Koudebruggen.

Met de eerste echt koude dagen voelen we hier en daar wat tocht. Dat vraagt om een nader onderzoek. Al snel merken we waar de koudebruggen zitten. Tussen de palen van het houtskelet en de bepleisterde stromuren kunnen we duidelijk een luchtstroom voelen. Dat heeft deels te maken met onze keuze om die palen zichtbaar te laten in de muren. Ondanks alle moeite die we ons getroost hebben om de strobalen er stevig in te persen heeft de krimp van de leem bij het drogen de strobalen toch nog enkele centimeters vaster geperst. Doordat we die muren nog niet definitief hebben afgewerkt, kan de kou er nog makkelijk door.
Elke dag pakken we een paal aan. We stoppen zo veel mogelijk stro tussen de paal en de strobalenmuur. We merken al gauw dat het helpt. We concentreren ons daar vooral op. We kunnen het later nog afwerken met leem. Eigenlijk vinden we het een voordeel dat we nu merken dat het opvullen met stro echt zinvol is. We zijn tevreden dat we die palen zichtbaar hebben gelaten. Daardoor is de stromuur extra geperst en nu zijn de zijkanten nog eens goed opgevuld. Als we dan binnenkort de binnenkant met leem afwerken zitten we gerust. De optimale isolatie zullen we pas halen als de buitenkant ook bepleisterd wordt, maar we zitten nu al warm.

Gasradiator.

Met die paar frisse dagen in oktober (met nachtvorst!) kijken we echt uit naar vandaag. De levering van onze gasradiator. Daarmee zullen we Casa Pixie eindelijk kunnen verwarmen.

Nadat de kinderen naar school vertrokken zijn, schuiven we de meubels in de eethoek aan de kant. Net als we daarmee klaar zijn komen de werklui aan met de gasradiator. Ze heffen dat zware geval voorzichtig binnen en zetten het op de juiste plaats om het gat van de muurdoorvoer af te tekenen. Ze leggen goed uit waar ik op moet letten (vooral mooi horizontaal werken) en vertrekken dan naar hun volgende klant. Na de middag komen ze het zaakje aansluiten.

Dat geeft ons ruim de tijd om het gat te maken in de stromuur. Dat gaat heel vlot. Al is het niet zo gemakkelijk een gaaf recht gat te maken. Als dat gedaan is, profiteren we ervan om de muren van de inkom aan de buitenkant te scheren en riet op de houten balken vast te schieten. Zo zijn die muren ineens klaar voor de pleisterwerken (die trouwens naar volgend jaar zijn verschoven, grmbl).
Kort na de middag wordt de radiator vakkundig aangesloten. We vragen nog even of extra brandwerende isolatie rond die dubbelwandige koker nodig is. Aangezien het om een dubbelwandige koker gaat, kan je niet van grote hitte spreken. Het is dus niet nodig. Aangezien het met dat heel precieze gat ook niet eenvoudig zal worden, laten we het zo. We zullen het de komende dagen wel wat in de gaten houden.
Wat later hangen we opnieuw plastiek tegen de muren en ruimen we het boeltje op. Nu mag het gerust wat kouder worden...

Deurbel.

Al lang geleden hebben we beslist vooral geen elektrische bel aan te schaffen. Die dingen maken meestal geen mooi geluid, kunnen stuk gaan (dat doen ze dan ook, reken maar) en ze verbruiken stroom. Goed, het is niet veel stroom, maar toch, het hangt ervan welke soort bel je kiest. Aangezien het zonder stroom en dus zonder extra bekabeling kan, willen we het ook zo. Het low tech principe, zeg maar. Die keuze is vlot gemaakt, maar waar vind je nog een ouderwetse, niet-elektrische deurbel?

Bij De Trekbel vind je nog typische exemplaren waarbij de bel binnen hangt met een trekmechanisme aan de voordeur. Best mooi die dingen, maar ook dat vraagt weer een gepuzzel om die mechaniek goed te installeren. Nee, dan toch liever een gewone bel met een klepel en touwtje eraan. Als die buiten luidt, horen we dat binnen vast ook. Maar onze zoektocht op internet heeft niet veel opgeleverd. Daar vind je ofwel grote scheepsklokken ofwel dure prulletjes. De moed is ons al een tijdje in de schoenen gezakt.
En dan plots, helemaal onverwacht, liggen er leuke ouderwetse deurbellen bij Casa. Te koop voor een habbekrats. Geweldig toch, zo'n eenvoudige stukje techniek? En ze klinkt mooi, luid, maar mooi.

Gashaard.

Nadat we de kinderen naar school hebben gebracht, genieten we even na van een kleine receptie. Daarna gaan we onze gashaard kiezen. We hebben vorig jaar op batibouw enkele mooie exemplaren gezien met prachtige 'slappe' vlammen. Dat zien we wel zitten. Al snel volgt de ontnuchtering: zo'n mooie gashaard verbruikt veel te veel voor ecologische mensen als wij. Die mooie gele vlammen krijg je maar door de onvolledige verbranding. Een zuinige haard geeft blauwe strakke vlammen. Bovendien zien die haarden er bedrieglijk klein uit terwijl ze in werkelijkheid behoorlijk groot zijn. Vandaar dat ze altijd in een muur ingebouwd worden. In feite zit de schouw met convectiekanalen verborgen in die muur.

Wij willen onze haard voor onze mooie lemen muur in de eetkamer plaatsen. Het zou zonde zijn om daar zo 'n grote bak voor te zetten. We hadden ons dus veel beter moeten informeren. De behulpzame haardenspecialist verwijst ons gelukkig door naar een firma die ons vast verder kan helpen.

Terug naar af dus.