Vandaag wordt de kraan geleverd. Ik ben vergeten de sleuteltjes van de werfkast aan de aannemer te bezorgen maar ik gok dat de kraan pas tegen de middag komt. 's Morgens breng ik eerst de kinderen naar school. Als ik net terug thuis ben, krijg ik een telefoontje van de aannemer waar de sleutels zijn. Ik vertrek dan maar vliegensvlug naar de werf.
De mannen zien er niet boos uit en zijn vooral gerustgesteld dat ik de sleutels niet vergeten ben. Na een goed uur staat de kraan recht en is ze voorzien van de nodige tegengewichten. De werklui uiten nog even hun bezorgdheid over onze eik en wensen ons veel succes met de werkzaamheden. Best sympathiek, toch?