Funderingssleuven.

’s Morgens nemen we rustig de tijd. Peter krijgt straks de uitslag van de fundering en kan dan beslissen wat het wordt. Om half tien bellen we zelf toch maar eens. Blijkbaar net te vroeg, want Peter verwacht elk moment de uitslag. Hij belt tien minuten later terug. We kunnen met de sleuven werken. Een bodemplaat is niet nodig. Hoera!

Ik vertrek meteen naar de werf. Als ik daar aankom moet Stan nog een laatste laag stenen brengen voor de verharding. Daarna kan hij de sleuven uitgraven. Om het geknoei met die gespannen koorden te vermijden, vraagt hij om de sleuven op de grond af te tekenen. Na een kleine twee uur zijn alle sleuven klaar voor de stortbeton.

De beton komt pas tegen vier uur. Dat geeft me de tijd om op zoek te gaan naar een stroomgroep. Ik heb al een adres opgezocht en ga daar eens informeren. Zo’n stroomgroep wordt geleverd met een volle tank zodat we meteen kunnen beginnen. Wanneer de groep terugkomt, wordt een afrekening van het verbruik gemaakt. Ik leg de groep vast nadat ik ben bekomen van de prijs. Dat grapje zal ons ruim 600 euro extra kosten, en daar komt het verbruik nog bovenop.
Onderweg naar de werf krijg ik telefoon of de beton een uur vroeger mag geleverd worden. Dat komt goed uit, dan moet ik minder lang wachten. Tegen drie uur arriveren er twee betonmixers. De chauffeur vraagt waar de aannemer is. Hij bekijkt me meelevend als ik zeg dat ik dat zelf ben. Dan vraagt hij of er een betonpomp besteld is. Ik weet van niks en zeg hem dat ook. Hij kijkt bedenkelijk en mompelt hoe dat toch mogelijk is dat ze de mensen niet wat beter helpen. Dan legt uit dat hij met zijn betonmixer niet bij de achterste sleuven kan. Hij stelt vriendelijk voor om eens te informeren of er nog een pomp kan komen. Op vrijdagavond is de kans eerder klein maar we hebben geluk! Over een half uur komt er een pomp. Dat kost ons wat meer, maar het kan gewoon niet anders.

Ruim een uur, enkele kleine buien en een extra betonmixer later liggen de sleuven vol beton. De voorste strook ligt wat lager omdat die sleuf iets dieper was uitgegraven. Omdat er nog sokkels op moeten, kan dat later nog aangepast worden.
Ondertussen hebben we weer enkele mensen warm gemaakt voor de strobalenbouw. Niet dat deze betonrakkers straks met leem gaan rondrijden. Maar ze waren wel benieuwd hoe dat allemaal in zijn werk gaat.
Die zien we vast nog eens passeren.

Go!

We hebben met grondwerker Stan afgesproken om rond acht uur ter plaatse te zijn. Als ik aankom, blijkt hij al een uurtje bezig. Hij wil de slechte weersvoorspelling voorblijven. De groene toplaag en de berg snoeiafval liggen al achteraan ons perceel als een vervaarlijk grote composthoop.
Ondertussen meet ik af hoe ver en hoe breed er moet uitgegraven worden. Dat stuk graaft Stan helemaal af tot de diepte die onze architect op een paaltje aan de straat heeft aangeduid.
De eerste laag teelaarde gooit hij op een hoop achteraan. Dat is uitstekende grond om later in de tuin te gebruiken en die we dus best bijhouden. Tot onze grote verbazing blijkt die laag teelaarde ruim een halve meter dik te zijn. Meestal is dat maar zo’n dertig centimeter. Dat komt ons goed uit. Enkel op het diepste punt komt er groenige kleigrond boven. Die gebruiken we om de eerste paar meters aan de straatkant een beetje op te hogen. Het ‘bouwplateau’ ligt uiteindelijk veertig centimeter boven het straatniveau.

In de vroege namiddag is onze grond omgetoverd tot een bouwrijp perceel zoals dat heet. De plaats waar ons huis komt, ligt er vlak en proper bij. Aan de zijde waar we later onze siertuin willen, ligt nu een helling waar een graafmachine of tractor nog op kunnen om achteraan te geraken. Die helling beschermt ook de haag van de buurman tegen omvallen.
Net als Stan de laatste stukken vlak trekt en de overschot op de hoop kiepert, komt aannemer Patrick de funderingssleuven uitzetten. Mooi op tijd dus. We kloppen op gepaste plekjes paaltjes in de grond om koorden te spannen waar de sleuven moeten getrokken worden. Het funderingsplan wordt voortdurend geraadpleegd, want het moet juist zijn. Patrick bespreekt met Stan waar hij graag verharding heeft voor de kraan en een plek waar een vrachtwagen materiaal kan afleveren. Stan vraagt of hij nog even moet blijven zodat hij meteen de sleuven kan uitgraven. Ik bedenk net op tijd dat de sondering nog moet gebeuren voor we definitief kunnen beslissen over de fundering.

Ik besluit even onze architect te bellen want ik heb nog niemand gezien voor de sondering. Peter verzekert met dat ze zullen komen, maar dat het best laat kan worden.
Nadat de koorden gespannen zijn vertrekt Patrick weer. Ik meet nog even de sleuven na en met een gerust hart vertrek ik naar huis. Blij dat de eerste stap gezet is.

Grondwerker.

In afwachting van de goedkeuring van onze bouwaanvraag, gaan we op zoek naar een grondwerker. Enig speurwerk op internet levert ons al gauw enkele adressen in de buurt op. Grondwerkers zat blijkbaar. Op goed geluk pikken we er vier uit waar we eens langs willen gaan.
De eerste in de reeks ligt behoorlijk afgelegen tussen de velden, wellicht om al dat zwaar materieel gemakkelijker te kunnen huisvesten. In het kantoor geeft de vrouw des huizes meteen toe dat ze er niet veel van kent en haalt ze haar man erbij. Die is erg behulpzaam en geeft een duidelijke en heldere uitleg. Je ziet meteen dat die man leeft voor zijn werk. Hij stelt wat vragen over de bouwgrond en de werken die nodig zijn. Hij geeft gratis wat tips over extra maatregelen voor een correcte afwatering en bezorgt me al enkele betrouwbare adressen van leveranciers van bouwmaterialen. Dat kan later nog van pas komen. Hij schat dat hij een dag werk zal hebben aan ons project. Of dat dan in acht of tien uur zal lukken, kan hij moeilijk zeggen. Maar zo hebben we alvast een idee. Op de vraag of hij ons aan leem kan helpen, antwoord hij negatief. Het verwondert me een beetje en pas later hebben we door dat hij dacht dat het om klei ging.

Nummer twee is een grondwerker die op zowat vijfhonderd meter van onze bouwgrond woont. Dat spreekt ons toch wel aan. In eerste instantie rijden we er voorbij zonder het huisnummer op te merken. Al worden wij wel opgemerkt. Als we op onze passen terugkeer, klampen we op goed geluk zijn vrouw en schoonmoeder(?) aan. De vrouw neemt ons meteen mee naar de keuken waar twee kinderen spelen en de man nog van zijn koffie zit te genieten. we leggen de situatie uit en hij stelt voor maar meteen ter plekke te gaan kijken. Even later lopen we rond op de bouwgrond en bespreken we wat er ongeveer moet gebeuren. Hij heeft een goede kijk op de zaak en boezemt ons best wel vertrouwen in. Hij maakt een gelijkaardige inschatting van de hoeveelheid werk aan dezelfde uurprijs. Wellicht kennen ze elkaars prijzen wel. Ook deze man waarschuwt me voor eventueel wateroverlast. Onze grond heeft een behoorlijk niveauverschil. Aangezien het huis op betonnen sokkels zal staan en dus letterlijk boven de grond zweeft, zien we er even weinig graten in als de architect.
Terloops vragen we hem of hier in de buurt leem te vinden is omdat we de muren ermee willen bezetten. Dat lijkt hem hoegenaamd geen probleem 'aan de andere kant van de grote baan zit er overal leem in de grond'. Daarmee is de keuze meteen gemaakt. We zien gelijk het nut niet meer in van de volgende adressen op ons lijstje.

Definitieve plannen.

We staan wat achter met het verslag, daar gaan we de komende dagen wat aan verhelpen.

Op vrijdag 30 mei hebben we een afspraak met onze architect Peter Vos om het bouwaanvraagdossier af te werken. Je kan in dit geval werkelijk van een dossier spreken. Niet alleen de plannen maar ook heel wat formulieren en contracten moeten allemaal in viervoud ondertekend worden. Ik begrijp meteen waarom Peter daar met enige tegenzin aan werkt. Onbegrijpelijk waarom al die zaken op papier moeten staan. Waarom kan al dat papierwerk niet digitaal heen en weer gestuurd worden?
Over de plannen zelf zijn we nog altijd opgetogen. We hebben er op voorhand goed over nagedacht zodat Peter meteen een ontwerp heeft gemaakt naar onze smaak. We hebben nog altijd geen twijfels. Aan de indeling binnen kunnen we achteraf nog wat sleutelen. In die materie is de bouwaanvraag niet bindend. Net zo met de ramen. Daar twijfelen we vooral voor de bovenverdieping nog over de hoogte van de ramen. Een houtskelet biedt hier het grote voordeel dat je in je 'huis' kan rondlopen als er nog geen muren zijn. We kunnen op dat moment ter plekke een definitieve beslissing maken.
Als voorlopige planning geeft Peter ons al goede hoop. De aannemers voor het houtskelet waar hij meestal mee samenwerkt, kunnen respectievelijk half augustus of begin september aan ons huis beginnen. Dat is even slikken, want nu wordt het menens.

We krijgen nog enkele opdrachten mee. Peter suggereert om voor ons dakterras met zicht op de tuin van de buren al bij de bouwaanvraag hun goedkeuring te voegen. We moeten dus snel hun handtekeningen vragen. Daarna kunnen we alvast op zoek gaan naar een grondwerker en een betonbaron. Als we daar zelf voor zorgen hoeven we geen aannemer te betalen om die zaken te regelen. Het betekent een mooie besparing die we later nog zullen kunnen gebruiken.
Hieronder de plannen...

Snoeiafval.

Bij het opruimen van de grond heeft het tuinafval zich behoorlijk opgestapeld (in werkelijkheid nog meer dan op de foto). We weten niet meteen wat we daarmee moeten aanvangen. De ene suggereert om het te verbranden (wat niet mag), een ander stelt voor om het naar het recyclagepark te brengen (wat veel tijd en gerij vergt) of het te laten ophalen (wat meestal geld kost). De dikke balken van de bomen zijn kort gezaagd en al snel gratis opgehaald door een vriend van vake. De kleinere takken en snoeihout liggen er nog.
Na wat informeren lijkt de beste optie om alles voorlopig te laten liggen en later te verhakselen. Dan kunnen we het als organisch afval in onze toekomstige tuin verwerken. Zo verbeteren we meteen de grond en geraken we er veel gemakkelijk vanaf. Zo blijkt alweer dat de simpelste of meest logische oplossing meestal de beste is.

Hard gewerkt.

Met al het struikgewas en de kleine boompjes op de grond kan men onmogelijk een sondering uitvoeren. Dus vraagt de architect ons vriendelijk om onze grond wat op te ruimen. Bij onze inspectie van de grond twijfelen we even of we dat wel zelf moeten doen. Er staan echt wel heel veel bramen en door het bos kan je de bomen niet tellen. W ziet het wel zitten om hier een paar dagen te komen snoeien, kappen en opruimen. Als het te veel wordt, kunnen we nog van gedacht veranderen.
Enkele zon- en zaterdagen later is het terrein onherkenbaar veranderd. Na de bramen, die we met een heuse machete te lijf gaan, volgen zowat tweehonderd kleine en enkele grotere bomen. Met de hulp van vake en zijn vriend liggen de bomen op een dag tegen de vlakte. Op de twee grootste na. Door een lek in het oliereservoir van de zaagmachine, moeten we de werkzaamheden staken.
Het resultaat is wel de moeite. Ons perceel is van een stukje wildernis veranderd in een kaal stuk bouwgrond. De eik die er in dat bos nogal klein uitzag, lijkt nu al een flinke boom. Nu begint de twijfel of we die moeten laten staan of niet. Wordt vervolgd...
Voor:

Na:

Vieze/ingebuisde gracht.

Aan de straat ontsiert een niet al te prettig geurende gracht ons bouwperceel. Na een telefoontje met de technische dienst van de gemeente weten we wat we moeten doen om dat te verhelpen: een briefje sturen naar het schepencollege dat ons zal laten weten welke buizen we moeten kopen. De gemeente zorgt zelf dat de buizen geplaatst worden. Dat klinkt allemaal veelbelovend.
De vieze:


Een goede week nadat de brief verstuurd is, krijgen we al een positief antwoord en weten we wat we moeten bestellen (8 buizen met rek en kraag, 40 cm diameter en 2,5 m lengte). Na enkele offertes blijkt er behoorlijk wat prijsverschil te bestaan (van 650 tot 1100 euro!). Omdat het hier toch maar om betonnen buizen gaat, nemen we de goedkoopste. Die firma blijkt in de buurgemeente gevestigd, wat het transport beperkt en dus ecologisch gezien de beste keuze is!

Een week later krijgen we een telefoontje om het juiste adres te vragen en worden de buizen geleverd. Als we enkele dagen later een kijkje gaan nemen, blijken de buizen al onder de grond te zitten. Over de efficiëntie van de gemeentelijke diensten hoor je ons alvast niet klagen :-)

Tadaa, de ingebuisde:

Sondering/Fundering.

Bij de bespreking van het voorontwerp stelde onze architect voor een bodemsondering te laten uitvoeren. Bedoeling is om de stabiliteit van de grond te kunnen vaststellen. Zo kan hij precies bepalen wat er nodig is voor de fundering. Het is beter zulke zaken op voorhand uit te zoeken dan later tijdens het bouwen vast te stellen dat de fundering zwaarder moet of eigenlijk lichter kan.

Wij zijn geen fans van beton en zouden liefst zo weinig mogelijk beton gebruiken. Nu we zijn ook weer niet zo fanatiek dat we de fundering zouden gaan metselen. Dat is ecologisch gezien meer verantwoord, maar het lijkt ons toch behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk is dat ook niet zo eenvoudig voor de gewone doe het zelver.

We hebben alvast besloten geen kelder te bouwen. Onze huidige kelder gebruiken we amper. Zonder moet dus best kunnen. Dan blijven er voor de fundering twee opties over, afhankelijk van de stabiliteit van de grond. Bij het Casa Calida moest Peter Vos wel een bodemplaat gebruiken omdat de grond te vochtig is. Dat vergt behoorlijk wat beton maar je krijgt er zekerheid voor terug. Wij zouden liefst alleen fundering voorzien onder de palen van het houtskelet. Dat beperkt de benodigde hoeveelheid beton en dat is best haalbaar voor een doe het zelver (dixit Peter Vos).
Even een voorbeeldberekening gemaakt:
- Voor een bodemplaat van 40 cm voor een oppervlakte van 10 bij 15 meter heb je 60 kubieke meter beton nodig.
- Voor een fundering van 50 op 50 cm, 1 meter diep onder vijftien palen heb je 3,75 kubieke meter beton nodig.

Zo weten we meteen wat we echt willen. Hopelijk bevestigt de bodemsondering ons vermoeden en kunnen we de paalfunderingen kiezen.

1e ontwerp: check!

Vorige week dinsdag zijn we naar Limburg gereden om ons voorontwerp te gaan bekijken. Door de ochtendspits en het smog-alarm zijn we meer dan anderhalf uur onderweg. Dus alweer iets te laat op de afspraak. Peter doet er niet moeilijk over. We gaan na een sanitaire stop direct over tot de grote onthulling.

De eerste aanblik verrast ons wel. Heel opvallend is het dak dat niet beantwoordt aan onze wensen: geen lessenaarsdak en geen zachte helling. Anderzijds is het geen gewoon dak. Je kan strikt genomen zelfs spreken van twee lessenaarsdaken, we krijgen dus meer voor hetzelfde geld!

Peter laat even het ontwerp zien waar hij niet tevreden over was maar gaat al snel over naar de goede versie. In het grondplan zie ik snel dat hij heel goed naar onze wensen geluisterd heeft. De plaatsing van de ruimten is precies zoals ik het voor ogen had. De badkamer ligt aan de oostelijke kant, met zicht op de tuin. De zon kan die kamer van 's morgens tot iets na de middag verwarmen. De keuken ligt ernaast met een directe toegang tot de tuin. Vooraan liggen de slaapkamers. Die zijn aan de kleine kant, een gevolg van onze wens om beneden te slapen. We waren zelf al tot het besluit gekomen dat dat niet haalbaar zal ziin. Een slaapkamer verhuist dus naar boven. Dat biedt meteen iets meer ruimte voor een iets grotere berging met aanpalende dressing. De voordeur ligt erg centraal in een insprong van het gebouw. Een leuk idee van Peter dat ons erg aanspreekt. Het was dan ook onze vraag om de tuin naar de binnenruimte te trekken. Een idee dan in de Japanse huizen nadrukkelijk aanwezig is.
Boven krijgen we een open ruimte waar onze boeken, een bureau en een zithoek komen. Aan de tuinkant krijgen we een groot dakterras naar het zuiden met zicht op de tuin. Het dakterras snijdt letterlijk door het zuidelijke dak en geeft het hele huis een apart karakter. De insprong naar onze voordeur doorbreekt het dak ook en laat nog een stuk over aan de straatkant, perfect voor onze PV-panelen.
Zo komen we bij de beste reden om die dakhelling te behouden. De hoek van 35° is de perfecte helling voor onze zonnecellen. Op een zacht hellend dak zouden die panelen niet zo mooi in het huis kunnen ingepast worden. Een bijkomend voordeel is dat dit ontwerp perfect past binnen de bouwvoorschriften zodat we daar geen wijzigingen hoeven te vragen, met alle administratieve rompslomp en verloren tijd van dien.

We zijn ondertussen al druk bezig de indeling binnen te hertekenen naar onze smaak en leefgewoonten. Het architecturale ontwerp laat dat perfect toe. Peter heeft zijn werk dus heel goed gedaan. De man kent echt zijn vak wel en hij bewijst hier dat hij erg goed kan luisteren.

Hij is van ons, van ons!

De notariële akte is verleden.

We zijn dus blut. Nu, zo erg is dat niet, want voor ons was het bij het ondertekenen van de verkoopsovereenkomst al ons geld niet meer. Zo dierbaar is ons geld trouwens niet. En met de verkopers hebben we toch het idee dat het geld niet in slechte handen valt. Het zien er allemaal zo'n brave mensen uit. De moeder die net weduwe was geworden bij de verkoopsovereenkomst, kwam een stuk vinniger over. Haar man was toen net overleden, wat haar duidelijk had aangegrepen. Ik kon in deze kranige dame amper dat sukkelende vrouwtje van toen herkennen. En de zonen waren net als toen heel vriendelijk en mompelen weer dat het rustig wonen is in H. Met de op de klassieke leest geschoeide notaris krijgt het hele gebeuren iets onwezenlijks. Eigenlijk best een leuke ervaring. Ik kreeg bijna de slappe lach, maar bedacht net op tijd dat dat niet echt gepast is op een notariaat ;-)

Het blijft wel gek dat we in de plaats van dat geld een lapje grond krijgen op een plek die zo uit de richting ligt dat we er sinds de verkoop niet meer geraakt zijn. En nu hebben we er nog altijd niets te zoeken... Het is allemaal zo anders dan wanneer je een huis koopt. Dan krijg je tenminste die sleutel mee en kan je meteen een kijkje gaan nemen en concrete plannen gaan maken. Dan kan je er echt werk van beginnen maken. Met zo'n bouwgrond heb je dat niet. Nu is het wachten op het voorontwerp van de architect. Dat wachten wordt wel een stuk moeilijker. Tot nu toe was de grond nog niet echt van ons, dus konden we er toch niet aan beginnen. Voortaan mogen we volledig ons goesting doen op die grond. Hoewel, volledig ons goesting is veel gezegd. Wat ons eraan herinnert dat we eigenlijk toch iets willen doen dat niet in de bouwvoorschriften past. Misschien moeten we dat maar eerst eens aanpakken...

Dé bouwgrond FAQ.

1. De H van "Dé" bouwgrond is niet dezelfde H als de vorige H.
2. Het perceel is ongeveer 1000m2 groot.
3. Breedte 20 meter, diepte 50 meter.
4. Tijdsraming: ongeveer 2 jaar.

Enfin, het is maar dat u het weet :-)

Bouwgrond. Check!

Na lang zoeken hebben (ja hoor U leest het goed) we een bouwgrond gekocht. De compromis is getekend, dus we denken dat er nu niets mis meer kan gaan ;-)

Vanmorgen zijn we in het immo-kantoor de compromis gaan tekenen. De afspraak was om 10u30 in het kantoor. Toen we daar aankwamen (10 minuten te vroeg) zei de mevrouw: "Ze zitten al allemaal op jullie te wachten, ze waren véél te vroeg". Wat troffen we aan: drie broers en "moeder" was er ook bij.
Maar zo'n lieve mensen. We kregen het verhaal dat "vader" overleden was en dat vroeger "Mieke" op de grond heel haar leven had gewoond in een betonnen bouwsel. Ze was blijkbaar een heel bekend figuur in H. Lokale folklore dus. En dat het daar goed wonen was in H. en dat het rustig was en toch vlakbij het dorp. We wilden nog zeggen: "We hebben al gekocht hoor, extra reclame hoeft niet". Maar het waren gewoon lieverds, die broers.

Enfin, rest nog te zeggen dat C (die erbij was) haar voorbeeldig gedragen heeft. "Oooooh, wat een lief en braaf kindje". En dat W toch een paar uur in een "woehoe" stemming was ;-)

En nu foto's!

Avonturen met bouwgrond.

We hadden (let op er staat "hadden" niet hebben) eindelijk een bouwgrond gevonden. Hij voldeed aan praktisch alle eisen. In het dorp, vlakbij scholen, winkels, bushalte. In een rustige straat en de bouwvoorschriften waren volgens onze architect: "je kan niet beter hebben".

Hadden dus, niet hebben. Wat is er nu gebeurd:

1. W belt naar de verkopers in kwestie om te vragen of de kavel nog te koop staat. De verkoopster zegt ons dat er al een optie op is. "Oh wat jammer" zegt W. Ja maar, zegt ze ons, we konden misschien wel een hoger bod doen of misschien iets in het zwart regelen. Raar. Volgens ons was een optie toch bindend? We krijgen de raad om de volgende dag terug te bellen.

2. W belt terug, en hoera, de grond is nog te koop. We zeggen dat we geïnteresserd zijn, maar dat we nog een hoop zaken willen nakijken bij bank, notaris en dienst ruimtelijke ordening. De vrouw vraagt ons een tweede keer naar een eventuele regeling "in het zwart". En vraagt wat we willen betalen. W wimpelt haar af met de woorden, "daar hebben we nog niet echt over gedacht, en daar is nog tijd voor om daar over te praten". W vraagt aan de verkoopster of ze ons wil laten weten als er nog kapers op de kust komen.

3. In de verschillende dagen die daarop volgen lopen we naar de bank, de notaris en ruimtelijke ordening. We praten met deze mensen over compromissen, leningen en bouwvoorschriften. We gaan kijken met onze architect die ons een "thumbs up" geeft.

4. W belt terug naar de verkopers met de heugelijke boodschap dat voor ons part de koop gesloten is, en we bieden een bedrag dat ongeveer 5% onder de vraagprijs ligt ... groot probleem ...
Wij blijken oneerlijke mensen te zijn die niet van hun woord zijn.
PARDON zeggen wij? Wij hadden volgens hen al toegezegd op de vraagprijs, daardoor hebben zij de mensen met een optie de laan uitgestuurd. We hadden dus blijkbaar een mondeling contract zonder daar iets van te weten!

5. Na een dag getwijfel besluiten we dan toch voor de vraagprijs te gaan. We bellen de verkoopster, maar die wil niet meer met ons praten, haar man wel. Die zegt ons dat ze onder geen beding meer aan ONS willen verkopen. Zelfs niet aan de vraagprijs.

Wie is er nu zot?