zaterdag 31 mei 2008

Hard gewerkt.

Met al het struikgewas en de kleine boompjes op de grond kan men onmogelijk een sondering uitvoeren. Dus vraagt de architect ons vriendelijk om onze grond wat op te ruimen. Bij onze inspectie van de grond twijfelen we even of we dat wel zelf moeten doen. Er staan echt wel heel veel bramen en door het bos kan je de bomen niet tellen. W ziet het wel zitten om hier een paar dagen te komen snoeien, kappen en opruimen. Als het te veel wordt, kunnen we nog van gedacht veranderen.
Enkele zon- en zaterdagen later is het terrein onherkenbaar veranderd. Na de bramen, die we met een heuse machete te lijf gaan, volgen zowat tweehonderd kleine en enkele grotere bomen. Met de hulp van vake en zijn vriend liggen de bomen op een dag tegen de vlakte. Op de twee grootste na. Door een lek in het oliereservoir van de zaagmachine, moeten we de werkzaamheden staken.
Het resultaat is wel de moeite. Ons perceel is van een stukje wildernis veranderd in een kaal stuk bouwgrond. De eik die er in dat bos nogal klein uitzag, lijkt nu al een flinke boom. Nu begint de twijfel of we die moeten laten staan of niet. Wordt vervolgd...
Voor:

Na:

dinsdag 27 mei 2008

Vieze/ingebuisde gracht.

Aan de straat ontsiert een niet al te prettig geurende gracht ons bouwperceel. Na een telefoontje met de technische dienst van de gemeente weten we wat we moeten doen om dat te verhelpen: een briefje sturen naar het schepencollege dat ons zal laten weten welke buizen we moeten kopen. De gemeente zorgt zelf dat de buizen geplaatst worden. Dat klinkt allemaal veelbelovend.
De vieze:


Een goede week nadat de brief verstuurd is, krijgen we al een positief antwoord en weten we wat we moeten bestellen (8 buizen met rek en kraag, 40 cm diameter en 2,5 m lengte). Na enkele offertes blijkt er behoorlijk wat prijsverschil te bestaan (van 650 tot 1100 euro!). Omdat het hier toch maar om betonnen buizen gaat, nemen we de goedkoopste. Die firma blijkt in de buurgemeente gevestigd, wat het transport beperkt en dus ecologisch gezien de beste keuze is!

Een week later krijgen we een telefoontje om het juiste adres te vragen en worden de buizen geleverd. Als we enkele dagen later een kijkje gaan nemen, blijken de buizen al onder de grond te zitten. Over de efficiëntie van de gemeentelijke diensten hoor je ons alvast niet klagen :-)

Tadaa, de ingebuisde:

maandag 19 mei 2008

Sondering/Fundering.

Bij de bespreking van het voorontwerp stelde onze architect voor een bodemsondering te laten uitvoeren. Bedoeling is om de stabiliteit van de grond te kunnen vaststellen. Zo kan hij precies bepalen wat er nodig is voor de fundering. Het is beter zulke zaken op voorhand uit te zoeken dan later tijdens het bouwen vast te stellen dat de fundering zwaarder moet of eigenlijk lichter kan.

Wij zijn geen fans van beton en zouden liefst zo weinig mogelijk beton gebruiken. Nu we zijn ook weer niet zo fanatiek dat we de fundering zouden gaan metselen. Dat is ecologisch gezien meer verantwoord, maar het lijkt ons toch behoorlijk arbeidsintensief. Uiteindelijk is dat ook niet zo eenvoudig voor de gewone doe het zelver.

We hebben alvast besloten geen kelder te bouwen. Onze huidige kelder gebruiken we amper. Zonder moet dus best kunnen. Dan blijven er voor de fundering twee opties over, afhankelijk van de stabiliteit van de grond. Bij het Casa Calida moest Peter Vos wel een bodemplaat gebruiken omdat de grond te vochtig is. Dat vergt behoorlijk wat beton maar je krijgt er zekerheid voor terug. Wij zouden liefst alleen fundering voorzien onder de palen van het houtskelet. Dat beperkt de benodigde hoeveelheid beton en dat is best haalbaar voor een doe het zelver (dixit Peter Vos).
Even een voorbeeldberekening gemaakt:
- Voor een bodemplaat van 40 cm voor een oppervlakte van 10 bij 15 meter heb je 60 kubieke meter beton nodig.
- Voor een fundering van 50 op 50 cm, 1 meter diep onder vijftien palen heb je 3,75 kubieke meter beton nodig.

Zo weten we meteen wat we echt willen. Hopelijk bevestigt de bodemsondering ons vermoeden en kunnen we de paalfunderingen kiezen.

maandag 21 april 2008

Buren.

Onze architect had het al gezegd, de buurman in H. is niet weinig nieuwsgierig. Let wel, op een vriendelijke manier hoor. Toen we onlangs met de kinderen een kijkje gingen nemen op onze grond, stond hij al meteen op het eind van zijn haag en groette ons vriendelijk. Hij wou duidelijk weten wat voor vlees hij in de kuip had. Hij leek me best tevreden. Want het had ook kunnen tegenvallen. Na achttien jaar zonder buren ben je natuurlijk gauw blij.
Hij verontschuldigde zich al snel voor de bamboe die al een aardig stuk op onze grond was doorgedrongen. Een jammerlijke vergissing geeft hij toe. Als er een graafmachine aan te pas komt, mogen we gerust zijn stuk bamboe ook uit de grond (laten) sleuren. De man was heel opgetogen over het ontwerp van onze architect en noemde het de hele tijd 'modern'. Wij zitten ons nu af te vragen of ons huis nu modern is. (nu ja, wat is modern?) Het wordt toch gebouwd volgens oude technieken en principes? We gebruiken verdorie hout, stro en leem. De vormgeving heeft inderdaad wel iets 'moderns' en het is in elk geval geen klassiek huis. Met de keuze om beneden te slapen en boven een leef- en werkruimte te voorzien kan je het bezwaarlijk een doorsnee woning noemen. Met alle duurzame principes die erin verwerkt zitten is het uiteindelijk wel erg eigentijds. Al zitten er heel veel ideeën in die al eeuwenoud zijn.
Sindsdien wordt ik 's morgens wanneer ik bramen uitroei of bomen omleg vriendelijk begroet wanneer D. met de honden gaat wandelen. Ik mag zelfs voor hun huis parkeren, want op onze grond ligt nog een vieze open gracht (daar wordt werk van gemaakt) die parkeren nogal moeilijk maakt. Ook zijn vrouwtje heb ik ondertussen al een paar keer gezien en van haar weet ik dat die kerstboompjes op onze grond wel degelijk in hun living hebben gestaan. Verder geen klachten hoor.

zondag 13 april 2008

Goodnight John-Boy.

Ik heb er een hekel aan dat mensen te pas en te onpas spreken over hun "droomhuis". We hebben ons droomhuis gezien of: we willen ons droomhuis bouwen.

Mijn droomhuis bestaat namelijk alleen in mijn gedachten. Dikwijls is het een oosters paleis met dikke tapijten, zuilen en oosters gebogen ramen. Soms een Indisch huis (genre vergane glorie) met een koele binnentuin maar met prachtige meubels en stofferingen. Vaak een Cubaanse schaduwrijke villa met prachtige planten in de patio en geweldige balkons. Ook is het wel eens een eenvoudige paalwoning op een exotisch strand. Maar het is er altijd volop zon en genoeg schaduw, dat wel.

Ooit was mijn droomhuis dat van de Waltons. Zuiderse charme uit de VS, met een "porch", geschilderde houten paaltjes en véél volk. Maar als ik het nu zo zie op een foto (dank u Mr. of Mevr. Google) dan denk ik, wat was daar nu toch zo speciaal aan dat het na al die jaren nog in mijn hoofd zit. Het zal wel met John-Boy te maken hebben, en met de gezelligheid dat die langvergeten serie uitstraalde zeker?

Goodnight John-Boy.