Wilgenscherm afwerken.

Na wat extra snoeibeurten hebben we genoeg takken om het wilgenscherm verder af te werken. Om de scheiding tussen het gezellige terras en de voortuin en inkom niet compleet te maken, werken we met een gebogen wand. Met die wilgentakken is dat niet zo moeilijk te verwezenlijken. We hopen zo het zicht naar de straat te blokkeren terwijl de scheiding heel open blijft. Het idee is alvast goed, het is nog even afwachten wat voor effect het in werkelijkheid zal geven. We twijfelen even over de precieze kromming en de uiteindelijke breedte van de opening. We stoppen wat wilgentakken in de grond en komen zo al snel tot een oplossing. Dan zetten we de kastanjepalen in de grond en starten met het vlechtwerk. We schieten aardig op, maar geraken niet helemaal tot de bovenkant. Dat stukje doen we binnenkort wel.
Met de korte takken bouwen we in de tuin een wilgenhut. Die zullen we dit jaar niet meer kunnen afwerken maar zo hebben we al de aanzet en kunnen de steunende takken al wortels maken.

Wilgenscherm.

Met het mooie weer en de zachte temperaturen is het zalig om buiten te werken. We beginnen al vroeg om de kastanjepalen in de grond te zetten. Het eerste deel van het gevlochten wilgenscherm zetten we aan de straatzijde van het toekomstig terras. We besluiten het scherm even hoog te maken als de muur binnen. We laten wel een opening aan de rechterkant zodat we vanaf de straat toch naar de tuin kunnen. Om het zicht van het terras naar de straat te beperken zullen we een tweede scherm maken dat een metertje voor het andere scherm staat.
Wanneer de palen stevig in de grond staan, beginnen we met het vlechtwerk. We zetten onze palen tachtig centimeter uit elkaar. Omdat de takken niet echt lang zijn, voorzien we nog een dikke tak tussen de palen. Voor een scherm van 2,40 meter lang, lijkt ons dat wel mooier. Anders worden de bogen veel te lang en zouden de takken niet stevig genoeg vastzitten.
Tegen de avond zijn onze takken op en is het scherm bijna klaar. Morgen zullen we de uitstekende twijgen nog afknippen. Dan zal het er iets netter uitzien. Nu hebben we nog meer zin om de rest van die wilgen te gaan knotten.
Zo zijn we alweer goed ecologisch bezig. We helpen onze vrienden van hun afval af, en bouwen ondertussen iets op met natuurlijk materiaal. Behalve de vele uren werk, kost het ons enkel de prijs van de kastanjepalen (oké toegegeven: en enkele ritjes met de auto). Het resultaat ziet er nog leuk uit ook. Wat wil een mens nog meer?

Schoolbezoek.

Vandaag is de klas van onze zoon op bezoek gekomen. Op school hadden ze gezien hoe vogels een nestje maken van takjes, stro en modder. 'Dat is een beetje zoals ons huis', had hij gezegd. Na wat meer uitleg was de nieuwsgierigheid gegroeid. Volgens de Freinet methode kan je vooral uit de praktijk leren. Een bezoek aan Casa Pixie kon dus niet uitblijven.
We laten de kinderen even wat rond het huis lopen zodat ze alles goed kunnen bekijken. De muren waar het stro zichtbaar is vallen in de smaak. Als voorbereiding hebben alle kinderen een vraag bedacht die we zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Het is een aangename verrassing om al die snuggere vragen te horen. Hopelijk zijn onze antwoorden even snugger of ten minste verhelderend. De buschauffeur luistert alvast erg geboeid. Na de uitleg laten we de klas in twee groepen even binnen kijken. De enthousiaste kreten van bewondering zijn geweldig om te horen. De waarheid komt tenslotte uit een kindermond.
Als souvenir nemen de kinderen nog wat leem mee. Want er worden al plannen gesmeed om op school een lemen huisje te bouwen. We wensen hen alvast succes bij hun bouwdromen.

Houtwal.

Nu het eindelijk niet meer zo verrekt koud is buiten, lonkt de tuin een beetje. Het eerste werk waar we ons aanzetten bestaat uit het opruimen van de takken die de grondwerker net achter ons lapje grond op een hoop heeft geveegd. We hebben besloten daar een houtwal van te maken. Dan hoeven we niet naar het recyclagepark of het hout allemaal te verhakselen. Op die manier maken we meteen een begrenzing aan de tuin en zorgen we voor een speeltuin voor de vogels. Het hout kan de komende jaren stilletjes vergaan. Als we later weer houtsnoeisel hebben, vullen we de wal weer aan. Zo weten we altijd wat we daar mee moeten aanvangen.
Met de hulp van de kinderen gaat het goed vooruit. We zijn best tevreden over het resultaat. Nu heeft de tuin tenminste al een begrenzing. De houtwal past heel mooi bij het bos erachter. Dat geeft een mooie overgang tussen wat onze tuin moet worden en een stukje ongerepte natuur. Vanaf nu zullen we ook het wilde gras systematisch maaien in de hoop dat er uiteindelijk een mooi grasveld overblijft. Na de eerste opruiming van wilde planten valt het in elk geval op hoeveel gras er ondertussen al opgeschoten is. Uiteindelijk heeft het weinig zin om gras te zaaien omdat we nog maar een vaag idee hebben hoe we onze tuin willen inrichten. Voorlopig zijn we tevreden als we het gras kort kunnen houden en de tuin er al een beetje groen begint uit te zien.

De hoop houtafval zoals die er vorig jaar uitzag

Het uitzicht nu, met rechts de voorlopige compostbak

Het zicht vanuit de eetkamer.

Snoeiafval.

Bij het opruimen van de grond heeft het tuinafval zich behoorlijk opgestapeld (in werkelijkheid nog meer dan op de foto). We weten niet meteen wat we daarmee moeten aanvangen. De ene suggereert om het te verbranden (wat niet mag), een ander stelt voor om het naar het recyclagepark te brengen (wat veel tijd en gerij vergt) of het te laten ophalen (wat meestal geld kost). De dikke balken van de bomen zijn kort gezaagd en al snel gratis opgehaald door een vriend van vake. De kleinere takken en snoeihout liggen er nog.
Na wat informeren lijkt de beste optie om alles voorlopig te laten liggen en later te verhakselen. Dan kunnen we het als organisch afval in onze toekomstige tuin verwerken. Zo verbeteren we meteen de grond en geraken we er veel gemakkelijk vanaf. Zo blijkt alweer dat de simpelste of meest logische oplossing meestal de beste is.

Sondering/Fundering.

Bij de bespreking van het voorontwerp stelde onze architect voor een bodemsondering te laten uitvoeren. Bedoeling is om de stabiliteit van de grond te kunnen vaststellen. Zo kan hij precies bepalen wat er nodig is voor de fundering. Het is beter zulke zaken op voorhand uit te zoeken dan later tijdens het bouwen vast te stellen dat de fundering zwaarder moet of eigenlijk lichter kan.

Wij zijn geen fans van beton en zouden liefst zo weinig mogelijk beton gebruiken. Nu we zijn ook weer niet zo fanatiek dat we de fundering zouden gaan metselen. Dat is ecologisch gezien meer verantwoord, maar het lijkt ons toch behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk is dat ook niet zo eenvoudig voor de gewone doe het zelver.

We hebben alvast besloten geen kelder te bouwen. Onze huidige kelder gebruiken we amper. Zonder moet dus best kunnen. Dan blijven er voor de fundering twee opties over, afhankelijk van de stabiliteit van de grond. Bij het Casa Calida moest Peter Vos wel een bodemplaat gebruiken omdat de grond te vochtig is. Dat vergt behoorlijk wat beton maar je krijgt er zekerheid voor terug. Wij zouden liefst alleen fundering voorzien onder de palen van het houtskelet. Dat beperkt de benodigde hoeveelheid beton en dat is best haalbaar voor een doe het zelver (dixit Peter Vos).
Even een voorbeeldberekening gemaakt:
- Voor een bodemplaat van 40 cm voor een oppervlakte van 10 bij 15 meter heb je 60 kubieke meter beton nodig.
- Voor een fundering van 50 op 50 cm, 1 meter diep onder vijftien palen heb je 3,75 kubieke meter beton nodig.

Zo weten we meteen wat we echt willen. Hopelijk bevestigt de bodemsondering ons vermoeden en kunnen we de paalfunderingen kiezen.

Architectuur en natuur: gezellig.

Onze architect Peter Vos is niet zomaar een man met een missie - het promoten van strobouw - hij heeft ook goede ideeën die hij tot leuke evenementen weet om te zetten. Bij strobouw heb je heel wat stevige wilgentakken nodig die je door de strobalen klopt om deze aan elkaar te binden. Veel kandidaat bouwers weten niet meteen waar ze die moeten halen. Aan de andere kant zit Natuurpunt vaak verlegen om werkvolk om knotwilgen te snoeien en zo de natuur te onderhouden. In principe is het dan niet zo gek om die twee problemen te combineren. De bouwers verwerven een deel van hun bouwmateriaal, natuurpunt krijgt gemotiveerd werkvolk en Casa Calida ontvangt gastvrij met gebak en koffie. Je moet er toch maar aan denken. En vooral dat idee ten uitvoer brengen.
En dat heeft vzw Casa Calida alweer glansrijk gedaan. Een kort en bondig berichtje naar klanten en leden van de vzw ging vorige week de deur uit. Al wordt tussen de regels wel duidelijk dat Casa Calida er zelf geen zicht op heeft of het idee wel zal aanslaan. De aanstaande bouwers zien het wel zitten en heel wat mensen geven zondagmiddag present aan de Kevie, het natuurdomein waar Casa Calida op uitkijkt. Gewapend met snoeischaren en onder begeleiding van een vriendelijke natuurpunter, wordt een reeks lage knotwilgen in geen tijd gekortwiekt. Daarna moeten de hogere exemplaren eraan geloven, al gaat dat heel wat moeizamer.
W. raakt in gesprek met een sympathiek koppel dat ook in dezelfde streek wil bouwen. Ze zijn al meteen zo vriendelijk om een handje toe te steken. Dat belooft voor onze toekomstige bouwprojecten. Niet dat we meteen plannen hebben gesmeed om elkaar te helpen, maar we zien er wel het nut van in. Het toont nog maar eens aan dat strobouw veel meer een sociaal gebeuren is dan de traditionele woningbouw. Met deze snoeidag heeft Peter Vos nog eens bewezen dat gezond verstand en strobouw ongelooflijk goed samengaan. Zoals ook architectuur en natuur goed kunnen samengaan. En dat allemaal in een gezellige sfeer.

Bij de koffie lukt het nog om Peter even te laten merken dat we nog op zijn plannen wachten. Blijkbaar is de organisatie van het bureau versterkt. Hij maakt zich sterk dat we begin februari onze plannen mogen verwachten...