze bouwgrond te komen om de bouwlijnen uit te zetten. Hij begint op te noemen wat we nodig hebben, maar beseft plots dat hij zelf het materiaal nog heeft liggen, de aanbouw van zijn kantoor is toch helemaal uitgezet. Dat is al een probleem minder.

Hij vraagt of de grondwerken al uitgevoerd zijn. We herinneren hem eraan dat hij zelf een maand geleden gezegd had dat we dat nog niet moest doen. Maar we kunnen hem wel geruststellen dat we al een grondwerker hebben gevonden. Die moeten we straks bellen en vragen om morgen tegen elf uur naar de werf te komen (ja hoor, onze bouwgrond wordt vanaf morgen een werf). We beloven dat we zullen doen wat we kunnen, en hopen van harte dat onze grondwerker tijd heeft om langs te komen.

Volgende punt: de fundering en de sokkels. Ons huis komt op funderingssleuven waarop sokkels komen onder elke steunpaal van het houtskelet. Omdat we daar uiteraard geen ervaring mee hebben, stelt Peter voor om aannemer Patrick te vragen voor die sokkels te zorgen. De aannemer is toch bij hem bezig dus wordt de vraag ineens gesteld. Dat gaat in orde komen. Het lijkt Patrick inderdaad beter dat hij dat zelf doet om geen tijd te verliezen. Stilletjes zijn we blij dat we dat zelf niet moeten doen. De fundering van je huis is uiteindelijk toch wel erg belangrijk.

Nu we toch over funderingen bezig zijn, vragen we of de sondering nu al is uitgevoerd. We hebben dat ruim een maand geleden gevraagd, maar blijkbaar is dat nog niet gebeurd. Peter belooft de betrokken firma te contacteren en tot spoed aan te zetten. Daarmee zijn de belangrijkste punten bekeken. Vermits we onze architect morgen toch zien, besluiten we de andere vragen op ons lijstje tot dan te houden. We beperken ons tot de vraag of hij al een bestek klaar heeft. Dat moet hij nog eens nakijken.

Even later bellen we de grondwerker op. Geen gehoor. We proberen later opnieuw en krijgen de moeder aan de lijn. Na wat zoekwerk geeft ze het gsm-nummer van Stan, de oudste van drie broers die graag graven. De eerste poging haalt niets uit. Tegen de avond krijgen we de man eindelijk aan de lijn. We vragen of hij tijd heeft om morgen langs te komen om onze werf te bekijken. We durven nauwelijks te zeggen hoe snel hij zou moeten beginnen maar proberen voorzichtig met de vraag of hij nog deze week zou kunnen beginnen. Dat blijkt mogelijk te zijn.

Oef, we zijn vertrokken!