Terras met kasseien.

Vandaag beginnen we met een laatste laag stabilisé aan te brengen. Op die zachte ondergrond kunnen we de kasseien van verschillende dikte mooi gelijk leggen. Dat betekent dat we voortdurend de stenen in de stabilisé moeten vastkloppen en controleren of we niet te hoog of te laag zitten. Als we enkele rijen kasseien hebben gelegd, lijnen we ze nog eens extra uit. Helemaal recht worden die lijnen nooit door de onregelmatig gekapte vorm van de stenen. Het gehele uitzicht wordt er wel beter door.
Aan enkele kanten leggen we de stenen in een lichte mortel. Doordat het terras een stuk hoger ligt dan de omgeving, moeten we die randen wel wat steviger maken. We zullen nog iets moeten verzinnen om enkele van die kanten proper af te werken. We weten nog niet meteen hoe, maar we zijn er gerust in dat we wel iets leuk zullen bedenken. We zijn alvast tevreden met de uitbreiding van onze leefruimte naar buiten. Doordat het terras ongeveer op gelijke hoogte ligt met onze vloer binnen, nodigt het terras echt uit om er gebruik van te maken. Zalig...

Ondergrond terras.

Tot onze grote verbazing is gisteren al het materiaal voor ons terras geleverd. Twee big bags vol kasseien, anderhalve palet kleiklinkers en rivierzand en cement voor de ondergrond. We vliegen er meteen in. Vandaag scheppen we de ene na de andere kruiwagen vol zand en mengen er meteen wat cement onder. We kieperen het zaakje uit en harken alles goed door elkaar. We proberen ineens alles al min of meer op gelijke hoogte te verspreiden.
Omdat we de onregelmatige kasseien best ineens in de satbilisé leggen, blijven we enkele centimeters onder de gewenste hoogte. Wanneer we de kasseien gaan leggen, kunnen we nog een verse laag stabilisé van enkele centimeters maken. We hoeven vandaag dus niet te nauw te kijken. Tegen de avond zijn we klaar met het storten en kunnen we de ondergrond vlak afwerken. Het begint er goed uit te zien.

Wilgenscherm.

Met het mooie weer en de zachte temperaturen is het zalig om buiten te werken. We beginnen al vroeg om de kastanjepalen in de grond te zetten. Het eerste deel van het gevlochten wilgenscherm zetten we aan de straatzijde van het toekomstig terras. We besluiten het scherm even hoog te maken als de muur binnen. We laten wel een opening aan de rechterkant zodat we vanaf de straat toch naar de tuin kunnen. Om het zicht van het terras naar de straat te beperken zullen we een tweede scherm maken dat een metertje voor het andere scherm staat.
Wanneer de palen stevig in de grond staan, beginnen we met het vlechtwerk. We zetten onze palen tachtig centimeter uit elkaar. Omdat de takken niet echt lang zijn, voorzien we nog een dikke tak tussen de palen. Voor een scherm van 2,40 meter lang, lijkt ons dat wel mooier. Anders worden de bogen veel te lang en zouden de takken niet stevig genoeg vastzitten.
Tegen de avond zijn onze takken op en is het scherm bijna klaar. Morgen zullen we de uitstekende twijgen nog afknippen. Dan zal het er iets netter uitzien. Nu hebben we nog meer zin om de rest van die wilgen te gaan knotten.
Zo zijn we alweer goed ecologisch bezig. We helpen onze vrienden van hun afval af, en bouwen ondertussen iets op met natuurlijk materiaal. Behalve de vele uren werk, kost het ons enkel de prijs van de kastanjepalen (oké toegegeven: en enkele ritjes met de auto). Het resultaat ziet er nog leuk uit ook. Wat wil een mens nog meer?

Wilgen snoeien.

Toen vrienden van ons de site van de bleeslat bezorgden, vertelden we dat we zelf van plan waren nog eens in een natuurgebied van Natuurpunt wilgen te gaan snoeien om een gevlochten wilgenscherm te maken. Prompt kregen we een goed adres waar maar liefst zesentwintig knotwilgen staan die aan een snoeibeurt toe zijn: bij hen thuis.
Gisteren zijn we aan de slag gegaan. Nadat we zes wilgen hebben geknot, laden we de auto vol. We moeten behoorlijk stouwen maar we krijgen alles erin. In de auto lijkt het heel wat, maar als we de takken in de tuin leggen, valt het toch tegen. We zullen nog een paar keer terug moeten gaan. We zijn benieuwd hoeveel meter scherm we zullen kunnen maken. Deze voormiddag hebben we een tweede auto volgeladen. Daarmee kunnen we morgen beginnen. Dan zien we wel of we nog meer takken nodig hebben.
In de namiddag maken we de ondergrond voor het terras verder klaar. Dat willen we doen voor we ons scherm plaatsen. Dat werkt wel handiger. We hebben ondertussen de kasseien en klinkers voor het terras al besteld. Met een beetje geluk worden die volgende week geleverd en kunnen we binnenkort dat terras eindelijk maken.

Stores in de badkamer.

Na een jaar zie je de gebreken — of liever onafgewerkte — details in veel gebruikte kamers al lang niet meer. Tenzij je er op een gegeven moment bewust op let. De laatste tijd doen we dat met de badkamer steeds meer. Dan begint het natuurlijk vervelend te worden. We hebben een ruime badkamer die heel mooi zou kunnen zijn. Maar dat is nog niet zo. Of niet helemaal. Hoog tijd om daar wat aan te doen.
Om te beginnen werken we de raamkas af. Bovenaan steekt er nog stro door de gebarsten leem, die trouwens flink doorgezakt is. We ondersteunen de boel met enkele vakkundig geplaatste latjes, smeren er extra leem tegenaan en merken dan al een wereld van verschil. Met twee op maat gezaagde timmerpanelen ertegen ziet ons badkamerraam er eindelijk deftig uit.
Daarna pakken we de hobbelige stromuren aan. Eerst schrapen we de overdreven bulten af en werken we de hoek beter af. Daar zit een stevige barst in die we eerst opvullen met extra stro. Wanneer de stevige uitvlaklaag droog is, brengen we een sponslaag aan om de muren barstenvrij af te werken. Tussendoor lemen we de gaten tussen de balken van de zoldering netjes dicht. Het is een lastige klus omdat het allemaal kleine vakjes zijn. Na vier leemgangen begint het er eindelijk op te trekken.
De laatste aanpassing is voorlopig het ophangen van de stores. We hebben die vorig jaar samen met de stores van de slaapkamers gekocht. Nu kunnen we ze eindelijk ophangen. Voor de badkamer hebben we een variant in donker hout gekozen. Dat geeft een extra warm gevoel in de badkamer. Nu kunnen de buren eindelijk niet meer binnenkijken. Of juister gezegd: nu hebben we niet langer het gevoel dat er iemand zou kunnen binnen kijken als we in de douche staan.