Stapel.

Hij is van ons, van ons!

De notariële akte is verleden.

We zijn dus blut. Nu, zo erg is dat niet, want voor ons was het bij het ondertekenen van de verkoopsovereenkomst al ons geld niet meer. Zo dierbaar is ons geld trouwens niet. En met de verkopers hebben we toch het idee dat het geld niet in slechte handen valt. Het zien er allemaal zo'n brave mensen uit. De moeder die net weduwe was geworden bij de verkoopsovereenkomst, kwam een stuk vinniger over. Haar man was toen net overleden, wat haar duidelijk had aangegrepen. Ik kon in deze kranige dame amper dat sukkelende vrouwtje van toen herkennen. En de zonen waren net als toen heel vriendelijk en mompelen weer dat het rustig wonen is in H. Met de op de klassieke leest geschoeide notaris krijgt het hele gebeuren iets onwezenlijks. Eigenlijk best een leuke ervaring. Ik kreeg bijna de slappe lach, maar bedacht net op tijd dat dat niet echt gepast is op een notariaat ;-)

Het blijft wel gek dat we in de plaats van dat geld een lapje grond krijgen op een plek die zo uit de richting ligt dat we er sinds de verkoop niet meer geraakt zijn. En nu hebben we er nog altijd niets te zoeken... Het is allemaal zo anders dan wanneer je een huis koopt. Dan krijg je tenminste die sleutel mee en kan je meteen een kijkje gaan nemen en concrete plannen gaan maken. Dan kan je er echt werk van beginnen maken. Met zo'n bouwgrond heb je dat niet. Nu is het wachten op het voorontwerp van de architect. Dat wachten wordt wel een stuk moeilijker. Tot nu toe was de grond nog niet echt van ons, dus konden we er toch niet aan beginnen. Voortaan mogen we volledig ons goesting doen op die grond. Hoewel, volledig ons goesting is veel gezegd. Wat ons eraan herinnert dat we eigenlijk toch iets willen doen dat niet in de bouwvoorschriften past. Misschien moeten we dat maar eerst eens aanpakken...

Architectuur en natuur: gezellig.

Onze architect Peter Vos is niet zomaar een man met een missie - het promoten van strobouw - hij heeft ook goede ideeën die hij tot leuke evenementen weet om te zetten. Bij strobouw heb je heel wat stevige wilgentakken nodig die je door de strobalen klopt om deze aan elkaar te binden. Veel kandidaat bouwers weten niet meteen waar ze die moeten halen. Aan de andere kant zit Natuurpunt vaak verlegen om werkvolk om knotwilgen te snoeien en zo de natuur te onderhouden. In principe is het dan niet zo gek om die twee problemen te combineren. De bouwers verwerven een deel van hun bouwmateriaal, natuurpunt krijgt gemotiveerd werkvolk en Casa Calida ontvangt gastvrij met gebak en koffie. Je moet er toch maar aan denken. En vooral dat idee ten uitvoer brengen.
En dat heeft vzw Casa Calida alweer glansrijk gedaan. Een kort en bondig berichtje naar klanten en leden van de vzw ging vorige week de deur uit. Al wordt tussen de regels wel duidelijk dat Casa Calida er zelf geen zicht op heeft of het idee wel zal aanslaan. De aanstaande bouwers zien het wel zitten en heel wat mensen geven zondagmiddag present aan de Kevie, het natuurdomein waar Casa Calida op uitkijkt. Gewapend met snoeischaren en onder begeleiding van een vriendelijke natuurpunter, wordt een reeks lage knotwilgen in geen tijd gekortwiekt. Daarna moeten de hogere exemplaren eraan geloven, al gaat dat heel wat moeizamer.
W. raakt in gesprek met een sympathiek koppel dat ook in dezelfde streek wil bouwen. Ze zijn al meteen zo vriendelijk om een handje toe te steken. Dat belooft voor onze toekomstige bouwprojecten. Niet dat we meteen plannen hebben gesmeed om elkaar te helpen, maar we zien er wel het nut van in. Het toont nog maar eens aan dat strobouw veel meer een sociaal gebeuren is dan de traditionele woningbouw. Met deze snoeidag heeft Peter Vos nog eens bewezen dat gezond verstand en strobouw ongelooflijk goed samengaan. Zoals ook architectuur en natuur goed kunnen samengaan. En dat allemaal in een gezellige sfeer.

Bij de koffie lukt het nog om Peter even te laten merken dat we nog op zijn plannen wachten. Blijkbaar is de organisatie van het bureau versterkt. Hij maakt zich sterk dat we begin februari onze plannen mogen verwachten...

Babbel met architect.

Het is al even geleden dat we met onze architect hadden afgesproken, maar eindelijk is het zo ver. We worden om acht uur 's avonds verwacht op het kantoor. Peter heeft ons al laten weten dat het gesprek zeker anderhalf tot twee uur kan duren. Zelf zijn we zo vriendelijk geweest hem te vertellen dat hij dan best op twee en een half uur kan rekenen, onszelf kennende.

Op naar het verre Limburg. Met de drukte op de baan vrezen we te laat te komen. Enkele minuutjes na acht arriveren we. Oef, er brandt nog licht. We springen uit de wagen, grissen nog wat boeken mee ter inspiratie en lopen naar de voordeur van het romantische huis. We vinden even de bel niet tot we beseffen dat er een ouderwetse trekbel naast de deur hangt. Eerst gebeurt er niets. Dan horen we gestommel op de trap. De vrouw van Peter komt opendoen en vraagt ons vriendelijk wat we komen doen. We stamelen dat we een afspraak hebben met Peter. Verbazing staat op haar gezicht te lezen. Nee hoor, het is een vrije avond. Aaarrrrghhh, denk ik. Ze haalt er prompt de agenda bij. Op vandaag om acht uur stond een afspraak. De agenda wordt tegen het licht gehouden waarna mevrouw Vos onze naam mompelt. Maar we zijn duidelijk weggetypext. Oh nee.

Even later komt Peter, enigzins beduusd, zelf naar beneden. Een van de collega's had hem verteld dat we gebeld hadden om te zeggen dat we plots een huis gekocht hadden. Peter vond dat al raar omdat we toch zo "gedreven" leken. Goede punten voor ons, joepie, gedreven dus.
We denken al even dat we hier voor niets staan. Maar Peter maakt plaats aan de tafel en begint prompt onze mails op te zoeken. Het gesprek kan beginnen. Het lijkt allemaal niet echt professioneel. Misschien daarom dat hij er op hamert dat zoiets nog nooit gebeurd is. Ach, we weten ondertussen dat het eerder aan ons ligt. Al doen ook wij niets verkeerd. Zo is het lot.

Het gesprek verloopt heel gezellig. Peter wil weten wat onze wensen zijn, wat ons budget is en in hoever we zelf de handen uit de mouwen zullen steken. Het budget blijkt haalbaar als we bereid zijn zelf wat werk te verzetten. Wat we precies zelf gaan doen is nog niet aan de orde. Al zullen we vast zelf de strobalen plaatsen en bepleisteren. Ook de afwerking binnen zien we wel zitten.
Over onze wensen zijn we behoorlijk duidelijk. De stijl van Casa Calida bevalt ons wel. Verder willen we uiteraard een aantal earthship concepten integreren in ons strohuis. Dan spreken we vooral over de oriëntatie, geslotenheid op de noordzijde en openheid op de zuidzijde, en het licht hellende dak of lessenaarsdak (geen zadeldak voor ons!). We willen ook niet te groot bouwen. Blijkbaar een vraag die zelden gesteld wordt. Meestal dwingen budgettaire redenen dit af. Wij kiezen daar bewust voor, precies om een aantal groene ideeën te kunnen verwezenlijken: zonneboiler, waterzuivering, passiefhuisglas, superisolatie (stro!) en uiteindelijk photovoltaïsche panelen.

Na een tijdje stelt Peter een beetje verbaasd vast dat al wat we vertellen helemaal klopt. Meestal vragen mensen zaken die niet verzoenbaar zijn met andere wensen. Bij ons blijkt het hele verhaal perfect te kloppen. We hebben ons huiswerk dus goed gedaan. Het is een leuk compliment dat aangeeft dat we juist en doordacht bezig zijn met ons nest. Weeral goede punten voor ons, jeuj.

Als we terug naar de auto lopen zegt W al monkelend tegen mij "Amaai, ga dan samenwonen met Peter Vos hé". Tja, we komen goed overeen. Wij allemaal.

Compromis?

Sinds we onze bouwgrond gevonden hebben, is het nieuwe huis een constante in onze gesprekken en gedachten. Vooral sinds de afspraak met onze architect Peter Vos vastligt. Het gevoel dat het nu of nooit is, overheerst ons denken. Je kan je huis maar één keer ontwerpen, dus moet je het wel zo goed mogelijk doen.

Dat lukt alleen als je uitstekend geïnformeerd bent. W leest als een gek boeken over bouwen met strobalen en leem. Hij pluist naslagwerken uit over Japanse bouwmethoden en verdiept zich in energiezuinige huizen die de zon maximaal benutten. Ook internet moet eraan geloven. De lijst met favorieten breidt met rasse schreden uit. De concepten van het Earthship blijft W ondertussen verder begeesteren.

Bij de meeste ideeën over ons huis van de toekomst wijzen onze neuzen in dezelfde richting. Dat is prettig maar misschien niet zo uitzonderlijk voor mensen die bijna twintig jaar bij elkaar zijn.
De grootste discussie gaat over de fundering. W zit met die autobanden van de earthships in zijn hoofd. En blijkbaar luister ik te veel naar mijn vader om daar ook maar het minste vertrouwen in te hebben. Maar W wil per se het gebruik van beton minimaliseren. Het blijft een twistpunt tot we bedenken dat we nog een tuinhuisje kunnen bouwen. W opperde om daar een fundering van autobanden te voorzien en daarop de Nebraska strobouwtechniek toe te passen. Zo kunnen we die ‘loadbearing’ techniek ervaren. Tegen alle verwachtingen van W in blijk ik eigenlijk wel gewonnen voor dat idee.

Joepie, een compromis dus! Snel snel naar de architect ;-)