1e ontwerp: check!

Vorige week dinsdag zijn we naar Limburg gereden om ons voorontwerp te gaan bekijken. Door de ochtendspits en het smog-alarm zijn we meer dan anderhalf uur onderweg. Dus alweer iets te laat op de afspraak. Peter doet er niet moeilijk over. We gaan na een sanitaire stop direct over tot de grote onthulling.

De eerste aanblik verrast ons wel. Heel opvallend is het dak dat niet beantwoordt aan onze wensen: geen lessenaarsdak en geen zachte helling. Anderzijds is het geen gewoon dak. Je kan strikt genomen zelfs spreken van twee lessenaarsdaken, we krijgen dus meer voor hetzelfde geld!

Peter laat even het ontwerp zien waar hij niet tevreden over was maar gaat al snel over naar de goede versie. In het grondplan zie ik snel dat hij heel goed naar onze wensen geluisterd heeft. De plaatsing van de ruimten is precies zoals ik het voor ogen had. De badkamer ligt aan de oostelijke kant, met zicht op de tuin. De zon kan die kamer van 's morgens tot iets na de middag verwarmen. De keuken ligt ernaast met een directe toegang tot de tuin. Vooraan liggen de slaapkamers. Die zijn aan de kleine kant, een gevolg van onze wens om beneden te slapen. We waren zelf al tot het besluit gekomen dat dat niet haalbaar zal ziin. Een slaapkamer verhuist dus naar boven. Dat biedt meteen iets meer ruimte voor een iets grotere berging met aanpalende dressing. De voordeur ligt erg centraal in een insprong van het gebouw. Een leuk idee van Peter dat ons erg aanspreekt. Het was dan ook onze vraag om de tuin naar de binnenruimte te trekken. Een idee dan in de Japanse huizen nadrukkelijk aanwezig is.
Boven krijgen we een open ruimte waar onze boeken, een bureau en een zithoek komen. Aan de tuinkant krijgen we een groot dakterras naar het zuiden met zicht op de tuin. Het dakterras snijdt letterlijk door het zuidelijke dak en geeft het hele huis een apart karakter. De insprong naar onze voordeur doorbreekt het dak ook en laat nog een stuk over aan de straatkant, perfect voor onze PV-panelen.
Zo komen we bij de beste reden om die dakhelling te behouden. De hoek van 35° is de perfecte helling voor onze zonnecellen. Op een zacht hellend dak zouden die panelen niet zo mooi in het huis kunnen ingepast worden. Een bijkomend voordeel is dat dit ontwerp perfect past binnen de bouwvoorschriften zodat we daar geen wijzigingen hoeven te vragen, met alle administratieve rompslomp en verloren tijd van dien.

We zijn ondertussen al druk bezig de indeling binnen te hertekenen naar onze smaak en leefgewoonten. Het architecturale ontwerp laat dat perfect toe. Peter heeft zijn werk dus heel goed gedaan. De man kent echt zijn vak wel en hij bewijst hier dat hij erg goed kan luisteren.

Spannend.

Ons eerst ontwerp is klaar!

Maar we hebben het nog niet gezien. Dinsdag is het zover, en we kunnen amper wachten. We zijn er altijd zo zeker van geweest dat het er direct "boenk op" zou zijn, dat de twijfel nu toch toeslaat. Het is namelijk zo dat als we onze architect P.V. niet gevonden zouden hebben, we gewoon niet zouden bouwen, punt. Maar toch, we zijn zenuwachtig voor het resultaat, allebei.

Dat resulteerde dit weekend in het feit dat we er allebei van droomden. Ik geef even een bloemlezing.

Droom 1: W droomde dat het er niet al te slecht uitzag, maar dat de architect het al maar even bouwde, om goed te kunnen zien hoe het eruit zag, duh. Het gebouw zelf bestond uit een groot dak dat een overkoepeling vormde voor twee kleine huisjes, waar we nadien nog konden tussenbouwen als onze financieën wat rooskleuriger waren ;-) ook liep er een vijver als een slotgracht net om het huis. Maar toch, vrij positief.

Droom 2: Ik droomde dat we in grote getallen afgezakt waren naar het bureau met vrienden, familie, ouders van school (!) en véél kinderen. Dan werden de plannen op de muur geschenen met een overhead projector ... in de tuin zouden twee houten gebouwen komen waar we twee olifanten konden zetten, de keuken (in hout) zouden in twee kleuren hout komen (rood en wit, lelijk jong, verschrikkelijk) en er zou een groot schilderij moeten komen met daarop twee kersen. Er werden nog voorstellen gedaan, maar die waren door het wakkerworden snel vergeten. Maar het was iets met beesten, veel beesten. Oh boy.

Stapel.

Hij is van ons, van ons!

De notariële akte is verleden.

We zijn dus blut. Nu, zo erg is dat niet, want voor ons was het bij het ondertekenen van de verkoopsovereenkomst al ons geld niet meer. Zo dierbaar is ons geld trouwens niet. En met de verkopers hebben we toch het idee dat het geld niet in slechte handen valt. Het zien er allemaal zo'n brave mensen uit. De moeder die net weduwe was geworden bij de verkoopsovereenkomst, kwam een stuk vinniger over. Haar man was toen net overleden, wat haar duidelijk had aangegrepen. Ik kon in deze kranige dame amper dat sukkelende vrouwtje van toen herkennen. En de zonen waren net als toen heel vriendelijk en mompelen weer dat het rustig wonen is in H. Met de op de klassieke leest geschoeide notaris krijgt het hele gebeuren iets onwezenlijks. Eigenlijk best een leuke ervaring. Ik kreeg bijna de slappe lach, maar bedacht net op tijd dat dat niet echt gepast is op een notariaat ;-)

Het blijft wel gek dat we in de plaats van dat geld een lapje grond krijgen op een plek die zo uit de richting ligt dat we er sinds de verkoop niet meer geraakt zijn. En nu hebben we er nog altijd niets te zoeken... Het is allemaal zo anders dan wanneer je een huis koopt. Dan krijg je tenminste die sleutel mee en kan je meteen een kijkje gaan nemen en concrete plannen gaan maken. Dan kan je er echt werk van beginnen maken. Met zo'n bouwgrond heb je dat niet. Nu is het wachten op het voorontwerp van de architect. Dat wachten wordt wel een stuk moeilijker. Tot nu toe was de grond nog niet echt van ons, dus konden we er toch niet aan beginnen. Voortaan mogen we volledig ons goesting doen op die grond. Hoewel, volledig ons goesting is veel gezegd. Wat ons eraan herinnert dat we eigenlijk toch iets willen doen dat niet in de bouwvoorschriften past. Misschien moeten we dat maar eerst eens aanpakken...

Architectuur en natuur: gezellig.

Onze architect Peter Vos is niet zomaar een man met een missie - het promoten van strobouw - hij heeft ook goede ideeën die hij tot leuke evenementen weet om te zetten. Bij strobouw heb je heel wat stevige wilgentakken nodig die je door de strobalen klopt om deze aan elkaar te binden. Veel kandidaat bouwers weten niet meteen waar ze die moeten halen. Aan de andere kant zit Natuurpunt vaak verlegen om werkvolk om knotwilgen te snoeien en zo de natuur te onderhouden. In principe is het dan niet zo gek om die twee problemen te combineren. De bouwers verwerven een deel van hun bouwmateriaal, natuurpunt krijgt gemotiveerd werkvolk en Casa Calida ontvangt gastvrij met gebak en koffie. Je moet er toch maar aan denken. En vooral dat idee ten uitvoer brengen.
En dat heeft vzw Casa Calida alweer glansrijk gedaan. Een kort en bondig berichtje naar klanten en leden van de vzw ging vorige week de deur uit. Al wordt tussen de regels wel duidelijk dat Casa Calida er zelf geen zicht op heeft of het idee wel zal aanslaan. De aanstaande bouwers zien het wel zitten en heel wat mensen geven zondagmiddag present aan de Kevie, het natuurdomein waar Casa Calida op uitkijkt. Gewapend met snoeischaren en onder begeleiding van een vriendelijke natuurpunter, wordt een reeks lage knotwilgen in geen tijd gekortwiekt. Daarna moeten de hogere exemplaren eraan geloven, al gaat dat heel wat moeizamer.
W. raakt in gesprek met een sympathiek koppel dat ook in dezelfde streek wil bouwen. Ze zijn al meteen zo vriendelijk om een handje toe te steken. Dat belooft voor onze toekomstige bouwprojecten. Niet dat we meteen plannen hebben gesmeed om elkaar te helpen, maar we zien er wel het nut van in. Het toont nog maar eens aan dat strobouw veel meer een sociaal gebeuren is dan de traditionele woningbouw. Met deze snoeidag heeft Peter Vos nog eens bewezen dat gezond verstand en strobouw ongelooflijk goed samengaan. Zoals ook architectuur en natuur goed kunnen samengaan. En dat allemaal in een gezellige sfeer.

Bij de koffie lukt het nog om Peter even te laten merken dat we nog op zijn plannen wachten. Blijkbaar is de organisatie van het bureau versterkt. Hij maakt zich sterk dat we begin februari onze plannen mogen verwachten...