Binnenwanden.

Zaterdag zijn we met de hulp van schoonbroer J flink opgeschoten met de binnenwanden. Ruim de helft van de wanden is aan een zijde dichtgemaakt. Dat geeft ons de mogelijkheid om kabels en leidingen langs de open zijde in de wanden te installeren. Later vullen we die holte op met vlaswol om het geluid te dempen.

We beklagen ons een beetje dat we van die grote gipsplaten hebben gebruikt. Fermacell weegt duidelijk zwaarder dan gyproc. Dat maakt het toch wat lastiger om daarmee te manoeuvreren. Gelukkig is slechts de helft van de platen 120 cm breed. Anderzijds is het wel plezieriger werken met deze platen en blijkbaar zijn ze nog een stuk gemakkelijker af te werken. Dat zien we later wel.
Vandaag komen collega strobouwers ons een handje helpen. Iets na de middag staan de platen er allemaal tegen. Rest ons nog een muurtje dat we niet konden bouwen omdat de platen in de weg lagen. Het skelet kunnen we vandaag optrekken, zodat we later deze week de laatste platen kunnen bevestigen.

Ons huis krijgt nu eindelijk de vorm die we al lang voor ogen hebben. Het riante toilet verrast ons toch een beetje. En nu lijken de keuken en de eethoek weer een pak ruimer. Dat is wel prettig natuurlijk.

Twee camions leem.

Vorige zondag hebben we het vat nog onder de dakgoot gezet en ondertussen heeft een kleine regenbui al voor een bescheiden voorraad water gezorgd. Dat is alvast goed om binnenkort met het lemen te starten. Maar eerst de binnenwanden nog.

Vandaag werken we het houtskelet van de binnenwanden verder af. Morgen komt schoonbroer J. helpen om de Fermacell platen te plaatsen. Wanneer het skelet klaar is, zagen we alvast wat platen op maat om morgen met voorsprong aan de slag te kunnen. We zetten meteen al een paar kleinere platen tegen de wand van de badkamer. De ruimte binnen krijgt daardoor al een heel ander uitzicht.


Rond de middag belt onze Limburgse grondwerker dat hij vandaag leem kan leveren tegen half acht. We zijn blij dat hij vandaag komt, want we zijn er nu toch. Dan moeten we volgende week geen toeren uithalen om op tijd op de werf te geraken.
De extra tijd kunnen we gebruiken om de dubbele balken boven ons dakterras aan te pakken. Een tijd geleden hebben we die ingepakt om geen regenwater binnen te krijgen. Ondertussen hebben we een paar rollen koraflex gehaald om bovenop de balken te kleven. Het is geen gemakkelijke klus. Maar als het klaar is, ziet ons huisje er weer een stuk frisser uit.




Mooi volgens afspraak komt grondwerker Hugo aan. We hebben een stuk plastiek klaargelegd waar de leem op gestort mag worden. De ene na de andere vrachtwagen wordt vakkundig gelost waar het moet. We zien de voorbijgangers met verwonderde blikken langs komen. 'Wat doen die mensen toch, ze hebben achter hun huis een hele berg grond liggen, en nu laten ze nog meer grond komen. Vreemd...'
Wij lopen ondertussen euforisch rond. Blij als een kind met een nieuw stuk speelgoed vanwege onze berg leem. De collega van Hugo loop wat nieuwsgierig rond. We moeten geen twee keer vragen of hij eens een kijkje wil nemen. Ze hebben al wel vaker een strobalenhuis gezien, maar het blijft toch een apart geval. Even later vertrekken de sympathieke grondwerkers terug naar Limburg. Wij dekken onze berg leem af zodat hij goed vochtig blijft en trekken moe maar tevreden hiuswaarts.

Dakgoten.

We hebben deze week onze leem besteld bij een Limburgse grondwerker. Het vervoer komt duurder uit dan de leem zelf. Maar zo zijn we wel zeker dat we goede ‘casa calida’ leem hebben. Als je in een land leeft waar er zoiets bestaat als leem, zou je gek zijn als je probeert zelf met klei en zand aan de slag te gaan.

Om leem te kunnen pleisteren hebben we natuurlijk water nodig. Het vat en de dakgoten liggen al een tijdje klaar. Het wordt tijd om ze te installeren zodat we met de eerste regenbui meteen een voorraadje water hebben voor de pleisterwerken. Het handigst is om het kleine dak vooraan te gebruiken. Dat is groot genoeg om een flinke hoeveelheid water op te vangen. Het watervat staat meteen binnen handbereik. De leem zullen we voor het huis laten uitkiepen. Zo hebben we alles in de buurt.

Het is even puzzelen om uit te vissen welke dakgoten waar moeten komen. We hebben het materiaal al een tijdje klaar liggen en met de verschillende dakpartijen mogen we ons niet vergissen. Na wat meetwerk kunnen we de haken vastschroeven, met een beetje afschot naar de plaats waar de afvoerpijp moet komen. We bevestigen twee delen aan elkaar en zetten meteen de einddoppen erop. Vervelend detail, we zijn de klokboren vergeten zodat we nog geen gat in de goot kunnen maken. We installeren dan meteen een stuk dakgoot boven het dakterras. Morgen maken we dat gat wel en sluiten we de ton aan. En nu wachten op de leem. En wat regen graag!

EPB advies.

EPB-deskundigen en veiligheidscoördinatoren zijn heel wat vlotter met hun offertes. Na onze onzalige ervaring met ramenmakers, hadden we maar meteen bij een stuk of tien studiebureaus geïnformeerd naar de prijs. Na drie dagen hadden we van de meesten al een offerte binnen. Een ervan had ons opgebeld om te informeren hoever we staan met ons project. Zijn offerte hield dan ook rekening met een beperkte opdracht voor de veiligheidscoördinatie. Dat op zich vonden we al sympathiek, en de prijs was dat ook. Dus de keuze was snel gemaakt.

Ondertussen hebben we hem de nodige informatie bezorgd zodat hij een EPB-studie van onze woning kan maken. Vandaag brengen we hem een bezoekje voor een eerste verslag. Het resultaat bevalt ons best. De K-waarde (isolatiewaarde) van ons huis komt uit op 28. Onze EPB-deskundige heeft dat zelf nog niet meegemaakt. Dat is goed genoeg voor een passiefhuis (maximum 30). Niet dat dat ons veel doet, we zijn niet zo tuk op het passiefhuisconcept. Dat draait vooral om energiebesparingen terwijl wij vooral een gezond en gezellig huis willen. Dat we daarbij de energie niet door ramen en muren willen buitengooien spreekt voor zich. Maar duizenden euro's extra uitgeven en allerlei ingewikkelde systemen gebruiken om per se de passiefhuisnorm te halen vinden we dwaas.

Met ons E-peil zitten we ook al goed, net in de negentig terwijl we wettelijk onder de honderd moeten blijven. Maar die waarde zal nog zakken als er meer details van het project worden bepaald. Denk maar aan het ventilatiesysteem, verwarming, warmwaterleidingen en zo voort.

Onze prangende vragen nu draaien om onze ramen. Welke ventilatieroosters moeten we nemen en moeten we beter doen dan glas met 1.1 K-waarde. We hebben zelf al uitgezocht wat volgens ons de juiste ventilatieroosters zijn en waar die kunnen geplaatst worden. En hoera, onze eigen berekening blijkt te kloppen. Dan over naar het glas.
Met de huidige keuze zitten we met een behoorlijk risico op oververhitting tijdens de zomer. Het verwondert ons dat het risico zo groot is vermits onze dakoversteek in de zomer de middagzon nagenoeg volledig afschermt. Onze EPB-adviseur had ons al gewaarschuwd: het EPB-model is niet gunstig voor dakoversteken. Met zonwerend glas kunnen we perfect binnen de normen blijven. Ons E-peil zakt dan meteen onder de negentig punten. Dan moeten we maar eens informeren wat dat zal kosten. En dan volgt wellicht een moeilijke beslissing.

Afdichting nokligger.

Ondertussen hebben we de architect kunnen bereiken en is hij onze nokligger en de kepers komen bekijken. Tussen de kepers heeft de schrijnwerker multiplex panelen geplaatst om de strobalen van het dak te beschermen. Die paneeltjes heeft hij afgekit om geen vocht binnen te laten. Door de weersomstandigheden en het trekken van het hout is die kit wat losgekomen. Peter suggereert om stroken epdm bovenop de nokligger te kleven met een overlap op de paneeltjes. Dan zal het zeker niet meer los komen.

Het idee dat we dat zelf moeten doen, bevalt ons eerst niet. Het gaat uiteindelijk om een constructiefout van de architect. Of de schrijnwerker? Dat moeten ze zelf uitmaken. Dan beseffen we meteen dat het wel eens lang zou kunnen duren voor ze het onderling eens zijn, en nog langer voor de schrijnwerker de fout komt herstellen. Ondertussen zijn wij niet gerust en moeten we daar telkens op terug komen. We besluiten al snel het toch maar zelf te doen. Dan doen we het wanneer het ons uitkomt, en weten we meteen wat er precies aan de hand is.

Het is zacht weer vandaag, en er is niet te veel wind. Uitstekende omstandigheden om de nokligger aan te pakken. Vokke komt helpen om materiaal en instructies te geven. Het is een tijdrovend karwei. Eerst moet de plastiek voor de ramen weggehaald worden. We zetten de ladder binnen en laten ze bovenaan door de raamopeningen naar buiten steken. Zo kunnen we rustig aan de nokligger werken. We snijden beneden drie stroken afdichtingsband op maat. Eens boven kunnen we de stroken zorgvuldig vastkleven. En dat tien keer opnieuw.

We bekijken het hele zaakje daarboven nog eens goed en zien nu wat het echte probleem is. De kepers die op de nokligger rusten sluiten niet overal goed op die nokligger aan. De kapitale fout is dat de schrijnwerker precies daar - waar het water naar beneden loopt - GEEN afdichtingskit heeft gebruikt. Dat verklaart meteen de hoeveelheid gedruppel binnen. Een beetje losgekomen siliconen zou niet zo veel water doorlaten.

Na een paar uurtjes inspanning kunnen we de plastiek terug netjes vasthangen. Als dat gedaan is, zit onze werkdag erop. We zijn nu wel gerust dat de nokligger vakkundig is dichtgemaakt.